Ο Δημήτρης Λάλος μιλάει για το νέο του εγχείρημα, που θα παρουσιάζεται από 3/2, στο θέατρο TempusVerum-Eν Αθήναις.
- Αυτήν την περίοδο σκηνοθετείς τους «Πνεύμονες» του Ντάνκαν ΜακΜίλαν. Έχουμε λοιπόν ένα νέο ζευγάρι που η ζωή του αναστατώνεται, όταν ο άντρας προτείνει να κάνουν ένα παιδί;
Το έργο είναι ένα κολάζ της ζωής δυο ανθρώπων. Αλλά πιστεύω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί απαντά στην ουσία σε ένα βασικό ερώτημα: Πώς μπορώ να έχω παιδί και καριέρα ταυτόχρονα. Πώς μπορούν να συνδυαστούν αυτά τα δυο πράγματα. Και δεν είναι μόνο ερώτημα των γυναικών, αλλά και των αντρών. Αυτός είναι ο προβληματισμός του έργου και γι' αυτό είναι τόσο σύγχρονο.
- Γιατί το επέλεξες;
Ο ΜακΜίλαν είναι ένας συγγραφέας που δίνει φωνή στη σύγχρονη γενιά, τη γενιά της αβεβαιότητας, που έχει μεν πολύ πληροφορία, αλλά δεν έχει τα εργαλεία να κάνει την πληροφορία γνώση. Αυτό συμβαίνει, κατά τη γνώμη μου, γιατί η παγκοσμιοποίηση βρίσκεται σήμερα στην πιο ακραία της μορφή. Είναι κομμάτι της ζωής μας. Επίσης τα δυο φύλα έχουν αρχίσει να εξερευνούν όρια, με τα οποία παλιότερα δεν είχαν ασχοληθεί. Η χειραφέτηση της γυναίκας που έχει έρθει σε κάποια σημεία του πλανήτη, όχι σε όλα, ας πούμε, είναι ένα από αυτά. Δεν είμαι κατά, αλλά όταν κάτι γίνεται εμμονή προς μία κατεύθυνση, τότε τα πράγματα περιπλέκονται. Ίσως έχει έρθει η ώρα για μια αναθεώρηση. Μια γυναίκα επιστήμονας σε μια συνέντευξη που είχα δει στο TEDX, ανέλυε πώς η ίδια η γυναίκα συνεχίζει μια κατάσταση πραγμάτων. Είναι σαν να θέλουν να κρατήσουν μια προϋπάρχουσα κατάσταση, με τον άντρα κυρίαρχο κι αυτό ασυνείδητα το περνούν από γενιά σε γενιά. Ο άλλος λόγος είναι πιο προσωπικός, γιατί βρίσκομαι σε μια φάση ηλικιακά και υπαρξιακά, που με απασχολεί το ερώτημα του έργου: τι σημαίνει δηλαδή να φέρεις έναν άνθρωπο στον κόσμο, τι σημαίνει μια οικογένεια και πώς συνδυάζεται με το θέατρο, που επίσης είναι οικογένειά μου.
- Γιατί ένα τόσο φυσιολογικό γεγονός, όπως η απόκτηση ενός παιδιού, σήμερα, αποτελεί αντικείμενο τόσων σκέψεων κι αναλύσεων;