Θύμιος Λιάπης: "Η μπάκακας"

 

Το παρακάτω ποίημα βασίζεται σε αληθινά γεγονότα που έλαβαν χώρα τον Ιανουάριο του 2020, όταν το πριγκηπικό ζεύγος Μέγκαν και Χάρις (έτσι τον γράφουν οι εφημερίδες με ι, όπως στα Κρανιώτικα… η Χάρις) έφυγε από το Μπάκιγχαμ και απεγνωσμένα έψαχνε να βρει καταφύγιο κάπου στον πλανήτη…

Φέρει τον τίτλο «η μπάκακας» και έρχεται κόντρα στο λαϊκό παραμύθι «ο βάτραχος που έγινε πρίγκιπας»

 

"η μπάκακας"

ήτανει σαββατόβραδου

κι τα φεγγάρια φέγγαν

όταν μη τηληφώνησει

η Χάρις μη τη Μέγκαν

 

Θύμιου… μη παρακάλησει

δεν έχου να βαΐσου…

όμους κι πάλι αντρέπουμει

χάρη να ση ζητήσου

 

μούγκι σαν έρθου στην Κρανιά

μπουρεί να τη γλιτώσου

να γένου μπάκακας ξανά

κι ότ΄ έχου να ση δώσου

 

θέλου στην Κούτρα απέναντι

παλιές να τις βουσκήσου

κι μες τα πεύκα στουν Αηλιά

να πάου να τσ΄ σταλήσου

 

δη ση πηράζει πρίγκηπα

που δα ση λεν τζιουμπάνι

κι η Μέγκαν πέτουρα ν΄ ανοίγει

κι πίτεις να ση φτιάνει;

 

δη μη πειράζει τίπουτα

κι μπάκακας ας γίνου

να τρώου λαχανόπιτες

κι γίδινου να πίνου

 

ιγώ πίσου στου Μπάκιγχαμ

δε θέλου να γυρίσου

να ΄χου τη Μέγκαν αγκαλιά

κι στην Κρανιά να ζήσου

 

Το ποίημα θα κυκλοφορήσει σε πρώτη παγκόσμια έκδοση την άνοιξη του 2023 (άμα ξελευθερωθούμε) μαζί με τη νέα κολεξιόν του Versace με το συμβατικό τίτλο «η πρίγκιπας που έγινει μπάκακας».

 

Φυσικά θα κυκλοφορούσε τις απόκριες στην Κρανιά όμως λόγω κορωνοϊου και σεισμού τα πράγματα άλλαξαν. Αφορμή που βγήκε ξανά στη δημοσιότητα ήταν η συνέντευξη που έδωσε η Χάρις με τη Μέγκαν στην  Όπρα. Η Χάρις με πήρε τηλέφωνο 7 Μαρτίου για να παρακολουθήσω τη συνέντευξη στο CNN και του είπα ότι εδώ έχουμε μεγάλα προβλήματα με σεισμούς, κορωνοϊούς, κρύα, κλπ. Μου έστειλε ένα μήνυμα και έγραψε χαρακτηριστικά

 

Τα βάσανα που έχου ιγώ

μι άλλους να συζητήσεις

κουρνουϊός κι ιγκέλαδους

είναι απλές ειδήσεις…

 

Υ.Γ. Το ποίημα αυτό αποτελεί μέρος της μεγάλης διεθνής συλλογής “what the desertes had and were dying?” ή αλλιώς “τι είχαν τα έρμα κι ψουφούσαν;” 

 

Ευθύμιος Κ. Λιάπης

Θύμιος Λιάπης: "Πού έντυσεις;"

"Του ντέσιμου" είναι μια δύσκολη κατάσταση για τον άνθρωπο. Ο Κρανιώτης βλέποντας φίλο ύστερα από χρόνια, που είχε "ντέσει", έγραψε τα παρακάτω:

"Πού έντυσεις..."

Ήσαν μικρός κι ανέγροικους

κι είχεις μαλλί σα ζίγρα

δε χάλιβα να σι τηρώ 

ιψές αργά που σι 'βρα.

Τώρα γνουμκός κι σουβαρός

μι τα γυαλιά στα μάτια

άδιασει του κιφάλι σου

κι γίνγκεις σαν τα ζλάπια.

Κι δυο μαλλιά π' απόμειναν

γρίβιασαν σαν του λύκου

ζάρωσεις όλου του κουρμί

το 'φτιασεις σαν του σύκου.

Τα σκότια τα 'χεις δυο κιλά

κι στα 'φτιασει δυο δράμια

μούγκι τα στμόνια απόμειναν

όντα τηράς στα τζάμια.

Ευθύμιος Κ. Λιάπης

Ο Θύμιος είναι εκπαιδευτικός. Ζει και εργάζεται στη Λάρισα.

* Το ποίημα δημοσιεύθηκε παλιότερα και στην εφημερίδα που εκδιδόταν από τον ΜΕΣΚΕ.
Η φωτογραφία είναι από τα μπαμπαλιούρια την ημέρα της πρωτοχρονιάς από προηγούμενα χρόνια.

Ο Κρανιώτης και...το ευρώ

Αγαπητοί συμπατριώτες, φίλες και φίλοι του Ιστολογίου μας, ξαναδημοσιεύουμε ένα θαυμάσιο ποίημα του συμπατριώτη μας Θύμιου Λιάπη το οποίο βεβαίως είναι πάντα επίκαιρο αλλά και για να το διαβάσουν όσοι/ες δεν το έχουν διαβάσει. Θέμα του ποιήματος η έλευση του ευρώ, οι προσδοκίες που δημιούργησε αυτή η έλευση και το πώς τελικά κατέληξαν τα πράγματα. Αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο ο ίδιος ο Κρανιώτης για τη σχέση του με το Ευρώ. Το ποίημα είναι γραμμένο στην Κρανιώτικη ντοπιολαλιά με έντονα τα στοιχεία της κωμικοτραγικότητας, όπως συνηθίζει άλλωστε ο Θύμιος να χρησιμοποιεί στα ποιήματά του.

Καλοκαίρι 2003 λοιπόν. Η έλευση του ευρώ στη χώρα μας, αναμφισβήτητα ήταν ένα πολύ μεγάλο γεγονός για την παραπέρα εξέλιξη της. Το κράτος έδωσε μεγάλες διαστάσεις στην έλευση του ευρώ, σαν να ήταν κάτι λυτρωτικό. Ο Κρανιώτης είδε τον ερχομό του ευρώ στη χώρα (στο ποίημα, στην Κρανιά) με το δικό του μάτι. 

ήρθει του ιβρώ

Ντόρος τρανός ακούιτει

κι σκόθκει μιαν αντάρα

τοις οίδει τι να γένιτει

ικεί σιακάτ΄ στ΄ Γκουντάρα.

Κάνας δεν ήξιρνει να πεί

τι φτιάνουν κατ΄ ζπλατεία

απ΄τα Χουσάδκα το ΄κουψα

κι βγήκα κατηφθεία.

Ο Κρανιώτης και...το ευρώ

Αγαπητοί συμπατριώτες, φίλες και φίλοι του Ιστολογίου μας, δημοσιεύουμε απόψε ένα θαυμάσιο ποίημα του συμπατριώτη μας Θύμιου Λιάπη. Θέμα του ποιήματος η έλευση του ευρώ, οι προσδοκίες που δημιούργησε αυτή η έλευση και το πώς τελικά κατέληξαν τα πράγματα. Αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο ο ίδιος ο Κρανιώτης για τη σχέση του με το Ευρώ. Το ποίημα είναι γραμμένο στην Κρανιώτικη ντοπιολαλιά με έντονα τα στοιχεία της κωμικοτραγικότητας, όπως συνηθίζει άλλωστε ο Θύμιος να χρησιμοποιεί στα ποιήματά του.

Καλοκαίρι 2003. Η έλευση του ευρώ στη χώρα μας, αναμφισβήτητα ήταν ένα πολύ μεγάλο γεγονός για την παραπέρα εξέλιξη της. Το επίσημο κράτος έδωσε μεγάλες διαστάσεις στην έλευση του ευρώ, σαν να ήταν κάτι λυτρωτικό. Ο Κρανιώτης είδε τον ερχομό του ευρώ στη χώρα (στο ποίημα στην Κρανιά) με το δικό του μάτι.  

ήρθει του ιβρώ

Ντόρος τρανός ακούιτει

κι σκόθκει μιαν αντάρα

τοις οίδει τι να γένιτει

ικεί σιακάτ΄ στ΄ Γκουντάρα.

Κάνας δεν ήξιρνει να πεί

τι φτιάνουν κατ΄ ζπλατεία

απ΄τα Χουσάδκα το ΄κουψα

κι βγήκα κατηφθεία.

Μαζεύκαν όλοι οι χουριανοί

κι άλλ΄ ήταν στου μπαλκόνι

είχαν τραπέζια μι κρασιά

κι μια τρανή ουθόνη.

"Πού έντυσεις..."

"Του ντέσιμου" είναι μια δύσκολη κατάσταση για τον άνθρωπο. Ο Κρανιώτης βλέποντας φίλο ύστερα από χρόνια, που είχε "ντέσει", έγραψε τα παρακάτω:

"Πού έντυσεις..."

Ήσαν μικρός κι ανέγροικους

κι είχεις μαλλί σα ζίγρα

δε χάλιβα να σι τηρώ 

ιψές αργά που σι 'βρα.

Θύμιος Λιάπης: Ποιήματα της Αγάπης

Δημοσιεύουμε απόψε δύο υπέροχα  ποιήματα της Αγάπης από το συμπατριώτη μας Θύμιο Κ. Λιάπη.

στους χαμένους έρωτες

Μη λυπηθείς που φεύγουνε τα τραίνα

θα ’ρθουνε κι άλλες εποχές

εσύ θα ‘χεις εμένα

για να μου λες ότι δεν πρόλαβες εχθές

μοιράζεται η αλήθεια με το ψέμα

πάρε ότι θέλεις και μην κλαις

οι βασιλιάδες παίρνουνε το στέμμα

και μεις κρυβόμαστε στις καλαμιές

Κρανιώτικη ποίηση: Θύμιος Λιάπης

Αγαπητοί συμπατριώτες και φίλες - φίλοι του Ιστολογίου, εγκαινιάζουμε σήμερα τη δημοσίευση Λογοτεχνικών Έργων Κρανιωτών συγγραφέων. Δημοσιεύουμε λοιπόν, ένα ποίημα του φίλου και συμπατριώτη Ευθυμίου Κ. Λιάπη. Πρόκειται για ένα θαυμάσιο ποίημα γραμμένο στην τοπική Κρανιώτικη διάλεκτο που διεκτραγωδεί τη συμπεριφορά και τα συναισθήματα του κάθε Κρανιώτη μακριά από το αγαπημένο του χωριό. Χιούμορ και τραγικότητα συνυπάρχουν σ' αυτό το ποίημα, αφήνοντας έτσι μια γλυκόπικρη γεύση στον αναγνώστη.

Ο Κρανιώτης περιπλανώμενος και ζώντας στις μεγάλες πόλεις, έγραψε τα παρακάτω για το φαινόμενο της αστυφιλίας.

¨Μουτσιάνα¨

Τι χάληβεις μαυράχειλη                                           

κι ήρθεις μες την πόλη                                              

δεν κάθουσαν στουν Αη Θανάσ΄                              

φτιάνεις πως φτιάνουν όλοι;