Με αφορμή τον σημερινό εορτασμό της Πρωτομαγιάς δημοσιεύουμε δεκάδες όμορφες φωτογραφίες από τη φύση της Κρανιάς και στιγμές των ανθρώπων μαζί της.
Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του "Ιστολογίου Κρανέας Ελασσόνας" και από το προσωπικό αρχείο δεκάδων φίλων και συμπατριωτών μας τις οποίες κατά καιρούς απέστειλαν στο Ιστολόγιο.
Ας κάνουμε λοιπόν μια μεγάλη βόλτα στη φύση της Κρανιάς και ας απολαύσουμε την πολυμορφία της.
Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και συναισθηματικής φόρτισης τελέστηκε το απόγευμα της Κυριακής των “Μυροφόρων”, στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου Κρανέας η εξόδιος ακολουθία της μακαριστής Βικτωρίας Πουρνάρα.
Η μεταστάσα ήταν πλούσια σε πίστη και ευσέβεια στην εκκλησία, τον Χριστό και τον Άγιο Δημήτριο. Αν και ολιγογράμματη ήταν απλή στους τρόπους, ταπεινή στην καρδιά αλλά γεμάτη αγάπη και συμπάθεια για τους ανήμπορους και τους αναγκεμένους. Διέθετε πηγαία φυσικά χαρίσματα και ιδίως ανεξικακία και απέραντη καλοσύνη.
Με μειλίχιο ύφος, χαμόγελο που σε κέρδιζε από την πρώτη στιγμή, ματιά που σε διάβαζε λες και σε περνούσε αξονική τομογραφία, ανήσυχος χαρακτήρας και ανένταχτο πνεύμα, δυναμική, δραστήρια αεικίνητη και ακούραστη. Άτομο ανιδιοτελούς προσφοράς που συνέχιζε να τιμά μέχρι τα τελευταία της, έμπλεη χαράς, κοινωνικές και θρησκευτικές εκδηλώσεις συγγενών, φίλων και συγχωριανών. Αρχόντισσα με ήθος χωρίς ματαιοδοξία, με ψυχή μικρού παιδιού και συνάμα πνεύμα μεγάλης ευφυίας και αντίληψης μέχρι τη στερνή της ώρα. Ποτέ δεν έθιξε κανέναν και με οποιοδήποτε τρόπο. Η αγκαλιά της μεγάλη...πρόσφερε απλόχερα αγάπη, στοργή και φροντίδα και στήριξε τόσο τα πεθερικά της και τον σύζυγό της, που έχασε νωρίς, όσο και τα αγαπημένα της παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα. Σ’ αυτή τη γαλήνια πορεία προς την Ουράνια Βασιλεία, είναι σίγουρο πως τη συνόδευσε ο Άγιος Δημήτριος που τόσο πολύ αγάπησε καρδιακά και πιστά και την έφτασε μέχρι το τέρμα για να συναντήσει τα αγαπημένα της πρόσωπα, σύζυγο, γαμπρό, γονείς, αδέρφια, ξαδέρφια και όλους τους μακαριστούς συγχωριανούς της...
Αιωνία σου η μνήμη! Ας είναι ελαφρύ το χώμα του Αϊ- Γιάννη που σε σκεπάζει!
"Έφυγε" πριν λίγες ημέρες για το αιώνιο ταξίδι η συμπατριώτισσά μας, η γιαγιά η Βικτωρία Πουρνάρα σύζυγος Βασιλείου Πουρνάρα, το γένος Παπαευθυμίου. Η γιαγιά η Βικτωρία υπήρξε μία ευλογημένη γυναίκα που παρόλες τις αντιξοότητες της ζωής, πάλεψε γενναία και είχε την ευτυχία να δει και να καμαρώσει μία μεγάλη οικογένεια από παιδιά, εγγόνια και προεγγόνια.
Η γιαγιά Βικτωρία θα μας μείνει αξέχαστη για την ευγένειά της, το ήθος της και εν γένει την καλοσύνη της. Για εμάς που είχαμε την ευλογία να ζούμε στην ίδια γειτονιά με τη γιαγιά τη Βικτωρία θα μας λείψει σίγουρα παραπάνω γιατί μεγαλώσαμε από μικρά παιδιά ακόμη, με τις ιστορίες και τα τραγούδια της τα οποία τραγουδούσε τόσο ωραία με τη γλυκιά της φωνή. Πάντα μας καλωσόριζε και πάντα μας ξεπροβοδούσε. Η ενσάρκωση της Ελληνίδας γιαγιάς.
Παιδί του πολέμου, από αυτά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν την παιδική ηλικία, από αυτά που μεγάλωσαν νωρίς και δεν πήγαν καλά - καλά τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Υπήρξε, ωστόσο, μία αστείρευτη πηγή λαϊκής σοφίας την οποία εξέφραζε με απαράμιλλο τρόπο σχεδόν μέχρι την τελευταία της πνοή. Θα τη θυμάμαι πάντα με πόση πίστη άναβε το καντηλάκι της έξω από το σπίτι της για να φυλάει ο άγιος Δημήτριος και η Παναγία, όπως έλεγε, όχι μόνο το σπίτι της και τη γειτονιά και όλο το χωριό άλλα και όλο τον κόσμο.
Η παρέα των γιαγιάδων της γειτονιάς του χωριού μας λιγόστεψε κι άλλο... Όπως σε κάθε γειτονιά του χωριού μας... Όπως σε κάθε χωριό... Μία, μία έφυγαν για τη γειτονιά των αγγέλων. Σίγουρα θα συνεχίσουν τις ωραίες τους κουβέντες που δεν πρόλαβαν να τις τελειώσουν...
Πρόσφατα είχα μιλήσει με τον γιό της τον Βαγγέλη και μου είπε ότι η γιαγιά η Βικτωρία δεν ήταν καλά. Πίστευα ότι θα το ξεπερνούσε γιατί απέδειξε πολλές φορές στη ζωή της ότι ήταν παλικάρι... Όμως η γιαγιά είχε βάλει πλώρη για αλλού...
Καλό Παράδεισο, γιαγιά Βικτωρία! Ο Θεός να σε αναπαύσει κοντά στον αγαπημένο σου σύζυγο Βασίλη τον οποίο έχασες νωρίς... Εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα όπως σου αξίζει! Όπως ακριβώς σε ακούμε στο παρακάτω παραδοσιακό Κρανιώτικο τραγούδι που δημοσιεύσαμε πριν κάποια χρόνια. Αιωνία σου η μνήμη! Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια.
Η συμπατριώτισσά μας ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη Ευγενία Μιχάλη μετά τις ακαδημαϊκές της σπουδές στη Θεατρολογία δραστηριοποιείται ενεργά και με ιδιαίτερη επιτυχία σε θεατρικές σκηνές της Λάρισας και της Νίκαιας. Παρότι είναι πολύ νέα σε ηλικία έχει παίξει σε πλειάδα θεατρικών έργων ενώ παράλληλα έχει σταθεί σκηνοθετικά στο πλευρό του καταξιωμένου Λαρισαίου σκηνοθέτη Άκυ Μητσούλη.
Πρόσφατα συμμετείχε στο θεατρικό έργο "Έγκλημα στο Orient Express" της Αγκάθα Κρίστι. Το έργο ανέβηκε από το "Θεατρικό Εργαστήρι" του Δήμου Κιλελέρ στη σκηνή του Πολιτιστικού Κέντρου Νίκαιας Λάρισας σε τρείς παραστάσεις (με ελεύθερη είσοδο) σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.
Για τον μήνα Μάιο η Ευγενία θα συμμετάσχει στην Θεατρική Παράσταση της "Ενναλακτικής Σκηνής 2026" του Θεσσαλικού Θεάτρου "Το βάρος της πεταλούδας".
Ευχόμαστε ολόψυχα θερμά συγχαρητήρια στη συμπατριώτισσά μας ηθοποιό και βοηθό σκηνοθέτη Ευγενία Μιχάλη και να συνεχίζει πάντα τη δυναμική της πορεία στον κόσμο του Θεάτρου τον οποίο υπηρετεί τόσο με το μοναδικό της χάρισμα όσο και με αφοσίωση και επαγγελματισμό.
Ήδη πανηγυρίσαμε την εκ νεκρών Ανάσταση του Χριστού, ο οποίος πάτησε τον θάνατο με θάνατο. Η Ανάστασή Του ήταν και είναι για τους ακόλουθούς Του η απαρχή της δικής τους Ανάστασης, όχι όμως με μεταφυσικό τρόπο (μαγικά), αλλά μέσα από την άσκηση της προσωπικής τους ελευθερίας. Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός ζητάει από τους πιστούς (ελεύθερους ανθρώπους) -και όχι οπαδούς (εγκλωβισμένους)- να ακολουθήσουν ελεύθερα τον δρόμο του Σταυρού και να πατήσουν όπως και ο Ίδιος τον θάνατο με θάνατο. Η Ανάσταση και η αθανασία των ανθρώπων για τον Χριστό ενέχει και την προσωπική ευθύνη και απόφαση του καθενός ανθρώπου. Επιπλέον, ενέχει και την ελεύθερη εμπιστοσύνη στα λόγια και την πράξη του Χριστού. Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να υπάρξει Ανάσταση και αιωνιότητα χωρίς ελευθερία. Το νόημα της κλήσης του Χριστού προς τον άνθρωπο είναι αυτός να είναι ελεύθερος τόσο από τη ζωή όσο και από τον θάνατο. Και αυτό γίνεται εν σχέσει.
Τα πασχαλιάτικα τραγούδια της Κρανιάς Ελασσόνας, που χορεύονται (όσο οι γυναίκες κρατούν το έθιμο) για 3 μέρες Πασχαλιάς και όλες τις Κυριακές μετά, από του Θωμά ως και Πεντηκοστής, «με τα ίδια πάντοτε τραγούδια… με αργό ρυθμό… τα πιο πολλά λυπητερά» [βλ. Ελ.Ε. Λάλος, Κρανιά-Ελασσόνας ΙΣΤΟΡΙΑ-ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, έκδοση 1985 (η πιο σωστή έκδοση, κατ’ εμέ, σε σύγκριση με του 2007) σελ. 497, όπου όλοι οι στίχοι, ως σελ. 504]. Ο χορός συνηθίζεται έξω από την εκκλησιά του Άη Δημήτρη (το λεγόμενο προαύλιο) και τα τραγούδια είναι μια κιβωτός ιστορίας-πίστης λαϊκής και αυτογνωσίας.
Σε μήνυση κατά αγνώστων προχώρησε ο Δήμος Ελασσόνας με αφορμή τη θανάτωση τεσσάρων σκύλων στην Κρανέα Ελασσόνας. Πρόκειται για κατοικίδια και αδέσποτα.
Το αποτρόπαιο περιστατικό προκάλεσε την οργή των κατοίκων της περιοχής και του Δήμου Ελασσόνας που καλεί του πολίτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί κατά τις μετακινήσεις με τα ζώα τους, ενώ παράλληλα κινείται για το εντοπισμό των δραστών και την αποτροπή νέων περιστατικών.
Μιλώντας στην ΕΡΤ Λάρισας ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Ελασσόνας, Δημήτρης Τσιάτσικας, εξέφρασε την οργή του και προχώρησε στις διαδικασίες που προβλέπονται από την κείμενη νομοθεσία.
“Καταδικάζουμε το γεγονός και συγχρόνως κινούμε τις διαδικασίες που προβλέπονται από τον νόμο για τον εντοπισμό του δράστη ή των δραστών που τοποθέτησαν φόλες, σκορπώντας τον θάνατο σε δεσποζόμενα και αδέσποτα ζώα”, τόνισε ο κ. Τσιάτσικας ο οποίος αναφέρθηκε στην προσπάθεια που κάνει ο Δήμος να εξαλείψει τέτοια φαινόμενα με την λειτουργία του νέου σύγχρονου καταφυγίου αδέσποτων ζώων συντροφιάς.
“Ελπίζω με την λειτουργία του νέου σύγχρονου καταφυγίου αδέσποτων ζώων συντροφιάς που κατασκευάζουμε μεταξύ Σταφανόβουνου και Αετοράχης, το οποίο θα είναι έτοιμο σε τρεις μήνες από σήμερα να λύσουμε πολλά προβλήματα με τα αδέσποτα”.
Ζούμε στην εποχή της εικόνας και δη της διαδικτυακής εικόνας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Πάντα η εικόνα έπαιζε σημαντικό ρόλο στη δημόσια ζωή των ανθρώπων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ταυτιστεί με την ίδια την ύπαρξη: Ό,τι φαίνεται υπάρχει, ό,τι δεν φαίνεται είναι ανύπαρκτο.
Όπως είναι λογικό, οι πολιτικοί λόγω της άμεσης εμπλοκής τους με τον δημόσιο βίο χρησιμοποιούν τη δύναμη της εικόνας, τις περισσότερες φορές χωρίς μέτρο. Από αυτή την εργαλειοποίηση της εικόνας δεν έχει ξεφύγει και η εικόνα του «πιστού πολιτικού». Έτσι, για παράδειγμα τη Μεγάλη Εβδομάδα που πέρασε είδαμε και πάλι στους ναούς μας πολιτικούς να κουβαλάνε τον (εκλογικό τους) σταυρό, τον (εκλογικό τους) επί-τάφιο και ασφαλώς την (εκλογική τους) εικόνα προσδοκώντας την (εκλογική τους) Ανάσταση. Εδώ δεν υπάρχει δεξιά, αριστερά και κέντρο αφού οι περισσότεροι των πολιτικών, όπου κι αν ανήκουν ιδεολογικά, μεταχειρίζονται την εικόνα του καλού καγαθού πιστού. Σχεδόν πάντα στέκονται μπροστά στο πρώτο στασίδι ξεχνώντας το ευαγγελικό «οι πρώτοι έσονται έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι», ενώ δεν είναι λίγες οι φορές όπου Μητροπολίτες και ιερείς τους θυμιάζουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) καλωσορίζοντάς τους (sic) και ευχαριστώντας τους (sic) για την παρουσία τους στον ναό.
Θα αντιτείνει κάποιος και τι, θα κρατάμε πλέον «πιστόμετρο»; Και ποίοι είμαστε εμείς οι οποίοι θα κρίνουμε τους άλλους και δη επιφανείς προσωπικότητες του δημόσιου βίου; Δίκιο θα έχει! Όντως δεν είμαστε κριτές. Σκεφτόμαστε ωστόσο πως ο Χριστός αν ερχόταν στον ναό θα στεκόταν στο τέλος, μαζί με τον Τελώνη, να μην τους βλέπει κανένας. Και αφού προσεύχονταν και για τον εχθρό τους το ίδιο θα έκαναν και στο σπίτι στη μοναξιά του εαυτού τους κρυφά από τα βλέμματα των ανθρώπων. Προσευχή της ουσίας και όχι των τύπων.
Και εν τέλει πώς γίνεται με τόσους καλούς καγαθούς και πάνω από όλα πιστούς άρχοντες και πολίτες εν γένει (σαφώς και οι απλοί πολίτες δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών) να βιώνουμε καθημερινά μία σκληρή πραγματικότητα απόρροια της μεγάλης κρίσης θεσμών; Και οι θεσμοί είναι άνθρωποι και όταν γίνονται απρόσωποι σημαίνει ότι ήδη και οι άνθρωποι που τους απαρτίζουν είναι οι περισσότεροι εξ αυτών απρόσωποι. Δυστυχώς, εκ των πραγμάτων, η πολυετής κρίση στην πατρίδα μας δεν προσεγγίστηκε ως πνευματική ευκαιρία. Χάσαμε και χάνουμε την ουσία εμμένοντας σε «αδειανά πουκάμισα». Ας αφήσουμε όμως και πάλι τον Χριστό να μιλήσει, πίσω από το τελευταίο στασίδι: «…Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας…».
Εικόνες και βίντεο από τη φετινή επιστροφή της εικόνας της Παναγίας από το ξωκλήσι της στο Φαράγγι της Χράπας στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στην Κρανιά.
Η Αναστάσιμη Χαρά όπως δηλώνεται μέσα από τα τραγούδια και τους χορούς των γυναικών του χωριού μας. Ταπεινά και αρχοντικά όπως ταιριάζει στη μεγάλη γιορτή της Ανάστασης.
Χρίστος Ανέστη! Χρόνια πολλά με αναστάσιμη χαρά μέσα μας και έξω μας!
Τις φωτογραφίες και τα βίντεο μας απέστειλε η συμπατριώτισσά μας Βασιλεία.
Το ξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής (Παναγίας) στο φαράγγι της Χράπας στην Κρανιά Ελασσόνας είναι απομεινάρι ενός πολύ παλιού μικρού μοναστηριού. Μια παλιά επιγραφή η οποία υπήρχε εντός του ναού ανέγραφε ότι ο ναός ανακαινίσθηκε από τους μοναχούς Μανασσή και Παρθένιο στις 15 Μαΐου κατά το έτος 960 μ.Χ. Επομένως η ημερομηνία ιδρύσεως του μικρού μοναστηριού είναι πιθανόν να είναι αρκετά πιο παλιά. Μέχρι τα μέσα περίπου του προηγούμενου αιώνα σώζονταν σε καλή κατάσταση και οι παλιές τοιχογραφίες.
Κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας η μονή φιλοξενούσε κλεφταρματολούς της περιοχής. Είναι δε πιθανόν να λειτούργησε και ως κρυφό σχολειό. Λέγεται ότι κλέφτες είχαν κλέψει την κόρη ενός Τούρκου αξιωματούχου από την περιοχή της Κατερίνης και την έφεραν να την κρύψουν σε μια παρακείμενη σπηλιά του μοναστηριού. Τουρκικό όμως απόσπασμα έφτασε στην περιοχή και έκαψε το μοναστήρι, αφού προηγουμένως ελευθέρωσε την Τουρκοπούλα. Το σημερινό ξωκλήσι είναι ό,τι απέμεινε από την καταστροφή που προκάλεσαν οι Τούρκοι.
Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΡΑΝΙΩΤΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ Η " ΞΗΡΟΚΡΑΝΙΑ", πιστός στις παραδόσεις, συμμετείχε στο αγαπημένο μας χωριό, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα στις: ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ 2026 με τα παιδικά και εφηβικά χορευτικά τμήματα υπό την καθοδήγηση της χοροδιδασκάλας μας Λίτσας Στατήρη.
Ευχαριστούμε τον ΜΕΣΚΕ και την Δ. Κοινότητα Κρανέας για την διοργάνωση και φιλοξενία.
Επίσης συγχαίρουμε τις γυναίκες του χορευτικού της Κρανιάς για την όμορφη παρουσία τους.
Το Δ.Σ. του συλλόγου μας εύχεται Χρόνια πολλά σε όλους τους απανταχού Κρανιώτες και Κρανιώτισσες!!
Σωτήρης Γκονέλας
Ακολουθούν οι σχετικές φωτογραφίες από τον Σωτήρη Γκονέλα:
Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος..." (Απόσπασμα από τον Κατηχητικό λόγο του Ιωάννου του Χρυσοστόμου).
Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά στους/στις απανταχού συμπατριώτες/τισσες και φίλους/φίλες της Κρανιάς. Το αναστάσιμο φως να φωτίζει τις καρδιές των ανθρώπων.
Η φωτογραφία είναι από τη χθεσινή μετάδοση του Αγίου Φωτός στον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου Κρανιάς.
Στο ερώτημα γιατί σταυρώθηκε ο Χριστός προσπάθησαν να απαντήσουν τόσο θεολόγοι και φιλόσοφοι όσο και απλοί πιστοί ή μη. Άλλοι λοιπόν μίλησαν για ανάγκη ικανοποίησης της θείας Δικαιοσύνης, η οποία προσβλήθηκε από τους πρωτόπλαστους. Άλλοι πάλι ότι διά της σταύρωσης άνοιξε ο δρόμος της λύτρωσης και της επανόρθωσης ένεκα του αμαρτήματος του Αδάμ και της Εύας. Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς πρόκειται για προοπτικές οι οποίες εστιάζουν στην προπατορική αμαρτία και εκ των πραγμάτων καταλήγουν σε ενοχικές και δικανικές προτάσεις.
Υπάρχει, όμως, και μία άλλη προοπτική, αυτή του θείου Έρωτα για τον άνθρωπο και την κτίση. Ο Χριστός σταυρώνεται επειδή η αγάπη είναι πάντα θυσιαστική, με το έσχατο σημείο της να είναι ο θάνατος. Ο Χριστός δε σταυρώνεται και ανασταίνεται για να δείξει τη δύναμή Του, αλλά για να φανερώσει ότι Αυτός είναι ο δρόμος της αγάπης: η συνύπαρξη του Σταυρού και της Ανάστασης. Ακόμη και στη Δεύτερη Παρουσία Του θα προηγηθεί το τρόπαιο του Σταυρού (Κύριλλος Ιεροσολύμων) και θα ακολουθήσει ο Βασιλιάς με τα σημάδια των καρφιών πάνω Του. Για βασιλικό στέμμα θα έχει το ακάνθινο στεφάνι Του και αντί για δαχτυλίδια τις πληγές Του. Παράδοξο θέαμα. Γι’ αυτό θα το ζήσουν μόνο οι τρελοί (άγιοι και μη), όπως και οι αμαρτωλοί («πόρνες και τελώνες»).
Οι υποκριτές θα μείνουν έξω του νυμφώνος (νυφικό δωμάτιο) Χριστού, ως μη γνωρίζοντες από έρωτα επειδή οι ίδιοι δε θέλησαν να Τον γνωρίσουν.
Η παράδοση του Χριστού πάνω στον Σταυρό είναι η έσχατη ελεύθερη ερωτική Του πράξη για τον Θεό, τον άνθρωπο και ολάκερη την κτίση. Ενώθηκε («προσηλώθη») ως ερωτευμένος («Νυμφίος») με τον Σταυρό Του. Γυμνός πάνω στον σταυρό, όπως στον έρωτα («Ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται…», Ιγνάτιος ο Θεοφόρος). Χωρίς Θεό («ἵνα τί με ἐγκατέλειπες;»), χωρίς ανθρώπους, χωρίς είδωλα και ψευδαισθήσεις, χωρίς εαυτό, χωρίς θέλημα («να γίνει όπως Εσύ θέλεις»), χωρίς ρούχα… Κρέμεται από τον σταυρό… Ερωτευμένος με τον Σταυρό Του παραδίνεται και χάνεται κυριολεκτικά στην αγκαλιά Του.
Ο ένας αγκαλιάζει τον άλλο: Χριστός και Σταυρός. Το όλα αγκαλιάζει το τίποτα και το τίποτα το όλα. Στην αγκαλιά του τίποτα που τα έχει όλα. Στην αγκαλιά του όλα που δεν έχει τίποτα. Ο Χριστός συναντά το τίποτα και ο Σταυρός το όλα. Χριστός και Σταυρός έγιναν ένα και ετέχθη η Ανάσταση.
Η κατάφαση του θανάτου είναι κατάφαση της ζωής. Η άρνηση της ζωής είναι άρνηση του θανάτου. Στον Σταυρό του Χριστού ο έρωτας και ο θάνατος διασταυρώνονται. Ο Χριστός πάνω στον σταυρό μας λυτρώνει επειδή μας δείχνει τον δρόμο της ελευθερίας.
Της ελευθερίας που προηγείται της αθανασίας. Είναι ελεύθερος, γι’ αυτό δεν τον κρατάει ούτε η ζωή ούτε ο θάνατος. Πεθαίνει ολόκληρος και πεθαίνει για όλους. Ζει ολόκληρος και ζει για όλους. Στον Σταυρό του Χριστού σταυρώνονται και πεθαίνουν περιληπτικά τόσο ο Πατέρας και το Άγιο Πνεύμα όσο και ο άνθρωπος και η κτίση ολόκληρη. Στη δε Ανάστασή Του ανασταίνονται όλοι και όλα. Τίποτα και κανένας δε μένει έξω από αυτόν τον έρωτα με τη ζωή και τον θάνατο.
Στην ανθρώπινη ιστορία, οι μύθοι
συνυπάρχουν πολλές φορές με την ιστορική πραγματικότητα. Το ένα τροφοδοτεί το
άλλο. Και τα δύο είναι αλληλοσυμπληρούμενα στοιχεία και εκ των πραγμάτων
αναγκαία μεταξύ τους. Θα ήταν ερευνητικό λάθος αν προσπαθούσαμε να ξεκόψουμε το
ένα από το άλλο ταυτίζοντας τον μύθο με το ψέμα και την ιστορία με την αλήθεια.
Ήδη από τα πανάρχαια χρόνια η ιστορία
συναντήθηκε με τους αρχέγονους μύθους. Πολλοί δε εξ αυτών συγκλίνουν στην ύβρι
την οποία επιφέρει η γνώση στον άνθρωπο, ακολουθούμενη από τη νέμεσι και την
τίσι των Θεών ή της φύσης. Δια της γνώσης, σύμφωνα με τους μύθους, ο άνθρωπος
γνώρισε τον θάνατο, τον πόνο, την ασθένεια και τα γηρατειά. Δια της γνώσης, επίσης,
απομακρύνθηκε από τους Θεούς και τη φύση ακολουθώντας τον δικό του δρόμο: της
γνώσης η οποία θεοποιεί αλλά και δαιμονοποιεί, «του καλού και του κακού».
Στην Παλαιά Διαθήκη ειδικότερα, ο
άνθρωπος προσωποποιημένος από τον Αδάμ και την Εύα δοκιμάζει τον καρπό από «το
δέντρο της γνώσης του καλού και κακού» σπάζοντας τα όρια που του έθεσε ο Θεός
και έτσι απομακρύνεται από τον «παράδεισο» με άμεση συνέπεια τη γνώση του
θανάτου, του πόνου και του κάματου που επιφέρει η καλλιέργεια της γης. Ο
αρχέγονος μύθος της Παλαιάς Διαθήκης και η Αγροτική Επανάσταση φαίνεται, κατά
τη γνώμη μας, να συμπλέκονται. Ο άνθρωπος δια της πρώτης μεγάλης Επανάστασης
στην ιστορία του γίνεται από καρποσυλλέκτης καλλιεργητής της γης.
.jpg)