Φωτογραφία από το "πανηγύρι" της εποχής, την εθιμική ιεροτελεστία ενός γάμου στην Κρανιά Ελασσόνας
Με τον κ.Χαράλαμπο Ν. Αναστόπουλο, τον συγγραφέα του παρακάτω διηγήματος, γνωριστήκαμε αναπάντεχα πριν από τρία χρόνια. Αφορμή στάθηκε ένα άρθρο που είχα γράψει τότε απαντώντας στις θέσεις ενός μητροπολίτη της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ο κ.Χαράλαμπος διαβάζοντας το άρθρο στο διαδίκτυο μου απέστειλε ηλεκτρονικό μήνυμα: "ΕΠΙΚΡΟΤΩ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Χρήστο για το "γράμμα" σου στον Σεβασμιότατο Χ, που παραμένει κλεισμένος στη"μπούργκα" που του φόρεσε το σύστημα...Ο Χριστός είναι πολύ μακρυά. Ίσως να τον έχουμε καταχωνιάσει στις βαθιές τσέπες των ράσων μας. Κάτι σαν αναπτήρας ή στυλό... Ιδιοκτησία μας! Αλίμονο...Με εκφράζεις απόλυτα, γι' αυτό σου απαντώ, τώρα που εντόπισα το γραφτό σου...Ψάχνοντας για το Αργυροπούλι Λαρίσης, προς αναζήτηση πληροφοριών, έπεσα απάνω στο κείμενό σου που απετέλεσε αφορμή για την γνωριμία μας".
Έτσι λοιπόν, γνωριστήκαμε με τον κ.Χαράλαμπο, 72 χρονών σήμερα, με σύζυγο, τρία παιδιά και εγγόνια, δικηγόρο στην Αθήνα, στο "λεκανοπέδιο της Αφρικής", όπως χαρακτηριστικά συνηθίζει να λέει ο ίδιος, με καταγωγή όμως από την Γορτυνία. Από την δεκαετία του 1960 ο κ.Χαράλαμπος ψάχνει για τον αδερφό της μάνας του, του οποίου τα ίχνη χάθηκαν το Σεπτέμβριο του 1946 στο Αργυροπούλι Λάρισας εν μέσω του απάνθρωπου και αδελφοκτόνου εμφύλιου πολέμου. Αλλά ας δούμε πώς ο ίδιος, ο κ.Χαράλαμπος Αναστόπουλος γράφει για το γεγονός στο Αργυροπούλι: "Την παιδική μου ηλικία την έχει σημαδέψει οδυνηρά ο θάνατος του αδερφού της μάνας μου στο Αργυροπούλι Λαρίσσης, Σεπτέμβρης του 1946, στον Εμφύλιο σπαραγμό.
Ονομαζόταν ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΝΙΚ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ και ήταν Λοχίας έφεδρος του Τακτικού Στρατού, μοναχογυιός με πέντε αδερφάδες. Βρήκε το θάνατο αμυνόμενος στο Δημοτικό Σχολείο