Παρουσίαση του βιβλίου «ΜΙΚΡΑ ΑΠΑΝΤΑ» του Παύλου Λάλου στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ελασσόνας

 

Την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ελασσόνας, παρουσιάστηκε το βιβλίο «ΜΙΚΡΑ ΑΠΑΝΤΑ» (Ανθολογία Ποιητική) του Παύλου Λάλου. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με τη συνδιοργάνωση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ελασσόνας, του Δήμου Ελασσόνας, του Δικτύου ΔΙ.Κ.Ε.Α.Ε.ΕΛ. και των περιοδικών Αντι.δωρο και ΕΝΤΕΧΝΩΣ.

Χαιρετισμό απηύθυνε η Αντιδήμαρχος Παιδείας Δήμου Ελασσόνας, κα Βιβή Γκουγκούλη, και ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ελασσόνας, κ. Αστέριος Δημουλάς, ενώ αναγνώστηκε και χαιρετισμός του υπεύθυνου του περιοδικού ΕΝΤΕΧΝΩΣ, Θεόφιλου Λάλου, ο οποίος δεν μπόρεσε να παραβρεθεί.

Τη βιβλιοπαρουσίαση συντόνισε η Διαμάντη Λαμπρινή (εκπαιδευτικός – Γραμματέας ΔΙ.Κ.Ε.Α.Ε.ΕΛ.), η οποία παρουσίασε σύντομο βιογραφικό των ομιλητών, διάβασε τρία ποιήματα από το βιβλίο και αναφέρθηκε στους τίτλους των έργων του συγγραφέα. Στη συνέχεια, η Μπλιούμη Ελένη (εκπαιδευτικός – Πρόεδρος ΔΙ.Κ.Ε.Α.Ε.ΕΛ.) αναφέρθηκε στη δομή του βιβλίου, που αποτελείται από επτά ενότητες, και διάβασε ενδεικτικά ποιήματα. Ο Λιόλιος Θωμάς (φιλόλογος – Αντιπρόεδρος ΔΙ.Κ.Ε.Α.Ε.ΕΛ.) μίλησε για την έννοια της ποίησης και παρουσίασε τη μακρόχρονη ποιητική πορεία του Παύλου Λάλου, από τη νεανική του ηλικία έως σήμερα.

Ο συγγραφέας ευχαρίστησε τους ομιλητές και τους παρισταμένους, καθώς και την Ξανθούλα Αλευρά για τη μετάφραση τεσσάρων ποιημάτων στα Αγγλικά, τον χορηγό Λευτέρη Μ. Σαΐτη από το Καλοχώρι Λάρισας και τη σύζυγό του Ελένη για τη σταθερή της συμπαράσταση στις βιβλιοπαρουσιάσεις.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο Παύλος Λάλος διάβασε ένα αδημοσίευτο ποίημα με τίτλο «Της Ειρήνης», όπου συγκρίνει την Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου, και αναφέρθηκε στη σημασία της εντοπιότητας και της θεσσαλικότητας στις μεταφράσεις του, όπως στα έργα Τα Αργοναυτικά, Η Ασπίς Ηρακλέους και στο νεοπαρουσιαζόμενο ποιητικό δράμα «Ο Βυρός κι ο Απαρνητής», που διαδραματίζεται στα βουνά Χάσια. Παρουσίασε επίσης αναμνήσεις από τα μαθητικά του χρόνια στην Ελασσόνα (δεκαετία 1960-70).

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τραγούδι ακαπέλα των μελοποιημένων ποιημάτων «Λεξάντρα» και «Η Κυρά Άννα», καθώς και με το παραδοσιακό Κρανιώτικο τραγούδι «Αρετούλα», όπως περιλαμβάνεται στο CD του συγγραφέα, με ήχο γηγενή.

Ακολουθούν οι σχετικές φωτογραφίες:

Παύλος Λάλος: "Μικρά Άπαντα". Παρουσίαση στη Γιάννουλη - Πρόσκληση

 

Στη Γιάννουλη η νέα παρουσίαση, το Σάββατο 7 Φλεβάρη, του βιβλίου ΜΙΚΡΑ ΑΠΑΝΤΑ του Π. Λάλου

Στη Γιάννουλη στο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ του Ναού Αγίου Γεωργίου (οδός Αγίου Παντελεήμονα) παρουσιάζεται το βιβλίο ΜΙΚΡΑ ΑΠΑΝΤΑ (Ανθολογία Ποιητική) του Παύλου Λάλου, το Σάββατο 7 Φλεβάρη ώρα 5 μ.μ.

Διοργανώνουν το περιοδικό Αντι.δωρο Περραιβίας και το περιοδικό ΕΝΤΕΧΝΩΣ πολιτιστικός Οδηγός Ανατολικής Θεσσαλονίκης (Θέρμη) του Θεόφιλου Λάλου. Παρέχει την συμπαράσταση ο ιερέας Γιάννουλης Πατήρ- Ιωάννης, τον οποίο ευχαριστούμε για την παραχώρηση της αίθουσας του ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ.

Θα μιλήσουν: 1.Γιώργος Ι. Μπαλής (συγγραφέας), χρόνος 15΄, 2.Μαρία Αράπκουλε (ποιήτρια- συγγραφέας), χρόνος 15΄, και 3.ο λογοτέχνης Παύλος Λάλος. Την εκδήλωση θα κλείσουν με ποιοτικό μουσικό πρόγραμμα οι μουσικοί: Βασίλης Μπαλής (μπουζούκι- τραγούδι), η Γιάννα Μπαλή (πιάνο), η Δέσποινα Διβράμη (τραγούδι) και ο Π. Λάλος(τραγούδι και απαγγελία ποιημάτων του πριν από κάθε τραγούδι).  Θα παρουσιαστούν και 2 μελοποιημένα, από τον Β. Μπαλή, ποιήματα του Π.Λάλου: α)ΘΕΛΩ ΝΑ ΡΙΞΩ  και β)ΣΤΟΝ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ.

Το βιβλίο είναι είδος Ποιητικών Απάντων (σελίδες 258) όλης της 73άχρονης πορείας του Π.Λάλου, από τα (νεανικά) πρωτόλειά του ως το 2025, με πάνω από144 ποιήματα από τα οποία 80 ποιήματα που δεν περιλαμβάνονται στις 5 έντυπες συλλογές του και μια επιλογή από τα βιβλία του. Χωρίζεται σε 7 ΕΝΟΤΗΤΕΣ.  Απ’ αυτές οι 2η και 4η Ενότητες αποτελούνται από νέα έργα που πρωτοβλέπουν το φως της δημοσιότητας: α)Το ποιητικό θεατρικό Ο ΔΑΙΔΑΛΟΣ ΠΟΥ ΚΡΟΚΟΥΣ ΜΑΖΕΥΕ, πάνω στο γνωστό μύθο, αλλά ως ο θρήνος του πατέρα μπροστά στο νεκρό σώμα του γιου, που παραπέμπει στο σημερινό φόρο αίματος νέων στην άσφαλτο. β) Το ποιητικό δράμα «Ο βυρός και ο Απαρνητής», σε πεντασύλλαβο στίχο, για τον σύγχρονο άνθρωπο που έχει πικραθεί πολλαπλά από τις πόλεις και την αποξένωση και πάει στη βουνίσια φύση, όπου όμως θα έχει ένα δραματικό τέλος (μετά από απατηλές παραισθήσεις) σε ένα ποτάμιο βυρό, βαθιά γούρνα, που έχει σκάψει στα βράχια η δύναμη του νερού. 

       ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

"Τα Αγ-ωραία της Κρανιάς"

 

Ο Βαγγέλης Β. Πουρνάρας χώρεσε όλο το χωριό σε ένα πραγματικά απολαυστικό ποίημα. Πρόσωπα και μνήμες "ενώπιόν" μας. Τον ευχαριστούμε θερμά. 

Από τον Βαγγέλη Πουρνάρα,

Για να θυμούνται οι παλιοί, οι νέοι να μαθαίνουν

Η έμπνευση, δεν είναι ότι κι ότι,

δεν είναι ένας δρόμος κι όπου πας,

πρέπει να παίρνεις, την καρδιά σου στο κατόπι,

να τη μοιράζεσαι, με κείνους που αγαπάς!

Ένα μήνα με ταλαιπώρησε ο ιός του..υπολογιστή. Όσο και της γρίπης πέρσι. Γι αυτό και ναυάγησα στη θάλασσα του διαδικτύου. Όσες και όσοι με αποδεχτήκατε(πολλοί ξανά), σας ευχαριστώ πολύ.

Νοερά, αυτές τις μέρες, ταξίδεψα στο πανηγύρι του ΄Αη Δημήτρη, στην γενέτειρα Κρανιά,

Τότε που τα όργανα, βαρούσανε σε κάθε καφενείο. 

Τότε που οι «ντιζέζες» , σεργιάνιζαν στα ντέφια τους, καημούς

και πόθους ξέχωρους.

Αράχνες, που στα βλέφαρα, ιστούς αγάπης πλέκανε..

Τότε που οι πατημασιές, «παλιάς κοπής» ανδρών, οπλές αλόγων γίνονταν, σε καλντερίμια γνώριμα.

΄Αγ-ωραία

Μες στην παλιά την αγορά, ακολουθώ πορεία, 

να σας θυμίσω πρόσωπα, που γράψαν ιστορία, 

είναι ανάμνηση ζωής, της ζήσης παραθύρι, 

απλό μνημόσυνο γραφής, της θύμησης γιοφύρι.

Ράφτης με τέχνη μπόλικη και στις τσακίσεις μάγκας, 

στου «Τσιάντα» το υπόγειο, ο Γιάννης «Νταλαμάγκας».

Ό «Καργατζής» ζωγράφιζε, στης τέχνης τα αλώνια, 

ήταν σικάτα πάντοτε, σακάκια, παντελόνια.

Ο «Σιούσιους» σούπερ μαγαζί, βογκούσαν τα γκισέδια, 

σωστός και πάντα τυπικός, κρατούσε και βρισέδια.

Στου «Γάκου» το περίπτερο, κολλούσαμε σαν βδέλλες, 

μενού του καταστήματος, «μιντίσις » καραμέλες!

Και ο Χαράλαμπος Μπαλής, ξεχείλιζε μεράκι, 

σου σέρβιρε το τσίπουρο και για μεζέ.. νεράκι! 

Κρεβάτια και παπλώματα, σερβάντες πρώτης ύλης, 

το πρόσεχε το μαγαζί, ο «Μπίντος» ο Βασίλης.

Γιώργος Πουρνάρας - Αγάπη Σπαθάρα - "Ως πότε" - Νέο τραγούδι

 

Η συνεργασία των συμπατριωτών μας, της ποιήτριας Αγάπης Σπαθάρα και του μουσικού Γιώργου Πουρνάρα συνεχίζεται με ένα νέο υπέροχο και αντισυμβατικό τραγούδι, το "Ως πότε".

Το Ιστολόγιο Κρανέας Ελασσόνας εύχεται θερμά συγχαρητήρια στους συμπατριώτες μας και να είναι καλοτάξιδο και αυτό το δημιούργημά τους. Επίσης, τους ευχόμαστε ολόψυχα καλή συνέχεια με νέες όμορφες δημιουργίες. 

Ακούστε το τραγούδι στο Youtube

Μουσική / Στίχοι:  Γεώργιος Πουρνάρας / Αγάπη Σπαθάρα

Επεξεργασία Βίντεο / Εικόνας: Πουρνάρα Ευαγγελία / ΑΚ

ΩΣ ΠΟΤΕ

Ως πότε θα βαδίζω

στο σκοτάδι

ως πότε θα με πνίγει

η οργή

ως πότε της ζωής

τ’ αλφαβητάρι

θα είναι βυθισμένο

στη  σιωπή.

Ελεύθερο πουλί

θέλω να τρέχω

ενάντια σε κάθε

λογική

πιστεύω στα φτερά μου

και αντέχω

όταν η σκέψη επαναστατεί…

Ως πότε θα κοιτώ

με άδειο βλέμμα

ως πότε θα μου κλέβετε

το φως

χαρίζω της καρδιάς μου

όλο το αίμα

δεν θέλω να ΄μαι πιόνι

κανενός.

Χάθηκα

μες στις σκιές μου

ψάχνοντας

για λίγο φως

χάθηκα

μέσα στα πρέπει

χάθηκα μέσα στα πώς

χάθηκα 

στα όνειρά μου

χάθηκα

μέσα στις δόσεις

στους όρους

και τα όριά μου

χάθηκα

στις εντυπώσεις.

Ως πότε θα κοιτώ

με άδειο βλέμμα

ως πότε θα μου κλέβετε

το φως

χαρίζω της καρδιάς μου

όλο το αίμα

δεν θέλω να ‘μαι πιόνι

κανενός.

Ποιήματα της Αγάπης Σπαθάρα

 ΤΟ ΜΕΛΙ

Ακούω το θρόισμα

τον νέκταρ 

εκβάλλει

στις ρίζες στα άνθη

στο φως 

στο σκοτάδι.

Σαν μέλισσα 

νέα

ανοίγεις φτερά

σκορπίζεις

τη γύρη 

πετάς μακριά.

Δώσε μου 

δύναμη

δώσ' μου ζωή

θα σου μιλάω

με χρώματα

κάθε στιγμή.

Χάρισέ μου 

το μέλι

άγγιξέ με γλυκά

είναι η στιγμή

που αξίζει

είναι η χαρά.

Αγάπη Σπαθάρα 

26/06/2022

(Φωτογραφία της κόρης μου)

«Αργύρ'ς»

 

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

«Αργύρ'ς»

Αναρωτήθηκε ποτέ, από εσάς κανένας, 

γιατί σ' ολόκληρο χωριό, Αργύρης ούτε ένας!

Τις απαντήσεις άντλησα, απ΄ το Δημήτρη Θώμο,

σε μια συζήτηση καλή, που κάναμε στο δρόμο!

/////////

Οι Άγιοι Ανάργυροι, η χάρη τους μεγάλη, 

γιορτάζουν τον Ιούλιο και το Νοέμβρη πάλι.

Η μνήμη του Αργύριου, του Μάρτυρα Αγίου, 

γιορτάζει μόνο μια φορά, στις έντεκα Μαίου..

/////////

Φτωχά τα χρόνια τα παλιά, λάδι σταλιά στη πίτα,

και μόνο ζαχαρόνερο, επάνω στη φιλίτα!

Παπούτσια γουρ΄νοτσάρουχα και παντελόνια σκτίσια,

βλέμματα όμως καθαρά, καρδιά παλικαρίσια.

Η φτώχεια ήτανε κοινή, για όλους τους ανθρώπους,

ανέχειας κορύφωση, ενέχυρο στους κόπους.

Να την τιμήσουν θέλανε, να σιάξουνε το κλήμα

γι αυτό και βρήκαν όνομα, να δώσουνε στο..χρήμα!

//////////

Χωρίς νουνό το βάφτισαν, το είπανε.. « αργύρη»

και λέγαν, πως θα γιόρταζε, στον τόπο κάθε μέρα, 

ωραίες οι καλές ευχές, μα λίγο το.. μπακίρι,

τους φόβιζαν τα έξοδα και κάνανε.. σια πέρα!

/////////

Μια μέρα ένας γκόρμπιτας, ανέβαινε τις σκάλες,

είχε στην πλάτη του χαλιά, κιλίμια στις μασχάλες.

/////////

Η μάννα έγνεθε μαλλί, σαν σβούρα το σφοντύλι

και το τραγούδι, βάλσαμο παρηγοριάς στα χείλη.

Στην αγκαλιά το τύλιγε, ο πρωινός αγέρας

και το ΄φτανε στην ξενιτιά, ν΄ ακούσει ο πατέρας! 

////////

«Πάρε κιλίμια μπρε κυρά, τα δίνω όσο-όσο,

πάρε να κάνω και σεφτέ, φτηνά θα σου τα δώσω!»

/////////

Η μάννα του απάντησε, «μην ανεβαίνεις πάνω,

ειν' ο «αργύρης» άρρωστος, δεν ξέρω τι να κάνω!»

/////////

Ο γκόρμπιτας επέμενε, «μπρε να τον δω και λίγο,

να δει κι αυτός τα υφαντά και ύστερα θα φύγω!»

/////////

-«Σου είπα, είναι άρρωστος, κοντεύει να τα βάξει,

να μη βρεθείς στα χάλια του, θεός να σε φυλάξει!

////////

Ο γκόρμπιτας μπαμπάλισε, στα γρήγορα τα μάτια,

και φώναξε, τινάζοντας, στο ώμο την πραμάτεια:

«λατσχό-γκιβέ»*,ορέ κερά, τραβάω για πιο πέρα,

πιραστικά στον άντρα σου, δα έρθου άλλη μέρα!»

*Καλημέρα, στη γλώσσα των Ρομά.

Δημήτρης Ντάλλας: "Τα χωριά της Ελασσόνας"

 

Αποστολή: Μαριάννα Παπαγιάννη

Πηγή: facebook

"Μην πεις" - Τραγούδι της Αγάπης Σπαθάρα και του Γιώργου Πουρνάρα

"Μην πεις", είναι ο τίτλος του τραγουδιού σε στίχους της συμπατριώτισσάς μας νοσηλεύτριας και ποιήτριας Αγάπης Σπαθάρα και μουσική του συμπατριώτη μας δασκάλου και μουσικού Γιώργου Πουρνάρα. Το ποίημα "μην πεις" της Αγάπης Σπαθάρα είναι το πρώτο που μελοποιήθηκε.

Ευχόμαστε ολόψυχα στους δημιουργούς του να είναι καλοτάξιδο και να ακολουθήσουν και άλλα ποιήματα και μελοποιήσεις. 

Ακολουθεί το σημείωμα που μας απέστειλε η Αγάπη Σπαθάρα και το τραγούδι από το youtube.

Αφιερωμένο σε όλα τα πατριωτάκια μου και όχι μόνο
και ιδιαίτερα σε όσους με στήριξαν
και με ενθάρρυναν να γράφω. 😊

Ευχαριστώ από καρδιάς
τον εξαίρετο δάσκαλο και μουσικό
και αγαπητό εξάδερφό μου
Γιώργο Πουρνάρα και την κόρη του Ευαγγελία Πουρνάρα
για την υπέροχη σύνθεση
και ερμηνεία του ποιήματός μου
ΜΗΝ ΠΕΙΣ.
Είναι το πρώτο ποίημά μου
που γίνεται τραγούδι.
Η συγκίνηση και η χαρά μου
είναι μεγάλη. 😊

Τάκη Παπατσώνη: Των θυρών κεκλεισμένων

Ο ποιητής Τάκης Παπατσώνης

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου,

O ποιητής από νωρίς έχει συλλάβει την σημασία του "των θυρών κεκλεισμένων"...

Άλλωστε ο Ιησούς "των θυρών κεκλεισμένων" εισήλθε προς τους μαθητές του μετά την Ανάσταση.

Για να δηλώσει και την μυστική λατρεία, την "εσωτερική πια λατρεία" που λέει ο Παπατσώνης. 

Η λατρεία στην Ορθόδοξη Εκκλησία γίνεται - δυστυχώς συχνά - υπόθεση αυτοπροβολής, εξουσίας, εξωστρέφειας άνευ προηγουμένου και επομένου. 

"Ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος" μοιάζει να μη χωράει σ' αυτή την πρακτική, που πολλές φορές είναι και αντιαισθητική. Επικρατεί ο θόρυβος αντί της σιωπής, τα κενά λόγια αντί της καινής διαθήκης, ο βερμπαλισμός αντί της λιτότητος. 

Αλλά πάντοτε ...τρυπώνει, ακόμα και "των θυρών κεκλεισμένων" ο "κρύφιος εορταστής" που λέει ο Παπατσώνης. Αυτός που γιορτάζει "εν αγνοία των άλλων χριστιανών"¨...

Ο Μάνος Τασάκος σημειώνει για το ποίημα αυτό: 

Θαρρῶ ὅτι στό ποίημα αὐτό ἔχουμε δηλωμένη, (μέ σαφῆ τρόπο), τήν ἀδιαφορία τοῦ Παπατζώνη γιά τά μεγαλόσχημα καί τά ἠχηρά της ἐκκλησίας. Καί ὄχι μόνο. Προσέξτε τόν στίχο «ἐν ἀγνοίᾳ τῶν ἄλλων χριστιανῶν» καί «ἔξω ταγμένου χρόνου» – ἡ ἀντίθεση μέ τόν διπλανό δέν εἶναι ἐδῶ ἀντίθεση ἀνάμεσά σε ἕναν πιστό καί σέ ἕναν ἄπιστο, ὅπως θά περίμενε κανείς, ἀλλά ἀνάμεσα σέ ἐκείνους πού ἐνστερνίζονται τήν ἀπέριττη πνευματικότητα τῆς πίστης καί σέ ἐκείνους πού ἁπλῶς ἀκολουθοῦν τό τυπικό λειτουργικό της, μόνο κατ’ ὄνομα χριστιανοί καί ἐντελῶς ἀνυποψίαστοι γιά τά βαθύτερα τῆς συνείδησης. Οἱ ἀποχρώσεις εἶναι ἴσως μέ δυσκολία ὁρατές, ἀλλά ὑπάρχουν καί ἔστω καί ἀσύγγνωστα, καταδεικνύουν τήν ἄποψη τοῦ Παπατζώνη γιά τά ἀσήμαντα καί τά παρεκκλίνοντα μέ τά ὁποῖα ἀσχολεῖται ἡ ἐπίσημη ἐκκλησία.

Ὅμως ἐτοῦτα δέν εἶναι τά μόνα, (καί μᾶλλον δέν εἶναι τά κύρια), πού ἀπορρέουν ἀπό τό ποίημα. Σέ μία ἑρμηνεία ἐξωθρησκευτική, τό νόημα εἶναι ἐπίσης σαφές καί καθολικό – ἡ δημιουργία εἶναι πάντοτε μία ὑπόθεση ἐσωστρεφής, ἡ προσπάθεια μοναχική, τό βίωμα μοναδικό καί αὐστηρά προσωποποιημένο. Οἱ ἀλλαγές στήν συνείδηση δέν μποροῦν νά εἶναι ἀποτέλεσμα μαζικῶν συμμετοχῶν καί συνομιλιῶν, οἱ μεταβολές καί τό ἀποτέλεσμα τῆς δημιουργίας δέν προκύπτουν ποτέ ἀπό συναθροίσεις ὅπου οἱ συγκλίσεις τείνουν πάντοτε στόν μέσο ὄρο, στήν ἁπλοϊκότητα, στήν ἐπιφάνεια. Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων εἶναι ἡ μετάφραση τῆς ἀπόσυρσης τοῦ Ἰησοῦ στήν ἔρημο, ἡ ἀπόλυτη ἀπομόνωση, ἕως ὅτου ἐπιστρέψει τελείως μεταρσιωμένος. Εἶναι ὅμως καί κάτι ἀκόμη, ἡ ἀντίθεση στήν ἔννοια τοῦ ποιμνίου, τῆς ὁμαδικῆς πίστης. Ὁ καθείς μοναχός θά εὕρει τόν δρόμο γιά τήν Ἀνάσταση, (γιά νά μιλήσουμε μέ ὅρους θεολογικούς) καί οὐδείς ξένος δέν ἠμπορεῖ νά βοηθήσει τήν ἀνάβαση στόν Γολγοθά. Δέν εἶναι τυχαῖος ἄλλωστε καί ὁ στίχος Paratum est cor ejus γιά τή σπουδαία Θυσία, γιά τόν Παπατζώνη ἡ ἐνασχόληση μέ τό πνεῦμα, μέ τήν λογοτεχνία, μέ τήν ποίηση, ἔχει πάντοτε ἕνα τεράστιο κόστος, εἶναι μιά ἄποψη πού διατρέχει τό σύνολο σχεδόν τῆς ποίησής του. Παρόλο πού τό ποίημα «Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» ἡ (ἐλάχιστη) κριτική δέν τό πιστεύει ἀπό τά καλύτερα τοῦ Παπατζώνη, ἡ γνώμη μου εἶναι ἀρκετά διαφορετική. Ἐκτός ἀπό ὅλα τα προρρηθέντα, νομίζω ὅτι εἶναι καί ἀπό τά ἐλάχιστα ὅπου ὑποβόσκει ἀδιόρατη εἰρωνεία γιά τούς κάτ΄ ὄνομα πιστούς καί τούς μεγαλόσταυρους τῆς ἐκκλησίας. Κι αὐτό ἀπό μόνο του προσδίδει στούς στίχους μία ἀξία.

ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ (1895-1976)

Των θυρών κεκλεισμένων

Συμβαίνει να σωπαίνει κάποτε η Εκκλησία,

παρ’ όλο που τελείται γιορτή επιβλητική.

Μην έχοντας καμπάνες, άμφια και λιτανεία,

ξεχύνεται η διάθεση όλη η εορταστική

στην εσωτερική πια λατρεία, καθιερωμένη

σε τέτοιες περιστάσεις. Καθώς ο διπλανός σου

αγνοεί τι πανηγύρι μέσα σου έχει στηθεί,

μια και δεν συμμετέχει σε τίποτα γνωστό του,

ξυπνάει και σ΄ αντικρύζει κι' ευθύς αναρωτάται:

πώς έτσι ο γείτονάς μου ξανάνθισε αδοκήτως;

ποιο Πάσχα του Κυρίου, έξω ταγμένου χρόνου,

γιορτάζει εν αγνοία των άλλων χριστιανών;

Αδιάφορος προς όλα, ο κρύφιος εορταστής.

Paratum est cor ejus για τη σπουδαία θυσία.

Στολίζει τους βωμούς του, υψώνει τη Χαρά

και τη μετουσιώνει σε σκεύη αχτιδωτά.

Μ΄ ευλάβεια αναλίσκει το περιεχόμενό τους

κι ύστερα κάμνει απόλυση, τελείως μεταρσιωμένος.

Σημαίνουν τότε εντός του μυριάδες οι καμπάνες,

με τέτοιο αλαλαγμό τους, που ουδέποτε χαλκός

τραγούδησε στη γη μας με τόσην ευφροσύνη,

με τόση φωτεινότητα και τόσο διαυγώς.

Πηγή: Ιδιωτική Οδός

Αγάπη Σπαθάρα - 16 Ποιήματα

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ

Εμείς που γεννηθήκαμε

σε δρόμους δύσβατους

δεν μάθαμε άλλο

δρόμο.

Εμείς που μεγαλώσαμε

με ψωμί,λάδι και ζάχαρη

δεν ξέρουμε

άλλη γλώσσα.

Εμείς που το νερό

το στίβαμε

απ' τις πέτρες

τα όνειρά μας χτίζαμε

στα φτωχικά

σοκάκια.

Εμείς που αντικρίσαμε

τον ήλιο

μες τα χέρια μας

στον ίδιο δρόμο

θα βαδίζουμε

μιλώντας πάντοτε

την ίδια γλώσσα

τη γλώσσα

της καρδιάς.

Εμείς που λίγα

είδαμε

μα,μάθαμε πολλά

αυτόν το δρόμο

δείχνουμε

αψηφώντας

τις περιπέτειες.

Μέσα από δρόμους

δύσβατους

πηγάζει

η κορυφή.

Αγάπη Σπαθάρα

15/11/2019

(Φωτογραφία δική μου:

Το χωριό μου)

Ποιήματα από το χειρόγραφο τετράδιο του Κ. Κατσαρού

Ο Γιώργος Β. Κατσαρός, δισέγγονος του μακαριστού συμπατριώτη μας ποιητή Κωνσταντίνου Κατσαρού, ψηφιοποίησε ποιήματα από το ιδιόχειρο τετράδιο του προπάππου του και μας τα απέστειλε. Όπως θα διαπιστώσετε, ο ποιητής διέθετε ευαίσθητες κεραίες λαμβάνοντας πληθώρα μηνυμάτων της εποχής του τόσο από την τοπική ιστορία όσο και την ευρύτερη ελληνική και παγκόσμια. Αυτά τα μηνύματα τα μεταμόρφωνε σε ποιήματα με έναν πραγματικά χαρισματικό τρόπο.

Ευχαριστούμε θερμά τον δισέγγονο του Κωνσταντίνου Κατσαρού, Γιώργο Κατσαρό για την αποστολή αυτών των ποιημάτων - ντοκουμέντων με τη γραφή του ίδιου του ποιητή. Αποτελεί μεγάλη τιμή η δημοσίευσή τους από το Ιστολόγιο "Κρανέα Ελασσόνας".

Δείτε τα ποιήματα κάνοντας "κλικ" στις εικόνες:

Κωνσταντίνος Κατσαρός (1902-1992): Ο πρώτος ποιητής της Κρανιάς

Ο λαϊκός ποιητής Κωνσταντίνος Κατσαρός υπήρξε ο πρώτος ποιητής του χωριού μας. Η ποίησή του ήταν καθημερινή και πνευματώδης, σατιρική και μελαγχολική, απλή, αλλά και συνάμα στοχαστική. Μια αρχοντιά απέπνεαν τα ποιήματά του και ήταν απόρροια του ίδιου του χαρακτήρα του ποιητή. Δεν έγραφε ή δεν έλεγε για να εντυπωσιάσει, αλλά γιατί είχε κάτι να πει.

Από το Ιστολόγιο έχουμε δημοσιεύσει κατά καιρούς ποιήματά του και έχουμε αναφερθεί - κατά το δυνατόν - στο έργο του και στον ίδιο. Αυτή τη φορά αφορμή για μια νέα δημοσίευση υπήρξε η αποστολή των παρακάτω αποσπασμάτων από τον Γιώργο Ι. Μπαλή. Παράλληλα, ο Γιώργος προτείνει στον Σύλλογο Κρανιωτών Λάρισας "Η Ξηροκρανιά" να διοργανώσει μια εκδήλωση για τον Κωνσταντίνο Κατσαρό και το έργο του με παρουσίαση δημοσιευμένου και αδημοσίευτου υλικού και ομιλητή έναν εγγονό του. Επιπλέον, απευθύνει παράκληση προς τους οικείους του ποιητή για τη δημοσίευση όλων των ποιημάτων του.

Στη συνέχεια επαναδημοσιεύονται από τα "Ξηροκρανιώτικα" ο σχολιασμός του Χρήστου Λιόλιου για τον Κωνσταντίνο Κατσαρό και την ποίησή του και ακολούθως δύο ποιήματα του ποιητή μας. Να σημειώσουμε ότι ο Κωνσταντίνος Κατσαρός, όπως μας ενημέρωσε ο προέγγονος του Γιώργος Β. Κατσαρός, γεννήθηκε το 1902 και όχι το 1901 όπως γράφεται στην παρακάτω δημοσίευση.

Αγάπη Σπαθάρα - 24 Ποιήματα

Η ΕΙΚΟΝΑ ΣΟΥ

Και να

που συναντιόμαστε

πάλι

Μητέρα

και είναι όλα

γύρω γύρω

ανθισμένα

αρώματα βασιλικού

κερί

λιβάνι

σκορπίζει ο άνεμος

στα χώματα

τα αγαπημένα.

Πάντα ψηλά

η εικόνα σου

με αγάπη

μας κοιτάζει

σαν τα λουλούδια

του Μαγιού

στα μάτια μου

ευωδιάζει.

Στα χέρια σου

κρατάς

ζεστό ψωμί

και στην ποδιά σου

ρόδα

στα χείλη σου

γλυκό φιλί

μην κλαις

Μητέρα

είμαστε πάλι

όλοι εδώ

τούτη τη μέρα.

Η μυρωδιά σου

πάντα εδώ

μες στην καρδιά μας

φυλαχτό

ησύχασε Μητέρα μας

και αιώνια

κοιμήσου

είναι η ψυχή σου

ολάνθιστο

άνθος

του παραδείσου.

Αγάπη Σπαθάρα

24/05/2019

Τάκης Γαύρος (1955 -1995): Ποιήματα από τα Άπαντά του

Στο πλαίσιο της προβολής βιβλίων Κρανιωτών/τισσών  δημοσιεύουμε ποιήματα του μακαριστού συμπατριώτη μας Τάκη Γαύρου τα οποία εκδόθηκαν το 2005 σε επιμέλεια του συμπατριώτη μας Παύλου Λάλου. Από το Ιστολόγιο έχουμε δημοσιεύσει και άλλα ποιήματα του αειμνήστου Τάκη Γαύρου, όπως για παράδειγμα ένα που είχε γράψει για το πρόβλημα του Πεδίου Βολής της Κρανιάς, αλλά και ένα ερωτικό ποίημα γραμμένο στην Κρανιώτικη ντοπιολαλιά. Αξίζει να σημειώσουμε ότι υπήρξε ο πρώτος που έγραψε ποίημα στην Κρανιώτικη ντοπιολαλιά.

Χρ. Γκουνέλας

Αγάπη Σπαθάρα - 12 Ποιήματα

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ 

Φώναξα το όνομά σου

ένα βράδυ

κι έγινε η νύχτα φωτεινή

σαν το φεγγάρι

άνοιξα τα παράθυρα

στη μέρα

ένιωσα το άρωμά σου

στον αγέρα.

Έγραψα το όνομά σου

σ' ένα στίχο

το 'ντυσα μουσικές

νότες και ήχο

σκόρπισα ροδοπέταλα

σε μια σελίδα

κι άρχισε το τραγούδι μας

μόλις σε είδα.

Σκάλισα το όνομά σου

στην καρδιά μου

για να είσαι πάντοτε εσύ

κοντά μου

πάντα μαζί ό,τι κι αν γίνει

η αγάπη σώζει

η αγάπη δίνει.

Αγάπη Σπαθάρα

06/03/2019

Αναπλάθοντας μνήμες: "Κεραυνός" Κρανέας

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

ΑΝΑΠΛΑΘΟΝΤΑΣ ΜΝΗΜΕΣ

Το facebook, είναι ένας όμορφος, προσιτός, αποτελεσματικός και άμεσος τρόπος επικοινωνίας. Ο καθένας καταθέτει το «στίγμα» του, με τον τρόπο που επιλέγει ό ίδιος.

Εγώ επέλεξα τον ποιητικό. Θα μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί σας, με τον στοχαστικό και δυσνόητο: «στις χορδές μιας κιθάρας, μάτωσα τα δάχτυλά μου για να σε ξυπνήσω, όμως ο ύπνος, επέμενε στα δικαιώματά του και το τραγούδι μου, κρεμάστηκε στα κλαριά μιας λεύκας, για να αυτοκτονήσει!»(άβυσσος η ψυχή του ποιητή!)

Θα μπορούσα να γίνω πιο αιχμηρός και μυστήριος, με μια διαχρονική διαπίστωση: «είκοσι τέσσερις ώρες νύχτα και συ αλύχτα, κανείς δεν σ΄ακούει, κανείς. Συρματοπλέγματα στης σκέψης το δρόμο, αυτοί με το νόμο κι ας είναι απλοί δεκανείς. Δυο ξεροκόμματα για να κοιμάσαι, πάρτα και σκάσε, στις γρίλιες ανάσα καυτή. Είκοσι τέσσερις ώρες νύχτα, τα νύχια μπήχτα, αλλιώς δεν ξυπνάνε αυτοί!»

Θα μπορούσα, επίσης, να ήμουνα, τρυφερός, ερωτικός, ρομαντικός και ευαίσθητος: «την ώρα που τα χείλη μου, άγγιζαν τα δικά σου, μια συμφωνία κάνανε, με της καρδιάς τους χτύπους, να μην χτυπήσουνε ποτέ, ξένων χειλιών την πόρτα..»

Επέλεξα τελικά, στην παρούσα φάση, τον δρόμο των αναμνήσεων και της χαρμολύπης, με αφετηρία και προορισμό, την αγαπημένη Κρανιά: « Ριγούν τα φύλλα της καρδιάς, γίνονται οι χτύποι ντέφια, υγεία και καλή καρδιά, της μάνας γης αδέρφια!» 

Συνειδητή επιλογή και υπεύθυνη. Και η χαρά μου είναι μεγάλη, γιατί στην επιλογή μου αυτή, βρίσκω ανταπόκριση και από πολλά νέα παιδιά της Κρανιάς, που βάζουν φτερά στη γνώση τους, καθώς επίσης και από φίλους που δεν έλκουν την καταγωγή τους από την Κρανιά, αλλά αγαπούν τον τόπο μας. Άλλωστε το «κοινό» μου, είναι καθαρά Κρανιώτικο, με ελάχιστες εξαιρέσεις προσώπων, που εκτιμώ βαθύτατα.

Στο ταξίδι μου αυτό, οι μνήμες αναπλάθονται. Αγαπημένα πρόσωπα, στου νου τη στράτα βγαίνουν. Πολλοί είναι εκείνοι που «έφυγαν» νωρίς.Στη μνήμη τους, ανάβω το κερί της θύμησης…

Είμαστε στη δεκαετία του 1960

«Κεραυνός» Κρανέας

Αγάπη Σπαθάρα - 9 Ποιήματα

ΣΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ο χρόνος βιαζόταν

κι εκείνοι ρούφαγαν

με λαιμαργία

κάθε δευτερόλεπτο.

Βαθιά στο θλιμμένο 

βλέμμα της

μια σπίθα άναβε 

όλα τους τα συναισθήματα.

Τα χέρια του χάιδευαν

με τρυφερότητα

κάθε λεπτομέρεια

κάθε αμυχή

της ψυχής της

κι εκείνη ανταπέδιδε

την αλήθεια τους

μ' ευχαρίστηση.

Μόνο η σιωπή της 

μαρτυρούσε

πόσο ευάλωτη ήταν.

Πόσο παιδί.

Στο άκουσμα της φωνής του 

αναρρίγησε.

Έλα,της είπε.

Ο χρόνος τελειώνει.

Η αγάπη της ξεπερνούσε

ακόμα και τα όρια

της φαντασία της.

Εναλλαγές συναισθημάτων

σηματοδοτούσαν

την αλλαγή του χρόνου.

Ακολουθώντας κατά γράμμα

τη φορά του 

μέσα από αναλαμπές

και πυροτεχνήματα

τα μάτια της καρφώθηκαν

με ακρίβεια

σε ένα σημείο.

Οι δείκτες στο ημερολόγιο 

του χρόνου

έγραφαν περίτεχνα

την δική τους ιστορία.

Μια ιστορία αγάπης

αθάνατη

στις σελίδες του.

Αγάπη Σπαθάρα

31/12/2018

"Τα Αγ-ωραία της Κρανιάς"

Ο Βαγγέλης Β. Πουρνάρας χώρεσε όλο το χωριό σε ένα πραγματικά απολαυστικό ποίημα. Πρόσωπα και μνήμες "ενώπιόν" μας. Τον ευχαριστούμε θερμά. 

Από τον Βαγγέλη Πουρνάρα,

Για να θυμούνται οι παλιοί, οι νέοι να μαθαίνουν

Η έμπνευση, δεν είναι ότι κι ότι,

δεν είναι ένας δρόμος κι όπου πας,

πρέπει να παίρνεις, την καρδιά σου στο κατόπι,

να τη μοιράζεσαι, με κείνους που αγαπάς!

Ένα μήνα με ταλαιπώρησε ο ιός του..υπολογιστή. Όσο και της γρίπης πέρσι. Γι αυτό και ναυάγησα στη θάλασσα του διαδικτύου. Όσες και όσοι με αποδεχτήκατε(πολλοί ξανά), σας ευχαριστώ πολύ.

Νοερά, αυτές τις μέρες, ταξίδεψα στο πανηγύρι του ΄Αη Δημήτρη, στην γενέτειρα Κρανιά,

Τότε που τα όργανα, βαρούσανε σε κάθε καφενείο. 

Τότε που οι «ντιζέζες» , σεργιάνιζαν στα ντέφια τους, καημούς

και πόθους ξέχωρους.

Αράχνες, που στα βλέφαρα, ιστούς αγάπης πλέκανε..

Τότε που οι πατημασιές, «παλιάς κοπής» ανδρών, οπλές αλόγων γίνονταν, σε καλντερίμια γνώριμα.

΄Αγ-ωραία

Μες στην παλιά την αγορά, ακολουθώ πορεία, 

να σας θυμίσω πρόσωπα, που γράψαν ιστορία, 

είναι ανάμνηση ζωής, της ζήσης παραθύρι, 

απλό μνημόσυνο γραφής, της θύμησης γιοφύρι.

Ράφτης με τέχνη μπόλικη και στις τσακίσεις μάγκας, 

στου «Τσιάντα» το υπόγειο, ο Γιάννης «Νταλαμάγκας».

Ό «Καργατζής» ζωγράφιζε, στης τέχνης τα αλώνια, 

ήταν σικάτα πάντοτε, σακάκια, παντελόνια.

Ο «Σιούσιους» σούπερ μαγαζί, βογκούσαν τα γκισέδια, 

σωστός και πάντα τυπικός, κρατούσε και βρισέδια.

Στου «Γάκου» το περίπτερο, κολλούσαμε σαν βδέλλες, 

μενού του καταστήματος, «μιντίσις » καραμέλες!

Και ο Χαράλαμπος Μπαλής, ξεχείλιζε μεράκι, 

σου σέρβιρε το τσίπουρο και για μεζέ.. νεράκι! 

Κρεβάτια και παπλώματα, σερβάντες πρώτης ύλης, 

το πρόσεχε το μαγαζί, ο «Μπίντος» ο Βασίλης.

Αγάπη Σπαθάρα - Ποιήματα

ΣΑΝ ΘΥΕΛΛΑ

Σαν θύελλα

σε σώμα εφηβικό

πόθους ξυπνάς

σαν αστραπή 

στης νύχτας τη σιωπή

ρίγη σκορπάς

κι ύστερα χάνεσαι

γλιστρώντας μυστικά

μέσα απ' τα χέρια μας.

Και εμείς αδύναμοι 

μικροί 

μπροστά στη δύναμη σου

περιπλανιόμαστε

αναπολώντας

το ζεστό

σαν του ανέμου

θρόισμα της σάρκας.

Στου χρόνου 

την άσβεστη τροχιά

αλλάζεις την πυξίδα

εισβάλλεις,σαρώνεις

κατακτάς

και φεύγεις γρήγορα.

Τι κρίμα.

Μα, ζεις

όπως το φως

στη σκοτεινιά

σαν μια θεόρατη

ανεξήγητη ευτυχία.

Αγάπη Σπαθάρα

03/11/2018

Παύλος Λάλος: "Θυμούμαι"

ΘΥΜΟΥΜΑΙ 

Πάντα θυμούμαι 

κάποια Χριστούγεννα λευκά,

κι εμείς στην κρύα τη βραδιά

για κάλαντα να ξεκινούμε.

Άσβηστη θύμηση!

Στους δρόμους χιόνια παγωμένα

κι αστέρια μακρυνά μαρμαρωμένα,

μες στην καρδιά ανάμνηση.

Τέτοιες νυχτιές

βιωμένες στα μικρά μου χρόνια

ένοιωθα σιωπηλά, μέσα στα χιόνια,

φάτνες να γίνονται χίλιες καρδιές.

Πάντα θυμούμαι:

χωριού Χριστούγεννα λευκά,

κι εμείς στην όμορφη βραδιά

για κάλαντα, με άστριο, να κινούμε.

Παύλος Λάλος (1972 Θεσν/νικη).

(*άστριο= στο χωριό μου κάναμε με πηχάκια λεπτά και χαρτιά χρωματιστά+ αλευρόκολλα, ένα αστέρι που το κρατούσαμε όταν λέγαμε τα κάλαντα, δηλ. "άστρο λαμπρό τους οδηγεί").