Ο νεαρός μουσικός και καραγκιοζοπαίχτης Κωνσταντίνος Καραπόκης με καταγωγή από την Άκρη Ελασσόνας δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook ένα πραγματικό ντοκουμέντο από την παλαιά κομπανία της Άκρης Ελασσόνας. Επρόκειτο για μία ιστορική θα λέγαμε κομπανία της εποχής η οποία απαρτιζόταν από αυτοδίδακτους δεξιοτέχνες της μουσικής, μοναδική στην εκτέλεση των δημοτικών τραγουδιών της περιοχής των Χασίων, αλλά και από ολόκληρη την Ελλάδα. Μπροστάρης της κομπανίας ήταν ο μπαρμπα-Νίκος ο Πούτας με το γλυκόλαλο βιολί του, ο οποίος παρότι ήταν τυφλός είχε τέλεια ανεπτυγμένη τη μουσική του ευαισθησία. Μέλη της κομπανίας ήταν ο Αντώνης Γκαντάρας στο κλαρίνο και ο Γιάννης Τσιανάκας στο λαούτο. Αυτή η κομπανία, η παραδοσιακή ζυγιά, γύρισε ολόκληρη τη γύρω περιοχή σε γάμους και πανηγύρια και άφησε το ανεξίτηλο στίγμα της στην τοπική ιστορία της μουσικής.
Κατά τη δεκαετία του 1990 μεγαλούργησε άλλη μία ακριώτικη κομπανία με μπροστάρη στο κλαρίνο τον αείμνηστο Χρήστο Πούτα, όλοι τους εκλεκτοί εμπειροτέχνες μουσικοί και άνθρωποι με αγάπη για την παράδοση.
Στο παρακάτω ηχητικό ντοκουμέντο αξίζει να προσέξουμε τον τρόπο παιξίματος των μουσικών καθώς και τον τρόπο που γλεντούσαν πριν πενήντα χρόνια οι άνθρωποι. Από τη μία οι μουσικοί με ένα ανεπιτήδευτο παίξιμο, χωρίς μικρόφωνα και μεγάφωνα με έναν γλυκό ήχο και από την άλλη οι άνθρωποι που γλεντούν και αυτοί πραγματικά και ανεπιτήδευτα, δωρικά. Αυτή είναι η αληθής παράδοση και όχι αυτό που γνωρίζουμε σήμερα στα κατά τόπους θορυβώδη πανηγύρια και στους γάμους.
Στη συνέχεια ακολουθεί η σχετική ανάρτηση του Κωνσταντίνου Καραπόκη ενός πολύ νέου πολυτάλαντου ανθρώπου ο οποίος είναι αξιολογότατος μουσικός και καραγκιοζοπαίχτης. Ο Κωνσταντίνος συνεχίζει στα χνάρια αυτής της βαριάς παράδοσης του χωριού του και όπως φαίνεται και από αυτή τη δημοσίευσή του πρόκειται συν τοις άλλοις για έναν άνθρωπο ο οποίος γνωρίζει και σέβεται την αληθινή παράδοση.
Χρήστος Γκουνέλας
"Πριν λίγους μήνες έπεσε στα χέρια μου μια κασέτα του παππού μου όπου έγραφε πάνω Νικόλαος Πούτας... Κατευθείαν τον ρώτησα τι είχε μέσα, αν ήταν από γάμο ή από παλιό πανηγύρι. Γιατί από μικρό μου έλεγε ιστορίες για τον μπάρμπα Νίκο με το βιολί, τον Αντώνη τον Γκαντάρα με το κλαρίνο και τον Γιάννη τον Τσιανάκα με το λαούτο. Η παρούσα ηχογράφηση είναι από την άνοιξη του 1971 σε αποχαιρετιστήριο γλέντι των παιδιών που πήγαιναν στρατιώτες. Είχα πάντα την απορία, την περιέργεια και το ενδιαφέρον να μπορούσα κάπως να τους ακούσω πως παίζανε τότε και πως τραγουδούσαν τα τραγούδια. Τελικά μου έδωσε την κασέτα που στην αρχή ήταν μπομπίνα, την ψηφιοποίησε ο καλός μου φίλος και συνεργάτης Κωνσταντίνος Μωυσής και την άκουσα. Ένιωσα ένα μεγάλο ενθουσιασμό ένα δέος που επιτέλους κατάφερα να ακούσω τον τρόπο και το τοπικό ύφος παιξίματος από ντόπιους μουσικούς. Το ζεστό κλίμα που απαθανάτισε το μαγνητόφωνο καθώς έγινε σε ένα πολύ μικρό χώρο, στο καφενείο του θείου μου Βαγγέλη Γκαντάρα στην Άκρη, όπου τραγουδούσαν όλοι μαζί με τον κόσμο, σφύριζαν, πράγμα το οποίο ακούγεται πεντακάθαρα, διότι παίζουν στα σκέτα χωρίς μηχανήματα.
Είναι ένα είδος λαογραφικής παρακαταθήκης για το χωριό, διότι πολλά τραγούδια παίζονται με ιδιαίτερο και διαφορετικό τρόπο από ότι τα ξέρουμε σήμερα. Κάθε τόπος και διαφορετικά...Ο κόσμος είχε άμεση επαφή με τους μουσικούς, οι μουσικοί ήξεραν τι ήθελε ο καθένας τους...Όλα αυτά άλλαξαν σήμερα.
Έτσι ένιωσα την ανάγκη να το ανεβάσω για να μπορείτε και εσείς να ακούσετε αυτούς τους σπουδαίους για μένα μουσικούς της Μπισιρτσιάς οι οποίοι κράτησαν την παράδοση του χωριού ζωντανή στα τότε πανηγύρια και γάμους. Καλή σας ακρόαση!"
Κωνσταντίνος Καραπόκης
.jpg)
