Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Από ποιους θα ξεκινήσει η…επανάσταση;


Μας προβλημάτισαν οι θέσεις επισκόπου της Ελλαδικής Εκκλησίας που μιλάει για…επανάσταση! Και αναρωτιόμαστε από ποιους θα ξεκινήσει η…επανάσταση. Διότι η επανάσταση θέλει ηγέτες, και ηγέτες δεν υπάρχουν, όπως φαίνεται, ή οι ηγέτες ψάχνουν για…ηγέτες, όπως στην προκειμένη περίπτωση. Πάντως τους πολιτικούς τους βλέπουμε όλοι μας, δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε κάτι. Οι…πνευματικές όμως ηγεσίες, οι οποίες εκ της φύσεως τους είναι περισσότερο του…πνεύματος; Μπορεί συγκεκριμένα η εκκλησιαστική ηγεσία να εμπνεύσει τον λαό και ειδικά τους νέους, όταν στην συνείδησή τους έχει ταυτιστεί με το κατεστημένο; Και είναι ίσως από τις μεγαλύτερες πληγές στο σώμα της Εκκλησίας να θεωρείται η ηγεσία της από τον λαό της κατεστημένο.  Μια διοικούσα Εκκλησία που πολλές φορές εν μέσω κρίσης την βλέπουμε να μιλάει για δικαιώματα και αξιοποίηση περιουσίας για…φιλανθρωπικούς σκοπούς. Και ομολογουμένως είναι καλή η φιλανθρωπία ιδιαίτερα τώρα. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτή, αφού συντηρεί παράλληλα και την αδικία στον κόσμο. Χώρια ότι η φιλανθρωπία ενίοτε λειτουργεί απενοχοποιητικά για τους χορτασμένους που την πράττουν. Αν ο Χριστός έκανε τέτοιες φιλανθρωπίες δεν θα οδηγούνταν στον σταυρό. Η φύση της Εκκλησίας είναι ή πρέπει να είναι σταυρική στην πράξη. Επιπλέον, τα γλυκανάλατα λόγια ή η «ξύλινη γλώσσα» δεν μπορούν να αγγίξουν τον άνθρωπο όσο μπορεί να τον «αλλοιώσει» και να τον αλλάξει η πράξη, η ζωντανή πράξη. Και για να ξαναγυρίσουμε στην…επανάσταση, την ειρηνική επανάσταση, αυτή πιστεύουμε ότι ευτυχώς ή…δυστυχώς απαιτεί θυσίες και…ποιος άραγε είναι διατεθειμένος να θυσιαστεί; Ή να θυσιάσει από το υστέρημα, και όχι από το… περίσσευμα;
Πώς να αλλάζει η Εκκλησία, τελικά, τον κόσμο χωρίς να αλλάζει πρώτα τον κακό της εαυτό; Τι άλλαξε στην ηγεσία της Εκκλησίας μέσα στην πνευματική κρίση; Τι άλλαξε στον τρόπο λειτουργίας του συνοδικού θεσμού; Τι άλλαξε στον τρόπο εκλογής των επισκόπων; Ναι, ανθρώπινες αδυναμίες! Η μεταμόρφωσή τους όμως; Τόση δυσκινησία, όταν μάλιστα το κήρυγμα του Χριστού «σπάει κόκαλα»; Γιατί; Πώς φτάσαμε εδώ; Ποια η ευθύνη των εκκλησιαστικών ηγετών στους χρόνους της μεταπολίτευσης; ( Για τα αμέσως προηγούμενα χρόνια δεν το συζητάμε!). Στα τελευταία χρόνια της κρίσης ακούμε από λίγα εκκλησιαστικά πρόσωπα κάποια ελάχιστα λόγια αυτοκριτικής. Μέχρι εκεί όμως! Τίποτα πιο τολμηρό δεν ακούμε, και ακόμη χειρότερα τίποτα θαρραλέο από την μεριά τους δεν γίνεται.  Πώς να πείσεις λοιπόν, και ποιους; Οι ηγέτες είναι για να δείχνουν έμπρακτα τον δρόμο, και εδώ μοιάζει να μην υπάρχει δρόμος γιατί μας λείπουν οι αληθινοί ηγέτες. Υπάρχει όμως δρόμος, και τέλος του δρόμου! Ποιοι επιτέλους θα μας τον δείξουν για να μην έχουμε και εμείς, ο λαός, άλλοθι;

Χρήστος Γκουνέλας, θεολόγος

4 σχόλια:

  1. Κύριε καθηγητή διάβασα το άρθρο σας προσεκτικά, πολλά ερωτηματικά στο τέλος λέτε :ποιοι επιτέλους θα μας τον δείξουν (το δρόμο )για να μην έχουμε και εμείς ο λαός άλλοθι?
    Τον δρόμο θα μας τον δείξει ο αγρότης που παίρνει επιδότηση για την δουλειά του και τα επενδύει στα σκυλάδικα και στα Καγιεν
    Αυτός που παρκάρει σε θέση αναπήρων Αυτός πού αδειάζει το τασάκι στο δρόμο
    Αυτός που δεν αποδίδει ΦΠΑ
    Αυτός που χρεώνει τη χωριάτικη για γαρίδα σαγανάκι
    Αυτός που προσπαθεί να δαγκώσει τον διπλανό του
    Αυτός που σπάει το μαγαζί του άλλου γιατί νιώθει αδικημένος
    Αυτός που ψηφίζει σαν οπαδός
    Αυτός που δεν σέβεται την γνώμη του άλλου

    ΥΓ:
    έλεγα να κάνω μια επανάσταση αλλά δεν ξέρω σε ποιόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς για όλους μας, αγαπητέ φίλε, είναι όπως τα λες! Αποτυπώνεις με τα λόγια σου ακριβώς το πρόβλημα της νεοελληνικής κοινωνίας! Θυμήθηκα ένα ωραίο σύνθημα που είχα διαβάσει κάποτε σε έναν τοίχο: "Αύριο θα γίνει η επανάσταση, αν βρέχει θα γίνει μέσα".
      Είναι ανάγκη όμως ο καθένας να κάνει την προσωπική του επανάσταση γιατί θα φτάσουμε στο μη παρέκει, αν δεν φτάσαμε ήδη.
      Σ' ευχαριστώ πολύ φίλε για την παρέμβασή σου! Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  2. "Η φύση της Εκκλησίας είναι ή πρέπει να είναι σταυρική στην πράξη". Mία φράση που αντανακλά την ουσία του Χριστιανισμού, που είναι η "δικαιοσύνη". Όταν κατανοήσουμε αυτήν την έννοια θα είμαστε σε θέσει να αναγνωρίσουμε τους αληθινούς ηγέτες, εκείνους δηλαδή που θα υπηρετούν το δίκαιο. Όμως αυτό προϋποθέτει μια βαθιά αναζήτηση και αυτοκριτική, κάτι για το οποίο ο σημερινός άνθρωπος δεν έχει ούτε τη διάθεση ούτε την ικανότητα να πράξει. Έχουμε απομακρυνθεί πολύ από αυτόν τον δρόμο ακόμη και οι εκκλησιαστικοί ηγέτες.
    Δ.Σαρακατσάνου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι όπως τα λες είναι Δήμητρα! Η αυτοκριτική θα μας "ξεβολέψει" και ίσως και μας "τρομάξει" ο εαυτός, οπότε επιλέγουμε την ασφάλεια της μη αυτοκριτικής. Και πολύ καλά κάνεις που τη συνδέεις με την δικαιοσύνη. Να είσαι καλά Δήμητρα! Σ' ευχαριστούμε για την παρέμβασή σου!

      Διαγραφή