Από τότε που θυμάμαι μικρό τον εαυτό μου, σπάνια είδα πράξεις στο χωριό μου που να αποπνέουν ομόνοια. Αντίθετα, από μικρός ακόμη, τη δεκαετία του ’80, υπήρξα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας όλων των οξυμένων πολιτικών παθών στο χωριό μας, έντονα κατάλοιπα του αδελφοκτόνου εμφυλίου πολέμου. Βέβαια, εκείνη την εποχή σε αρκετά χωριά και όχι μόνο στο δικό μας υπήρχαν μπλε και πράσινα καφενεία, αλλά νομίζω αυτό που συνέβαινε στο χωριό μας δεν συνέβαινε σε πολλά χωριά σε τέτοιο βαθμό: Σχεδόν κάθε βράδυ - ειδικά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80 - το ξύλο και οι ύβρεις μεταξύ των ανθρώπων αντιμαχόμενων κομματικών στρατοπέδων έδιναν και έπαιρναν. Εκείνο τον καιρό είχαμε το αστυνομικό τμήμα απέναντι από το σπίτι μας και είδα και άκουσα πολλά. Και καθότι ήμουν μικρός μου έκαναν τόση εντύπωση που δεν τα έχω ξεχάσει.
