Του Χρήστου Γκουνέλα, δρα Θεολογίας, MSc Βιοηθικής
Είναι αλήθεια ότι η θέση της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο και την ιστορία είναι θέση λεπτής ισορροπίας. Όταν χαθεί αυτή η λεπτή ισορροπία, είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί και ειδικά όταν έχει χαθεί από αιώνες.
Το πρόβλημα άρχισε με την αναγνώριση της νομιμότητας της Εκκλησίας από τον Αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο. Η Εκκλησία η οποία έως τότε ζούσε στην παρανομία της Χάρης, στα αλώνια της ζωής μπήκε κατόπιν στα σαλόνια της εξουσίας και έκτοτε δεν βγήκε. Ήδη το έναυσμα της ανάμειξης της πολιτικής στην Εκκλησία δόθηκε με τη σύγκληση της Α΄Οικουμενικής Συνόδου από έναν πολιτικό, τον Αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο. Μάλιστα, όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο οι περισσότεροι επίσκοποι οι οποίοι προσήλθαν για να συμμετέχουν είχαν στο σώμα τους ακόμη τις πληγές των διωγμών. Άλλος χωρίς πόδι, άλλος χωρίς χέρι, άλλος χωρίς μάτι. Οι πληγές τους ήταν σταυροαναστάσιμοι μάρτυρες της παράνομης αγάπης τους για τον Χριστό και τον κόσμο.
Η Εκκλησία όσο κινείτο εκτός νόμου μεγαλουργούσε, πέθαινε και ανασταινόταν όπως ο Χριστός τον οποίο κήρυττε με πράξεις. Αγωνιζόταν, αντιστεκόταν και χαιρόταν. Η Εκκλησία κήρυττε στην πράξη Χριστό Εσταυρωμένο και Αναστάντα κόντρα στη «λογική», την «ηθική» της εποχής και τη «νομιμότητα». Η μετέπειτα νομιμοποίηση της Εκκλησίας την εγκλώβισε στην ιστορία και τις δομές της. Έτσι, απώλεσε την πράξη της και έμεινε η Ευαγγελική θεωρία μετέωρη. Τα νέφη των μαρτύρων διαλύθηκαν καίτοι η αγιότητα συνεχίζει να υπάρχει ως ζύμη Χριστού στην ιστορία.
Σήμερα, βιώνουμε παγκόσμια τον επιθανάτιο ρόγχο της ως αποτέλεσμα της μακραίωνης πολιτικής, γεωπολιτικής και κοινωνικής εργαλειοποίησής της. Δεν πρόκειται για μία καινοφανή διαπίστωση. Το αποδεικνύουν πρώτα από όλα οι περίλαμπροι αλλά άδειοι πολλές φορές ναοί. Όλοι ή σχεδόν όλοι αναγνωρίζουν τις πληγές στο σώμα της Εκκλησίας όχι από τους διωγμούς αλλά παράδοξα από τον καθωσπρεπισμό και τη σύμπλευση με την πολιτική, την οικονομία, το κράτος και το έθνος. Είτε εκουσίως είτε ακουσίως και με σαφή ευθύνη διοικήσεων της Εκκλησίας χρησιμοποιείται αυτή ως εργαλείο προπαγάνδας μεταξύ εθνών, κρατών, πολιτικών και μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας. Αλλά και η διοίκηση της Εκκλησίας μετέρχεται συχνά την πολιτική, τους τρόπους της και τη γλώσσα της.
Είναι υπαρξιακή ανάγκη πλέον η Ανάσταση της Εκκλησίας για την ίδια και την ιστορία, ξαναβρίσκοντας την ανήθικη ηθική της, την παράνομη νομιμότητά της και την άναρχη αρχή της. Δεν πρόκειται για παιχνίδια λέξεων και εννοιών αλλά για λέξεις οι οποίες είναι ικανές να προσεγγίσουν τον ρεαλισμό της Ευαγγελικής πράξης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου