Ψηφιακά αθάνατοι ή αναστημένοι εκ νεκρών;

 

Από τον Χρήστο Γκουνέλα *

Ήδη πανηγυρίσαμε την εκ νεκρών Ανάσταση του Χριστού, ο οποίος πάτησε τον θάνατο με θάνατο. Η Ανάστασή Του ήταν και είναι για τους ακόλουθούς Του η απαρχή της δικής τους Ανάστασης, όχι όμως με μεταφυσικό τρόπο (μαγικά), αλλά μέσα από την άσκηση της προσωπικής τους ελευθερίας. Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός ζητάει από τους πιστούς (ελεύθερους ανθρώπους) -και όχι οπαδούς (εγκλωβισμένους)- να ακολουθήσουν ελεύθερα τον δρόμο του Σταυρού και να πατήσουν όπως και ο Ίδιος τον θάνατο με θάνατο. Η Ανάσταση και η αθανασία των ανθρώπων για τον Χριστό ενέχει και την προσωπική ευθύνη και απόφαση του καθενός ανθρώπου. Επιπλέον, ενέχει και την ελεύθερη εμπιστοσύνη στα λόγια και την πράξη του Χριστού. Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να υπάρξει Ανάσταση και αιωνιότητα χωρίς ελευθερία. Το νόημα της κλήσης του Χριστού προς τον άνθρωπο είναι αυτός να είναι ελεύθερος τόσο από τη ζωή όσο και από τον θάνατο. Και αυτό γίνεται εν σχέσει.

Χαρακτηριστική δε είναι η προσέγγιση του Νικολάου Καβάσιλα και άλλων Πατέρων της Εκκλησίας ότι όλοι οι άνθρωποι θα αναστηθούν (ανάσταση των πάντων ανεξαρτήτως της θέλησής τους, όπως άλλωστε γεννήθηκαν χωρίς να εξαρτάται από τη θέλησή τους), αλλά δε θα ζήσουν όλοι αιώνια, σημειώνοντας έτσι την αξία της ελευθερίας σε σχέση με τα πρόσωπα και την αθανασία. Ζω σημαίνει αγαπώ και θυσιάζομαι ελεύθερα. Με άλλα λόγια, θα υπάρχουν (και υπάρχουν ήδη) δύο ειδών αθανασίες: Αυτή της ελεύθερα προσωπικής θυσιαστικής σχέσης και αυτή της απόλυτης μοναξιάς στην οποία ο άνθρωπος δε θέλει και δεν μπορεί να αγαπά. Συνεπώς, το διακύβευμα δεν είναι η αθανασία και η αιωνιότητα, αλλά η προσωπική σχέση με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους, η οποία αθανατίζει αληθινά τα πρόσωπα. Η αθανασία είναι δώρο προς όλους, αλλά ο τρόπος που τη βιώνουμε εξαρτάται από εμάς. Και για να μιλήσουμε με όρους καθημερινούς και σύγχρονους, στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι άνθρωποι κερδίζουν ειδωλικές (καθρεπτικές) σταγόνες αθανασίας όταν οι άλλοι τους αποδέχονται και τους το δείχνουν ψηφιακά. Ο τρόπος λειτουργίας των μέσων αυτών εξυπηρετεί ακριβώς αυτήν τη βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου για αθανασία, η οποία περνά μέσα από τη σχέση. Μόνο που η σχέση αυτή είναι εικονική και όχι πραγματική. Ενώ, επιπλέον, βασίζεται στο γέμισμα του εγωισμού (ψευδαίσθηση αθανασίας) και όχι στο άδειασμα του εαυτού. Άλλο φιλία στον ψηφιακό κόσμο και άλλο φιλία στην καθημερινή πραγματική ζωή, η οποία φιλία απαιτεί θυσίες δηλαδή αληθινούς θανάτους του «εγώ». Ωστόσο, ο άνθρωπος πάντα ονειρευόταν μία ενθαδική αθάνατη ζωή και αφού αυτό αδυνατούσε να το επιτύχει μέσα στον ιστορικό χρόνο, το ανήγαγε μεταφυσικά. Ειδικά δε κατά τους τελευταίους αιώνες και περισσότερο τα τελευταία χρόνια η εξέλιξη των επιστημών και της τεχνολογίας οδήγησε έναν ικανό αριθμό ανθρώπων να πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να καταστούν αιώνιοι μέσα στην ιστορία ακριβώς μέσω της τεχνολογίας. Κάποιοι, μάλιστα, εξ αυτών διατείνονται ότι η αθανασία θα είναι ήδη πραγματικότητα σε ελάχιστα χρόνια από τώρα! Σε αυτήν την περίπτωση η επιστήμη μετατρέπεται σε θρησκεία και, εκ των πραγμάτων, σε αυτοκτονικό εγκλωβισμό του ανθρώπου (κάθε θρησκεία και θρησκειοποίηση -θρησκευτική, πολιτική-ιδεολογική, επιστημονική, κοινωνική- εγκλωβίζει). Άλλωστε, ο Χριστός δεν ήρθε για να δημιουργήσει μία ακόμα νέα θρησκεία (ένα σύστημα), αλλά πρότεινε και προτείνει έναν τρόπο ζωής ο οποίος είναι η αγάπη και η ελευθερία. Ή αλλιώς η ελεύθερη θυσία του εαυτού για χάρη του άλλου. Η προσωπική μου Ανάστασή και αθανασία περνάει μέσα από την προσωπική Ανάσταση και αθανασία του άλλου. Δεν πρόκειται για μία ατομική υπόθεση. Τι αξία, λοιπόν, θα είχε μία αθανασία του ανθρώπου αν αυτή τον έκανε ανελεύθερο, φυλακισμένο στην ατομική του αθανασία; Η ελεύθερη θυσιαστική σχέση με τον οποιονδήποτε άνθρωπο και με τον εχθρό μου ακόμη με κάνει θνητό αθάνατο ή αλλιώς αθάνατο θνητό.

Ευτυχώς (ή δυστυχώς για κάποιους) ο άνθρωπος πλάστηκε και παραμένει θνητός ή καλύτερα ταυτόχρονα θνητός και αθάνατος, πεπερασμένος και άπειρος και γι’ αυτό εν δυνάμει ελεύθερος. Η οντολογική και κοσμολογική συνύπαρξη της ύπαρξης και της ανυπαρξίας, της θνητότητας και της αθανασίας, της ζωής και του θανάτου, της φθοράς και της αφθαρσίας εξασφαλίζουν τόσο την ελευθερία του Θεού όσο και του ανθρώπου και της κτίσης ολόκληρης.

Όσο, λοιπόν, κι αν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι επιθυμούν και εργάζονται για μια ιστορική αθανασία ως ψηφιακά αθάνατοι (ψηφιακή μεταφόρτωση της συνείδησης κ.ά.) ή ως ενωμένοι με τις μηχανές ή ως εξέλιξή τους σε μηχανές, αυτό δεν πρόκειται να γίνει, διότι η ζωή και ο θάνατος συνυπάρχουν θεμελιακά οντολογικά και είναι αδύνατον ο άνθρωπος, αλλά και ο ίδιος ο Θεός να αποκόψουν το ένα από το άλλο. Ο Θεός είναι η ύπαρξη και η ανυπαρξία, το Είναι και το Μη Είναι, η αρχή και το τέλος, τα πάντα και το τίποτα. Και αυτό εικονίζει και ο άνθρωπος. Η υποθετική αποκοπή του ενός από το άλλο θα σήμαινε ανελευθερία τόσο για τον Θεό (δυνάμει και ενεργεία ελεύθερος) όσο και για τον άνθρωπο (δυνάμει ελεύθερος). Η επιθυμία, όμως, ανθρώπων να καταστούν ατομικά αθάνατοι φανερώνει τον εγωισμό τους, ο οποίος εδράζεται στον φόβο του θανάτου και την ανασφάλεια που αυτός ο φόβος επιφέρει. Η συμφιλίωση με τον θάνατο (το πάτημα, δηλαδή, του θανάτου με θάνατο, «…θανάτῳ θάνατον πατήσας…») είναι και συμφιλίωση με τη ζωή. Ο φόβος του θανάτου είναι ταυτόχρονα και φόβος για τη ζωή. Και όπου υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει αγάπη και ελευθερία. Ο άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος να είναι ούτε μόνο θνητός ούτε μόνο αθάνατος, είναι, όμως, «καταδικασμένος» να είναι ελεύθερος (άρα εν σχέσει) και να πάσχει και να πασχίζει για την ελευθερία του.

* Ο Χρήστος Γκουνέλας είναι PhD Συστηματικής Θεολογίας, MSc in Bioethics

Πηγή: Ελευθερία Λάρισας

ΕΝΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΑΝΙΑΣ: «Λύκος άρπαξε παιδί»

 

Τα πασχαλιάτικα τραγούδια της Κρανιάς Ελασσόνας, που χορεύονται (όσο οι γυναίκες κρατούν το έθιμο) για 3 μέρες Πασχαλιάς και όλες τις Κυριακές μετά, από του Θωμά ως και Πεντηκοστής, «με τα ίδια πάντοτε τραγούδια… με αργό ρυθμό… τα πιο πολλά λυπητερά» [βλ. Ελ.Ε. Λάλος, Κρανιά-Ελασσόνας ΙΣΤΟΡΙΑ-ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, έκδοση 1985 (η πιο σωστή έκδοση, κατ’ εμέ, σε σύγκριση με του 2007) σελ. 497, όπου όλοι οι στίχοι, ως σελ. 504]. Ο χορός συνηθίζεται έξω από την εκκλησιά του Άη Δημήτρη (το λεγόμενο προαύλιο) και τα τραγούδια είναι μια κιβωτός ιστορίας-πίστης λαϊκής και αυτογνωσίας.

1. ΑΓΓΕΛΙΝΑ, 2. ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΣΠΩ Μ’ ΠΑΣΧΑΛΙΑ, 3. ΦΟΝΤΑ ‘ΜΑΝ ΠΑΛΗΚΑΡΙ, 4. ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ, 5. ΚΑΤΩ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΑΛΩΝΙΑ (ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ), 6. ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΥΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ, 7. ΓΕΦΥΡΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, 8. ΚΟΡΑΣΙΟ ΕΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ, 9. ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΙΤΣΙΑ, 10. Τ’ ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΟΝ ΠΟΥ ΛΕΓΕ Τ’ ΑΔΕΡΦΙΑ ΔΕΝ ΠΟΝΙΟΥΝΤΑΙ, 11. ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΒΓΑΙΝΕΙ Ο ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ, 12. ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ (Άλωση της Πόλης), 13. ΕΨΕΣ ΕΙΔΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ, 14. ΚΑΚΟΣ ΘΡΗΝΟΣ (ΛΥΚΟΣ παιδάκι άρπαξε), 15. ΛΑΛΗΣΕ ΚΟΥΚΕ Μ’, 16. ΚΑΤΩ ΣΤΑ 5 ΜΑΡΜΑΡΑ, 17. ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΟΜΩΖΑ (= ορκίστηκα), 18. ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΡΑ ΚΙΝΗΣΑ… ΝΑ ΒΡΩ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΜΟΥ, 19. ΤΩΡΑ ΣΙΜΑ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑ, 20. ΜΑΣ ΝΥΧΤΩΣΕ ΜΑΣ ΒΡΑΔΙΑΣΕ, και για το τέλος του χορού 2 τραγούδια Α) ΣΤΗΝ ΑΛΑΣΣΟΝΑ ΤΖΙΑΝΩ Μ’ ΚΙ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ (ΓΙΑ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ-ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΥΣ), Β) ΣΥΜΠΕΘΕΡΙΑΖΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ.

Εδώ θα σχολιάσω το υπ’ αριθμόν 14 (σελ. 502), ως τραγούδι που ενώ περιγράφει μία σπάνια αρπαγή παιδιού από λύκο, καταλήγει σε κοινωνική κριτική για την αδικία να κλέβεις όταν πουλάς σιτηρά (το πιο πολύτιμο κι αναγκαίο υλικό για την παρασκευή του ψωμιού, τη βασική τροφή για επιβίωση των αγροτοκτηνοτρόφων, σαν της Κρανιάς) και μετά το κρασί. Ο ανώνυμος ποιητής-τραγουδοποιός αρχίζει με το τι γίνεται στα σπίτια του Γιάννακη, «θρήνος μεγάλος», ο πληθυντικός «σπίτια» δείχνει πλούσια οικογένεια. Ο θρήνος ακούγεται δυνατά και αναρωτιέται ο ποιητής, «μήνα (= μήπως) βουβάλια σφάζονται, μήνα θεριά μαλώνουν», ένα συνηθισμένο σχήμα λόγου στα δημοτικά άσματα, που ανεβάζει την ένταση. Κι απαντά ο ίδιος ποιητής: «Ούιδε» = ούτε, το ένα ούτε το άλλο. Γίνεται «θρήνος» που ένας λύκος «άδραζε» (= άρπαξε, ρήμα δράττω-αδράττω, αρχαιοπρεπές, απολίθωμα γλωσσικό) ένα παιδί από τα χέρια της μάνας του.

Πολλοί «χίλιοι» πεζοί και καβαλαραίοι κυνηγούν τον λύκο, μαζί τρέχει και η μάνα του παιδιού (πατέρας δεν αναφέρεται) παρακαλάει τον λύκο να το αφήσει «άλλο παιδί δεν έχω» λέει. Και τότε μιλάει το παιδί (κι ας βρίσκεται στα δόντια του άγριου ζώου – φυσιολογικά αδύνατο, αφού ο λύκος με το δάγκωμα θα το είχε θανατώσει) είναι μια ποιητική επινόηση. Λέει τη μάνα του να θυμηθεί που όταν πουλούσε, στη μεγάλη ακρίβεια, «γέννημα» (= σιτηρά), χρησιμοποιούσε ξίγκικο ή αξίκικο ταγάρι, κλέβοντας τους φτωχούς, και ξίκικο καντάρι για ζύγισμα του κρασιού (γυναίκα έμπορας). Το κλέψιμο στο ζύγι, εκτός από δικαστικά κολάσιμη πράξη, είναι ένα από τα αμαρτήματα (κατά τον χριστιανισμό), που, όμως, συνεχίζεται στο εμπόριο 2.000 χρόνια μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού. Όμως, όταν ήταν και έτος με σιτοδεία – με λιμούς, η νοθεία στο ζύγι ήταν εγκληματικό, κατά τους φτωχούς, αλλά οι πλούσιοι είχαν τη δική τους λογική. Ο λύκος στο τραγούδι παίζει τον ρόλο της θείας Δίκης, που τιμωρεί την πλούσια μάνα, που έκανε νοθεία, το παιδί της της το λέει κι ίσως ήταν τα τελευταία λόγια του, γιατί και να σκότωσαν τον λύκο το παιδί δε θα γλίτωνε.

Στην Κρανιά λένε «λυκοφάγωμα» αυτό που τρώει-δαγκώνει ο λύκος και επιβιώνει λυσασμένο, αλλά και μεταφορικά την ανάποδη γυναίκα. Υπάρχουν δε και 3 οικογενειακά επίθετα με το πρώτο συνθετικό Λυκο: Λυκοκώστας – Λυκογιάννης – Λυκοστράτης.

Το τραγούδι (με την ιδιωματική λαλιά):

Θρήνους μιγάλους γένουνταν (δις) στου Γιάννακη τα σπίτια. / Μήνα( = μήπως) βουβάλια σφάζουντι (δις) μήνα θηριά μαλώνουν; / Ν’ ουϊδέ βουβάλια σφάζουντι (δις) ν’ ουϊδέθηριά μαλώνουν, / λύκους πιδάκιάδραζει (δις) π’ της μάνας του τα χέρια. / Χίλιοι πιζοίτουν κυνηγούν (δις) πιζοίκαβαλαραίοι, / κι η μάνα πόχει του πιδί (δις) σιμά -κουντά*πααίνει. / -Άφσι μι λύκι του πιδί (δις) άλλου πιδί δεν έχου. / Κι του πιδάκιλάλησει (δις) που του λύκου τα δόντια. / -Θυμάσει μάνα μ’ θύμασει (δις) μι τη μιγάλη ακρίβεια / φόντας (=όταν) πουλούσεις γέννημα (δις) μ’ αξίκικου ταγάρι; / Φόντας πουλούσεις του κρασί (δις) μ’ αξίκικου καντάρι; / Και μ’ έταξεις μανούλα μου (δις) στου λύκου να μη φάει;

ΣΗΜ. *αξίκικο = πειραγμένο, λειψό σε βάρος-ποσότητα, με κλέψιμο στο ζύγισμα.

*ταγάρι = μέτρο βάρους-όγκου, ίσο με 10 οκάδες, η οκά = 1.200 γραμμάρια του σημερινού κιλού. Το ταγάρι αυτό δεν είναι το υφαντό σακούλι (ταγάρι), αλλά δοχείο ειδικό, με το οποίο μετρούσαν και το πόσο χωράφι σπέρνεις, αλλά και το μέτρημα της δεκάτης φόρος που πλήρωναν στον Τούρκο Σπαχή-τιμαριούχο.

*σιμά-κουντά = σχήμα λόγου, συνηθισμένο στην Κρανιώτικη ντοπιολαλιά: και μεταφορικά «σιμά-κουντά θα σι πληρώσει».

*Καντάρι = το εργαλείο ζυγίσματος που κρέμεται από χοντρό ξύλο που στηρίζουν 2 άντρες στους ώμους από τη μια άκρη και την άλλη, για ζύγισμα σε βαριά πράγματα.

Από τον Παύλο Λάλο

(δημοσιογράφο σε σύνταξη)

Πηγή: Ελευθερία Λάρισας

Δήμος Ελασσόνας: Μήνυση κατά αγνώστων για τη θανάτωση σκύλων στην Κρανιά

 

Σε μήνυση κατά αγνώστων προχώρησε ο Δήμος Ελασσόνας με αφορμή τη θανάτωση τεσσάρων σκύλων στην Κρανέα Ελασσόνας. Πρόκειται για κατοικίδια και αδέσποτα.

Το αποτρόπαιο περιστατικό προκάλεσε την οργή των κατοίκων της περιοχής και του Δήμου Ελασσόνας που καλεί του πολίτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί κατά τις μετακινήσεις με τα ζώα τους, ενώ παράλληλα κινείται για το εντοπισμό των δραστών και την αποτροπή νέων περιστατικών.

Μιλώντας στην ΕΡΤ Λάρισας ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Ελασσόνας, Δημήτρης Τσιάτσικας, εξέφρασε την οργή του και προχώρησε στις διαδικασίες που προβλέπονται από την κείμενη νομοθεσία.

“Καταδικάζουμε το γεγονός και συγχρόνως κινούμε τις διαδικασίες που προβλέπονται από τον νόμο για τον εντοπισμό του δράστη ή των δραστών που τοποθέτησαν φόλες, σκορπώντας τον θάνατο σε δεσποζόμενα και αδέσποτα ζώα”, τόνισε ο κ. Τσιάτσικας ο οποίος αναφέρθηκε στην προσπάθεια που κάνει ο Δήμος να εξαλείψει τέτοια φαινόμενα με την λειτουργία του νέου σύγχρονου καταφυγίου αδέσποτων ζώων συντροφιάς.

“Ελπίζω με την λειτουργία του νέου σύγχρονου καταφυγίου αδέσποτων ζώων συντροφιάς που κατασκευάζουμε μεταξύ Σταφανόβουνου και Αετοράχης, το οποίο θα είναι έτοιμο σε τρεις μήνες από σήμερα να λύσουμε πολλά προβλήματα με τα αδέσποτα”.

Πρόκειται για έργο προϋπολογισμού 510.000,00 € (με ΦΠΑ), το οποίο χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα Φιλόδημος ΙΙ και από πιστώσεις ΣΑΤΑ . Η κατασκευή πραγματοποιείται σύμφωνα με όλες τις ειδικές προδιαγραφές και οδηγίες των αρμόδιων υπουργείων, εξασφαλίζοντας την ασφαλή και υγιή παραμονή των ζώων.

Το καταφύγιο θα περιλαμβάνει δύο κύρια κτίρια:

Κτίριο Διαμονής Ζώων (304,10 m²)

• 30 εσωτερικά διαμερίσματα

• 30 εξωτερικά διαμερίσματα

Κτίριο Διοίκησης – Ιατρείου (103,60 m²)

• Γραφείο διοίκησης και διαχείρισης

• Αίθουσα προσωπικού

• Αποθήκη τροφών & υλικού

• Αίθουσα παρασκευής τροφής

• Ιατρείο μικρών ζώων

• Αίθουσα απομόνωσης ασθενών

• 2 WC (το ένα για ΑμεΑ)

• Χώρος αποδυτηρίων

Ο Δήμος Ελασσόνας προχωρά με συνέπεια στην υλοποίηση ενός έργου υψηλής κοινωνικής σημασίας, που θα συμβάλει καθοριστικά στην προστασία των ζώων και στη βελτίωση της δημόσιας υγείας.

Πηγή: ertnews.gr

Πολιτικοί και Θρησκευτικότητα

 

Του Χρήστου Γκουνέλα, δρ Θεολογίας 

Ζούμε στην εποχή της εικόνας και δη της διαδικτυακής εικόνας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Πάντα η εικόνα έπαιζε σημαντικό ρόλο στη δημόσια ζωή των ανθρώπων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ταυτιστεί με την ίδια την ύπαρξη: Ό,τι φαίνεται υπάρχει, ό,τι δεν φαίνεται είναι ανύπαρκτο. 

Όπως είναι λογικό, οι πολιτικοί λόγω της άμεσης εμπλοκής τους με τον δημόσιο βίο χρησιμοποιούν τη δύναμη της εικόνας, τις περισσότερες φορές χωρίς μέτρο. Από αυτή την εργαλειοποίηση της εικόνας δεν έχει ξεφύγει και η εικόνα του «πιστού πολιτικού». Έτσι, για παράδειγμα τη Μεγάλη Εβδομάδα που πέρασε είδαμε και πάλι στους ναούς μας πολιτικούς να κουβαλάνε τον (εκλογικό τους) σταυρό, τον (εκλογικό τους) επί-τάφιο και ασφαλώς την (εκλογική τους) εικόνα προσδοκώντας την (εκλογική τους) Ανάσταση. Εδώ δεν υπάρχει δεξιά, αριστερά και κέντρο αφού οι περισσότεροι των πολιτικών, όπου κι αν ανήκουν ιδεολογικά, μεταχειρίζονται την εικόνα του καλού καγαθού πιστού. Σχεδόν πάντα στέκονται μπροστά στο πρώτο στασίδι ξεχνώντας το ευαγγελικό «οι πρώτοι έσονται έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι», ενώ δεν είναι λίγες οι φορές όπου Μητροπολίτες και ιερείς τους θυμιάζουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) καλωσορίζοντάς τους (sic) και ευχαριστώντας τους (sic) για την παρουσία τους στον ναό. 

Θα αντιτείνει κάποιος και τι, θα κρατάμε πλέον «πιστόμετρο»; Και ποίοι είμαστε εμείς οι οποίοι θα κρίνουμε τους άλλους και δη επιφανείς προσωπικότητες του δημόσιου βίου; Δίκιο θα έχει! Όντως δεν είμαστε κριτές. Σκεφτόμαστε ωστόσο πως ο Χριστός αν ερχόταν στον ναό θα στεκόταν στο τέλος, μαζί με τον Τελώνη, να μην τους βλέπει κανένας. Και αφού προσεύχονταν και για τον εχθρό τους το ίδιο θα έκαναν και στο σπίτι στη μοναξιά του εαυτού τους κρυφά από τα βλέμματα των ανθρώπων. Προσευχή της ουσίας και όχι των τύπων. 

Και εν τέλει πώς γίνεται με τόσους καλούς καγαθούς και πάνω από όλα πιστούς άρχοντες και πολίτες εν γένει (σαφώς και οι απλοί πολίτες δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών) να βιώνουμε καθημερινά μία σκληρή πραγματικότητα απόρροια της μεγάλης κρίσης θεσμών; Και οι θεσμοί είναι άνθρωποι και όταν γίνονται απρόσωποι σημαίνει ότι ήδη και οι άνθρωποι που τους απαρτίζουν είναι οι περισσότεροι εξ αυτών απρόσωποι. Δυστυχώς, εκ των πραγμάτων, η πολυετής κρίση στην πατρίδα μας δεν προσεγγίστηκε ως πνευματική ευκαιρία. Χάσαμε και χάνουμε την ουσία εμμένοντας σε «αδειανά πουκάμισα». Ας αφήσουμε όμως και πάλι τον Χριστό να μιλήσει, πίσω από το τελευταίο στασίδι: «…Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας…».

Η επιστροφή της Παναγίας στην Κρανιά (ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ)

 

Εικόνες και βίντεο από τη φετινή επιστροφή της εικόνας της Παναγίας από το ξωκλήσι της στο Φαράγγι της Χράπας στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στην Κρανιά.

Η Αναστάσιμη Χαρά όπως δηλώνεται μέσα από τα τραγούδια και τους χορούς των γυναικών του χωριού μας. Ταπεινά και αρχοντικά όπως ταιριάζει στη μεγάλη γιορτή της Ανάστασης. 

Χρίστος Ανέστη! Χρόνια πολλά με αναστάσιμη χαρά μέσα μας και έξω μας! 

Τις φωτογραφίες και τα βίντεο μας απέστειλε η συμπατριώτισσά μας Βασιλεία.

1ο ΒΙΝΤΕΟ Χορός γυναικών

2ο ΒΙΝΤΕΟ Πομπή της Παναγίας

Η πομπή της Παναγίας προς το ξωκλήσι της (ΦΩΤΟ)

 

Μια σειρά φωτογραφιών από την αποψινή πομπή της εικόνας της Ζωοδόχου Πηγής προς ξωκλήσι της Παναγίας στο Φαράγγι της Χράπας.

Αποστολή φωτογραφιών: Γιώργος Ι. Μπαλής

Η ιστορία της Παναγίας στο φαράγγι της Χράπας στην Κρανιά (ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ)

 

Το ξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής (Παναγίας) στο φαράγγι της Χράπας στην Κρανιά Ελασσόνας είναι απομεινάρι ενός πολύ παλιού μικρού μοναστηριού. Μια παλιά επιγραφή η οποία υπήρχε εντός του ναού ανέγραφε ότι ο ναός ανακαινίσθηκε από τους μοναχούς Μανασσή και Παρθένιο στις 15 Μαΐου κατά το έτος 960 μ.Χ. Επομένως η ημερομηνία ιδρύσεως του μικρού μοναστηριού είναι πιθανόν να είναι αρκετά πιο παλιά. Μέχρι τα μέσα περίπου του προηγούμενου αιώνα σώζονταν σε καλή κατάσταση και οι παλιές τοιχογραφίες.

Κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας η μονή φιλοξενούσε κλεφταρματολούς της περιοχής. Είναι δε πιθανόν να λειτούργησε και ως κρυφό σχολειό. Λέγεται ότι κλέφτες είχαν κλέψει την κόρη ενός Τούρκου αξιωματούχου από την περιοχή της Κατερίνης και την έφεραν να την κρύψουν σε μια παρακείμενη σπηλιά του μοναστηριού. Τουρκικό όμως απόσπασμα έφτασε στην περιοχή και έκαψε το μοναστήρι, αφού προηγουμένως ελευθέρωσε την Τουρκοπούλα. Το σημερινό ξωκλήσι είναι ό,τι απέμεινε από την καταστροφή που προκάλεσαν οι Τούρκοι. 

Τα Χορευτικά της "Ξηροκρανιάς" στις Εκδηλώσεις στην Κρανιά (ΦΩΤΟ)

 

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΡΑΝΙΩΤΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ Η " ΞΗΡΟΚΡΑΝΙΑ", πιστός στις παραδόσεις, συμμετείχε στο αγαπημένο μας χωριό, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα στις: ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ 2026 με τα παιδικά και εφηβικά χορευτικά τμήματα υπό την καθοδήγηση της χοροδιδασκάλας μας Λίτσας Στατήρη.

Ευχαριστούμε τον ΜΕΣΚΕ και την Δ. Κοινότητα Κρανέας για την διοργάνωση και φιλοξενία.

Επίσης συγχαίρουμε τις γυναίκες του χορευτικού της Κρανιάς για την όμορφη παρουσία τους.

Το Δ.Σ. του συλλόγου μας εύχεται Χρόνια πολλά σε όλους τους απανταχού Κρανιώτες και Κρανιώτισσες!!

Σωτήρης Γκονέλας

Ακολουθούν οι σχετικές φωτογραφίες από τον Σωτήρη Γκονέλα:

Πασχάλιες ευχές Ιστολογίου (2026)

"...Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.

Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.

Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος..." (Απόσπασμα από τον Κατηχητικό λόγο του Ιωάννου του Χρυσοστόμου).

Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά στους/στις απανταχού συμπατριώτες/τισσες και φίλους/φίλες της Κρανιάς. Το αναστάσιμο φως να φωτίζει τις καρδιές των ανθρώπων.

Η φωτογραφία είναι από τη χθεσινή μετάδοση του Αγίου Φωτός στον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου Κρανιάς.

Φωτογραφία: Μαρία Μαλανδρή.

 

Ευχές Ιστολογίου - Πάσχα 2026

 

Το ανέσπερο αναστάσιμο φως να φωτίσει τις καρδιές των ανθρώπων για την αγάπη και την πολύτιμη ειρήνη.

Καλή Ανάσταση στους/στις απανταχού συμπατριώτες/τισσες και φίλους/ες της Κρανιάς.

Πολιτιστικές Εκδηλώσεις στην Κρανιά - "Πάσχα 2026"

 

Έρως Θεού άχρι θανάτου

 

Γράφει ο Χρήστος Γκουνέλας*

Στο ερώτημα γιατί σταυρώθηκε ο Χριστός προσπάθησαν να απαντήσουν τόσο θεολόγοι και φιλόσοφοι όσο και απλοί πιστοί ή μη. Άλλοι λοιπόν μίλησαν για ανάγκη ικανοποίησης της θείας Δικαιοσύνης, η οποία προσβλήθηκε από τους πρωτόπλαστους. Άλλοι πάλι ότι διά της σταύρωσης άνοιξε ο δρόμος της λύτρωσης και της επανόρθωσης ένεκα του αμαρτήματος του Αδάμ και της Εύας. Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς πρόκειται για προοπτικές οι οποίες εστιάζουν στην προπατορική αμαρτία και εκ των πραγμάτων καταλήγουν σε ενοχικές και δικανικές προτάσεις.

Υπάρχει, όμως, και μία άλλη προοπτική, αυτή του θείου Έρωτα για τον άνθρωπο και την κτίση. Ο Χριστός σταυρώνεται επειδή η αγάπη είναι πάντα θυσιαστική, με το έσχατο σημείο της να είναι ο θάνατος. Ο Χριστός δε σταυρώνεται και ανασταίνεται για να δείξει τη δύναμή Του, αλλά για να φανερώσει ότι Αυτός είναι ο δρόμος της αγάπης: η συνύπαρξη του Σταυρού και της Ανάστασης. Ακόμη και στη Δεύτερη Παρουσία Του θα προηγηθεί το τρόπαιο του Σταυρού (Κύριλλος Ιεροσολύμων) και θα ακολουθήσει ο Βασιλιάς με τα σημάδια των καρφιών πάνω Του. Για βασιλικό στέμμα θα έχει το ακάνθινο στεφάνι Του και αντί για δαχτυλίδια τις πληγές Του. Παράδοξο θέαμα. Γι’ αυτό θα το ζήσουν μόνο οι τρελοί (άγιοι και μη), όπως και οι αμαρτωλοί («πόρνες και τελώνες»).

Οι υποκριτές θα μείνουν έξω του νυμφώνος (νυφικό δωμάτιο) Χριστού, ως μη γνωρίζοντες από έρωτα επειδή οι ίδιοι δε θέλησαν να Τον γνωρίσουν.

Η παράδοση του Χριστού πάνω στον Σταυρό είναι η έσχατη ελεύθερη ερωτική Του πράξη για τον Θεό, τον άνθρωπο και ολάκερη την κτίση. Ενώθηκε («προσηλώθη») ως ερωτευμένος («Νυμφίος») με τον Σταυρό Του. Γυμνός πάνω στον σταυρό, όπως στον έρωτα («Ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται…», Ιγνάτιος ο Θεοφόρος). Χωρίς Θεό («ἵνα τί με ἐγκατέλειπες;»), χωρίς ανθρώπους, χωρίς είδωλα και ψευδαισθήσεις, χωρίς εαυτό, χωρίς θέλημα («να γίνει όπως Εσύ θέλεις»), χωρίς ρούχα… Κρέμεται από τον σταυρό… Ερωτευμένος με τον Σταυρό Του παραδίνεται και χάνεται κυριολεκτικά στην αγκαλιά Του.

Ο ένας αγκαλιάζει τον άλλο: Χριστός και Σταυρός. Το όλα αγκαλιάζει το τίποτα και το τίποτα το όλα. Στην αγκαλιά του τίποτα που τα έχει όλα. Στην αγκαλιά του όλα που δεν έχει τίποτα. Ο Χριστός συναντά το τίποτα και ο Σταυρός το όλα. Χριστός και Σταυρός έγιναν ένα και ετέχθη η Ανάσταση.

Η κατάφαση του θανάτου είναι κατάφαση της ζωής. Η άρνηση της ζωής είναι άρνηση του θανάτου. Στον Σταυρό του Χριστού ο έρωτας και ο θάνατος διασταυρώνονται. Ο Χριστός πάνω στον σταυρό μας λυτρώνει επειδή μας δείχνει τον δρόμο της ελευθερίας.

Της ελευθερίας που προηγείται της αθανασίας. Είναι ελεύθερος, γι’ αυτό δεν τον κρατάει ούτε η ζωή ούτε ο θάνατος. Πεθαίνει ολόκληρος και πεθαίνει για όλους. Ζει ολόκληρος και ζει για όλους. Στον Σταυρό του Χριστού σταυρώνονται και πεθαίνουν περιληπτικά τόσο ο Πατέρας και το Άγιο Πνεύμα όσο και ο άνθρωπος και η κτίση ολόκληρη. Στη δε Ανάστασή Του ανασταίνονται όλοι και όλα. Τίποτα και κανένας δε μένει έξω από αυτόν τον έρωτα με τη ζωή και τον θάνατο.

* Ο Χρήστος Γκουνέλας

είναι δρ Συστηματικής Θεολογίας

Πηγή: Ελευθερία Λάρισας

Μύθοι, Τεχνητή Νοημοσύνη και Αθανασία

 

του Χρήστου Γκουνέλα,

PhD Συστηματικής Θεολογίας, MSc in Bioethics

 

Στην ανθρώπινη ιστορία, οι μύθοι συνυπάρχουν πολλές φορές με την ιστορική πραγματικότητα. Το ένα τροφοδοτεί το άλλο. Και τα δύο είναι αλληλοσυμπληρούμενα στοιχεία και εκ των πραγμάτων αναγκαία μεταξύ τους. Θα ήταν ερευνητικό λάθος αν προσπαθούσαμε να ξεκόψουμε το ένα από το άλλο ταυτίζοντας τον μύθο με το ψέμα και την ιστορία με την αλήθεια. 

Ήδη από τα πανάρχαια χρόνια η ιστορία συναντήθηκε με τους αρχέγονους μύθους. Πολλοί δε εξ αυτών συγκλίνουν στην ύβρι την οποία επιφέρει η γνώση στον άνθρωπο, ακολουθούμενη από τη νέμεσι και την τίσι των Θεών ή της φύσης. Δια της γνώσης, σύμφωνα με τους μύθους, ο άνθρωπος γνώρισε τον θάνατο, τον πόνο, την ασθένεια και τα γηρατειά. Δια της γνώσης, επίσης, απομακρύνθηκε από τους Θεούς και τη φύση ακολουθώντας τον δικό του δρόμο: της γνώσης η οποία θεοποιεί αλλά και δαιμονοποιεί, «του καλού και του κακού».

Στην Παλαιά Διαθήκη ειδικότερα, ο άνθρωπος προσωποποιημένος από τον Αδάμ και την Εύα δοκιμάζει τον καρπό από «το δέντρο της γνώσης του καλού και κακού» σπάζοντας τα όρια που του έθεσε ο Θεός και έτσι απομακρύνεται από τον «παράδεισο» με άμεση συνέπεια τη γνώση του θανάτου, του πόνου και του κάματου που επιφέρει η καλλιέργεια της γης. Ο αρχέγονος μύθος της Παλαιάς Διαθήκης και η Αγροτική Επανάσταση φαίνεται, κατά τη γνώμη μας, να συμπλέκονται. Ο άνθρωπος δια της πρώτης μεγάλης Επανάστασης στην ιστορία του γίνεται από καρποσυλλέκτης καλλιεργητής της γης. 

Χειροθεσίες κληρικών στην Κρανιά (ΦΩΤΟ)

 

Με μια ιδιαίτερα συγκινητική τελετή ολοκληρώθηκαν οι Κατανυκτικοί Εσπερινοί της Σαρακοστής στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στην Κρανιά Ελασσόνας. 

Η φετινή ακολουθία είχε ξεχωριστό χαρακτήρα για την περιοχή της Ελασσόνας, καθώς η τοπική Εκκλησία τίμησε δύο δραστήριους κληρικούς που βρίσκονται καθημερινά στο πλευρό των πιστών.

Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, πραγματοποιήθηκαν οι χειροθεσίες δύο ιερέων στους οποίους απονεμήθηκαν τιμητικά οφφίκια. Συγκεκριμένα, ο πατέρας Σπυρίδων Σταμούλης, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Κρανέας, χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης και ο πατέρας Ευάγγελος Χαράμης, πρώην εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Κρανέας, Πρωτοπρεσβύτερος, ως αναγνώριση του ήθους, της συνεπούς διακονίας και της σημαντικής προσφοράς τους τοπική κοινωνία.

Στο κήρυγμά του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης αναφέρθηκε με θερμά λόγια στους δύο κληρικούς, υπογραμμίζοντας ότι οι νέοι τίτλοι δεν αποτελούν απλά μια επιβράβευση, αλλά μια κλήση για ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη και προσφορά στον άνθρωπο. Τόνισε τη σημασία της ταπεινότητας και της θυσιαστικής αγάπης που πρέπει να χαρακτηρίζει τον ιερέα, ειδικά στις δύσκολες εποχές που διανύουμε. Παράλληλα, κάλεσε τους πιστούς να ακολουθήσουν το παράδειγμα της μετανοίας και της πνευματικής εγρήγορσης, καθώς η Εκκλησία εισέρχεται στην κορύφωση του Θείου Δράματος.

Ο ναός ήταν γεμάτος από κόσμο για να τιμήσει τους δύο ιερείς. Η στιγμή που ακούστηκε το «Άξιος» από το πλήθος ήταν η πιο φορτισμένη της βραδιάς, επιβεβαιώνοντας τον σεβασμό και την αγάπη που τρέφουν οι κάτοικοι προς το πρόσωπό τους.

Με αυτή την κατανυκτική ατμόσφαιρα και το ελπιδοφόρο μήνυμα του Μητροπολίτη, οι πιστοί της Κρανιάς και ολόκληρης της Ελασσόνας εισέρχονται πλέον στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, οδεύοντας με κατάνυξη προς το Πάσχα.

Κείμενο: Ανδρέας Νικούλης.  Φωτογραφίες: Δημήτρης Καραγιάννης. 

Πηγή: elassona884.gr/

* Το Ιστολόγιο "Κρανέα Ελασσόνας" εύχεται στον τέως εφημέριο του χωριού μας π. Ευάγγελο Χαραμή να είναι υγιής και να είναι καλά και ξεκούραστα τα χρόνια της σύνταξής του. 

Στον π. Σπυρίδωνα Σταμούλη ευχόμαστε να είναι υγιής και να συνεχίζει με τον ίδιο ζήλο, όπως έως τώρα, το ποιμαντικό του έργο προς δόξα Θεού και ωφέλεια ανθρώπων. Άξιοι! 

Δείτε τις σχετικές φωτογραφίες:

Με λαμπρότητα εορτάστηκε η 25η Μαρτίου στην Κρανιά (ΦΩΤΟ)

 

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και καλό καιρό εορτάστηκε σήμερα στο χωριό μας η διπλή εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821. Το πρωί τελέστηκε στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου η Πανηγυρική θεία Λειτουργία από τον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Παλαιοκαρυάς π. Νεκτάριο και τους εφημέριους του χωριού μας ενώ ακολούθησε και η Δοξολογία για την Εθνική Επέτειο. Στη συνέχεια στην κεντρική πλατεία του χωριού τελέστηκε η επιμνημόσυνη δέηση, έγινε η κατάθεση στεφάνων στο Ηρώο και εκφωνήθηκε ο πανηγυρικός της ημέρας. Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με τη διεξαγωγή της παρέλασης των μαθητών και μαθητριών των σχολείων του χωριού μας.  

Χρόνια Πολλά στους απανταχού συμπατριώτες/τισσες και φίλους/ες της Κρανιάς. Χρόνια Πολλά στην Πατρίδα μας! 

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι του Προέδρου της Τοπικής Κοινότητας Κρανέας Νικόλαου Γκουνέλα. 

Στην Τρίπολη η Χορωδία Κρανιωτών Λάρισας (ΦΩΤΟ)

 

Δελτίο Τύπου

Στην ιστορική πόλη της Πελοποννήσου την Τρίπολη, ταξίδεψε η Μικτή Χορωδία του Συλλόγου Κρανιωτών Λάρισας «Η ξηροκρανιά» το περασμένο Σαββατοκύριακο 14-15 Μαρτίου 2026. Η Χορωδία έλαβε μέρος, μετά από πρόσκληση, στο 7ο Πανελλήνιο Χορωδιακό Φεστιβάλ του ΠΑΝΟΣ, μια από τις μεγαλύτερες ετήσιες χορωδιακές συναντήσεις σε πανελλήνιο επίπεδο στην πρωτεύουσα της Αρκαδίας. Το φεστιβάλ συνδιοργάνωσαν η Χορωδία Τρίπολης, η Περιφέρεια Πελοποννήσου, ο Δήμος Τρίπολης και το Επιμελητήριο Αρκαδίας και πραγματοποιήθηκε στο επιβλητικό Μαλλιαροπούλειο Θέατρο στο ιστορικό κέντρο της πόλης.

Συμμετείχαν συνολικά εβδομήντα (70) αξιόλογα χορωδιακά σύνολα από την Ελλάδα και την Κύπρο με πολλές παράλληλες μουσικές εκδηλώσεις και διαλέξεις διάρκειας δύο εβδομάδων. Η φετινή διοργάνωση ήταν αφιερωμένη στην πλούσια δημοτική και παραδοσιακή ελληνική μουσική.

Η Μικτή Χορωδία Κρανιωτών Λάρισας παρουσίασε σε τετράφωνη επεξεργασία a capella και συνοδεία πιάνου ένα απαιτητικό πρόγραμμα με παραδοσιακά τραγούδια της Θεσσαλίας, της Αν. Ρωμυλίας και της Κάτω Ιταλίας (magna Grecia) καθώς και συνθέσεις Ελλήνων μουσουργών. Για την απόδοση της χειροκροτήθηκε θερμά από όλους τους παραβρισκόμενους και απέσπασε κολακευτικά σχόλια.

Στο πιάνο συνόδευσε η κ Εύη Πολύζου. Τη διδασκαλία και διεύθυνση της χορωδίας είχε ο μαέστρος Κωνσταντίνος Μάτης. Κατά την ανταλλαγή αναμνηστικών δώρων ο πρόεδρος του συλλόγου κ. Λάμπρος Γκονέλας συνεχάρη τους διοργανωτές και ευχαρίστησε για την πρόσκληση και τη φιλοξενία.

Κατά τη διάρκεια της διήμερης παραμονής τους στην Πελοπόννησο τα μέλη της 48μελούς αποστολής έτυχαν ιδιαίτερης φιλοξενίας και ξενάγησης στο αρχαίο θέατρο της Μεγαλόπολης και το αρχοντικό χωριό Λεοντάρι από τον μαέστρο της Δημοτικής Χορωδίας Μεγαλόπολης κ. Στάθη Αναγνώστου.

Το πρωινό της Κυριακής επισκέφθηκαν την Ιερά Μονή Βαρσών Αρκαδίας, όπου ο Ηγούμενος Αρχιμανδρίτης Μελχισεδέκ Γαλάνης (με καταγωγή από την Κρανέα Ελασσόνας) τους υποδέχθηκε θερμά και τους ξενάγησε στους χώρους της ιστορικής μονής. Ως ανταπόδοση της ευλογίας και της φιλοξενίας η χορωδοί ψάλανε αποσπάσματα από τη Θεία Λειτουργία και δημοτικά τραγούδια ενώπιον του ηγουμένου και των πατέρων στον προαύλιο χώρο του καθολικού της μονής.

Επίσης ξεναγήθηκαν στον Αρχαιολογικό χώρο, το μουσείο της Κορίνθου, τον Ισθμό και είχαν την ευκαιρία να περιηγηθούν στο λιμάνι και το κέντρο της πόλης, εκμεταλλευόμενοι τις άριστες ανοιξιάτικες καιρικές συνθήκες της περιοχής.

Δείτε τις σχετικές φωτογραφίες: 

Χορός στην Κρανιά το 1927! (ΦΩΤΟ)

 

Ο συμπατριώτης μας Βαγγέλης Β. Πουρνάρας μάς απέστειλε την παρακάτω φωτογραφία από την εφημερίδα των Μαυρελιτών, η οποία εικονίζει χορό των Κρανιωτών το 1927.

Ο Βαγγέλης μαζί με την αποστολή της φωτογραφίας σημειώνει: "Την φωτογραφία μου την παραχώρησε, "ο ξεχωριστός φίλος και συνοδοιπόρος ταξιδευτής", καθηγητής Τάκης Θεοδωράκης από το Μαυρέλι, τον οποίο και ευχαριστώ θερμά".

Πρόκειται για μία φωτογραφία ντοκουμέντο για την ιστορία της Κρανιάς και ευχαριστούμε θερμά τόσο τον Βαγγέλη Πουρνάρα όσο και τον Τάκη Θεοδωράκη που μας έκαναν κοινωνούς της. 

* Η αναδημοσίευση της παραπάνω φωτογραφίας με το κείμενο από την εφημερίδα των Μαυρελιτών προκάλεσε μία δημόσια συζήτηση την οποία ξεκίνησε στη σελίδα του Ιστολογίου στο Facebook ο συμπατριώτης μας συγγραφέας και συνταξιούχος δημοσιογράφος Παύλος Λάλος.

Σας παραθέτουμε τη σχετική συζήτηση:

Κορυφαίος θαυμαστής

Παύλος Λάλος

Αγαπητέ Χρήστο, η αναδημοσίευση στο Ιστολόγιο ΚΡΑΝΕΑ της φωτογραφίας του 1927 από την εφημερίδα του Μαυρελίου βλέπω ότι ενθουσίασε δεκάδες αναγνώστες -(ακολούθους)- και κάποιες αναπαραγωγές. Θα μου επιτραπεί να καταθέσω τις παρατηρήσεις μου, με την πείρα των 74 σχεδόν χρόνων μου ως Κρανιώτης και ως συνταξιούχος δημοσιογράφος. Το πρώτο που είδα είναι η ενδυμασία (φουστάνια) των πολλών γυναικών που είναι πιασμένες χέρι χέρι και χορεύουν με κάποια παιδιά καθισμένα μπροστά τους, είναι μια στατική πόζα, με πολλούς άντρες πίσω αλλά και πλήθος, σε τοπίο με μεγάλα δένδρα. Δεύτερο μεγέθυνα το απόκομμα της εφημερίδας που έδωσε ο φίλος Μαυρελίτης στον Βαγγέλη Πουρνάρα (ΑΛΑΡΓΑ). Εκεί γράφει τη χειρόγραφη από όπισθεν ανάμνηση "Κρανιά χορός 1927", δεν γράφει ποια Κρανιά, και ξέρουμε ότι είναι πολλές (Γρεβενών, Αγράφων Βλαχοκρανιά, κλπ). Λέει ότι τη βρήκε στο Ίντερνετ. Με τη μεγέθυνση φάνηκε καθαρά ότι αριστερά πλήθος αντρών φορούν καπέλα -ψαθάκια όπως οι Αθηναίοι της τότε εποχής. Και ανάμεσα στα δέντρα άντρες πάλι φορούν ψαθάκια και τραγιάσκες άλλοι. Όλοι καλοντυμένοι. Οι γυναίκες έχουν υφασμάτινα φουστάνια, μοντέρνα -πρωτευουσιάνικα- για την εποχή του 1927. Εμείς από τότε την παλιώτερη γνωστή μας φωτο έχουμε τους μαθητές (Κρανιωτούλια) με τοπική φτωχική ενδυμασία, με τον δάσκαλό τους (Τρυφωνίδη; ) πλάτη στον τοίχο της παλιάς εκκλησιάς ΑγιοΔημήτρη και μετά το 1936 φωτο μαθητώνστο Σχολείο μας, με σεγκουνάκια φτωχικά & ξυπόλυτων (λόγω καραφτώχιας), τις έχεις δημοσιεύσει. Το 1927 οι Κρανιώτισσες δεν φορούσαν υφασμάτινα μοδάτα φουστάνια, μόνο οι δασκάλες σαν τη σύζυγο του Τρυφωνίδη, που έρχονταν στην Κρανιά να διδάξουν. Οι μεγαλύτερες είχαν την άσπρη μεσάλα για μαντήλα και σεγκούνι καθημερινό, η θειά μου Βαγγελή Σπαθάραινα το φορούσε και το 1955-60. Την όμορφη άσπρη (υφαντή) νυφιάτικη φορεσιά με ελαφρό σιγκούνι & πουκάμισο λεπτοϋφαντό, με κεντήδια κόκκινα την είχαν επίσημη, αυτή με περιγραφή στο βιβλίο του Λευτέρη Ε.Λάλου, που έκανε ο Σύλλογος Λάρισας για το χορευτικό. Αλλά μετά άρχισαν σταδιακά από πριν τον πόλεμο ίσως, να υφαίνουν τις "φούστες" με κατ'φίσιο γιορντάνι από το λαιμό ως τη μέση (το άνοιγμα με κουμπιά ή κόμσες (τις πουλούσε στο Παντοπωλείο ο πατέρας μου, και να τις ράβουν στο χωριό, ή με το χέρι ή με τις πρώτες ραφτομηχανές οι μοδίστρες. Το χρώμα του υφαντού ήταν με φυτικά συνήθως χρώματα, αλκίσιο (Άλικο), ή πράσινο ή λουλακί κλπ. Δεν ήταν και τόσο χαριτωμένο ρούχο (όπως η παλιώτερη -συγκούνι με π'κάμσο). Τέτοιες 2-3 φούστες είχε η αδερφή μου Χριστίνα και μετά που έβαλε υφασμάτινο φουστάνι μετά το 1960, λυπούνταν να τις χαλάσει. Οι δε Κρανιώτες είχαν υφαντά (από τις γυναίκες τους) σκούρα σιγκούνια αντρικά ως λίγο κάτω απ' το γόνατο & με άσπρη πουκαμίσα φαρδομάνικη, ενώ από κάτω άσπρο λεπτοϋφαντό σώβρακο ως τα παπούτσια-τσαρούχια, τα καλά για τις γιορτές και τα καθημερινά τα φθαρμένα σκίσια (από υφαντό σκουτί), χωρίς ψαθάκια στο κεφάλι που ήθελαν χρήματα να αγοραστούν. Γίνομαι επίμονα λεπτομερής στην περιγραφή για να δείξω ότι το 1927 δεν φορούσαν οι γυναίκες της Κρανιάς φουστάνια (πρωτευουσιάνικα) όταν χόρευαν κι όταν δεν χόρευαν. Και οι κρανιώτες δεν είχαν όμορφα σακάκια και γραβάτες. Τα δέντρα που μοιάζουν με του ΑηΛιά της Κρανιάς μη μας παρασύρουν τέτοια μέρη υπάρχουν κι αλλού. Καταλήγω λοιπόν με τις παρατηρήσεις μου: ότι ο χορός αυτός δεν είναι στην Κρανιά (μας) της Ελασσόνας, όπως κι αυτοί που είναι στη φωτο δεν είναι Κρανιώτισσες και Κρανιώτες. Είναι φωτο σε κάποια άλλη Κρανιά, το 1927 ναι, αλλά δεν έχει σχέση με το χωριό μας. Αυτός που πρώτα τη δημοσίευσε στη Μαυρελίτικη εφημερίδα , χωρίς να ξέρει αυτά τα παραπάνω, ή χωρίς να το βασανίσει, παρέσυρε και έφερε την δημοσίευση που οι Κρανιώτες αναπαράγουν με αναδημοσιεύσεις. Χρήστο, νομίζω ότι αν οι παρατηρήσεις μου στέκουν και με τη δική σου κρίση, ας γίνει διόρθωση, αποκατάσταση μιας πλάνης που ξεκίνησε από την εφημερίδα Μαυρελίου. Φιλικά Παύλος Λάλος (20-3-2026).

16 ώρ.

Απάντηση

Αποστολή μηνύματος

Απόκρυψη

Συντάκτης

Ιστολόγιο Κρανέας Ελασσόνας

Παύλος Λάλος Καλησπέρα, Παύλο. Καταρχάς σε ευχαριστούμε για τις σημαντικές και λεπτομερείς επισημάνσεις σου. Θα ήθελα ωστόσο να σε ρωτήσω, ως γνώστη της τοπικής μας ιστορίας, αν εκείνη την εποχή είχαν ανεπτυγμένες εμπορικές ή συγγενικές σχέσεις οι Κρανιώτες με τους Μαυρελιώτες, όπως αναφέρεται στο άρθρο της εφημερίδας των Μαυρελιωτών. Το ρωτάω αυτό μήπως αυτές οι σχέσεις των δύο χωριών ενίσχυσε την ιστορία της συγκεκριμένης φωτογραφίας. Να είσαι καλά! Καλό απόγευμα!

15 ώρ.

Απάντηση

Κορυφαίος θαυμαστής

Παύλος Λάλος

Ιστολόγιο Κρανέας Ελασσόνας Χρήστο, δεν θα πω άλλα για τη φωτο. Όσο αν υπήρχαν σχέσεις (γάμοι) υπήρχαν, με τα γύρω χωριά Γιαννωτά (όπου γνώρισα έναν ποιητή λαϊκό από μάνα Κρανιώτσα (σίϊ του Γληγόρη του ξυλουργού, αλλά και ποιο μακρινά ως την Πάδη Κοζάνης όπου π.χ. μια θεια χήρα Λάλου δευτεροπαντρεύτηκε παίρνοντας μαζί της και τον (γιο) Θύμιο Λάλο, που έζησε εκεί, με οικογένεια. ένας προπροππάπος μου Καραμάνης έδωσε σε γάμο 2 κόρες σε διπλανά χωριά, αλλά δεν ήξερε ούτε η μάνα μου που. Στο Λουτρό και Δεσκάτη έγιναν γάμοι, όπως με τον Παπαδή στο Λουτρό η θειά μου Μαρία Βλάχου, όμως αυτό λέγονταν ξενόχωρα και δεν ήταν συνηθισμένο. Δεν άκουσα (εγώ) για γάμο στο Μαυρέλη, ίσως να έγινε. Το Μοναστήρι της Παλιοκαρυάς το επισκέπτονταν Μαυρελίτες (υπάρχει ενθύμηση) ενώ ο ζυμωτής της Μονής πριν το 1930 ήταν από την Αχελινάδα- κοντά στο Μαυρέλι, που ήταν τσιφλίκι της Μονής Παλιοκαρυάς, ο δε προτελευταίος Ηγούμενος Διονύσιος Λάμαρης ήταν Δεσκατιώτης και έκανε δικαστήρια τους Κρανιώτες κτηνοτρόφους γιατί βοσκούσαν στα λιβάδια όπου σήμερα το Πεδίο Βολής. Καλό βράδι.

15 ώρ.

Απάντηση

Αποστολή μηνύματος

Απόκρυψη

ευαγγελια καρναβα

Αποκλείεται δεν είναι από κρανια δεσκατης γρεβενών έτσι ήταν τότε είναι από άλλο μέρος

16 ώρ.

Απάντηση

Αποστολή μηνύματος

Απόκρυψη