"Έφυγε" η γιαγιά Βικτωρία

 

"Έφυγε" πριν λίγες ημέρες για το αιώνιο ταξίδι η συμπατριώτισσά μας, η γιαγιά η Βικτωρία Πουρνάρα σύζυγος Βασιλείου Πουρνάρα, το γένος Παπαευθυμίου. Η γιαγιά η Βικτωρία υπήρξε μία ευλογημένη γυναίκα που παρόλες τις αντιξοότητες της ζωής, πάλεψε γενναία και είχε την ευτυχία να δει και να καμαρώσει μία μεγάλη οικογένεια από παιδιά, εγγόνια και προεγγόνια. 

Η γιαγιά Βικτωρία θα μας μείνει αξέχαστη για την ευγένειά της, το ήθος της και εν γένει την καλοσύνη της. Για εμάς που είχαμε την ευλογία να ζούμε στην ίδια γειτονιά με τη γιαγιά τη Βικτωρία θα μας λείψει σίγουρα παραπάνω γιατί μεγαλώσαμε από μικρά παιδιά ακόμη, με τις ιστορίες και τα τραγούδια της τα οποία τραγουδούσε τόσο ωραία με τη γλυκιά της φωνή. Πάντα μας καλωσόριζε και πάντα μας ξεπροβοδούσε. Η ενσάρκωση της Ελληνίδας γιαγιάς. 

Παιδί του πολέμου, από αυτά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν την παιδική ηλικία, από αυτά που μεγάλωσαν νωρίς και δεν πήγαν καλά - καλά τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Υπήρξε, ωστόσο, μία αστείρευτη πηγή λαϊκής σοφίας την οποία εξέφραζε με απαράμιλλο τρόπο σχεδόν μέχρι την τελευταία της πνοή. Θα τη θυμάμαι πάντα με πόση πίστη άναβε το καντηλάκι της έξω από το σπίτι της για να φυλάει ο άγιος Δημήτριος και η Παναγία, όπως έλεγε, όχι μόνο το σπίτι της και τη γειτονιά και όλο το χωριό άλλα και όλο τον κόσμο. 

Η παρέα των γιαγιάδων της γειτονιάς του χωριού μας λιγόστεψε κι άλλο... Όπως σε κάθε γειτονιά του χωριού μας... Όπως σε κάθε χωριό... Μία, μία έφυγαν για τη γειτονιά των αγγέλων. Σίγουρα θα συνεχίσουν τις ωραίες τους κουβέντες που δεν πρόλαβαν να τις τελειώσουν...

Πρόσφατα είχα μιλήσει με τον γιό της τον Βαγγέλη και μου είπε ότι η γιαγιά η Βικτωρία δεν ήταν καλά. Πίστευα ότι θα το ξεπερνούσε γιατί απέδειξε πολλές φορές στη ζωή της ότι ήταν παλικάρι... Όμως η γιαγιά είχε βάλει πλώρη για αλλού... 

Καλό Παράδεισο, γιαγιά Βικτωρία! Ο Θεός να σε αναπαύσει κοντά στον αγαπημένο σου σύζυγο Βασίλη τον οποίο έχασες νωρίς... Εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα όπως σου αξίζει! Όπως ακριβώς σε ακούμε στο παρακάτω παραδοσιακό Κρανιώτικο τραγούδι που δημοσιεύσαμε πριν κάποια χρόνια. Αιωνία σου η μνήμη! Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια. 

Κρανιώτικες μνήμες μεταξύ καπνών... και βαμβακιών

  

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες γίνεται στην Ελασσόνα η ετήσια εμποροπανήγυρη. Αυτές οι ημέρες της εμποροπανήγυρης σηματοδοτούσαν παλιότερα (δεκαετίες '70, '80, '90) για τους Κρανιώτες εργάτες γης το τέλος της συγκομιδής του καπνού στα καπνοχώραφα της Μακεδονίας και την επιστροφή τους από... τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Με όλη την πραμάτεια τους μέσα σε βαλίτσες, αλλά και σε τσουβάλια (!), επέστρεφαν στην Κρανιά για μια μικρή ανάπαυλα (;) για να ξεκινήσουν στη συνέχεια για τα βαμβάκια στα χωράφια της Θεσσαλίας ή τις ελιές και τα πορτοκάλια στην Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, την Κρήτη και όπου αλλού.

Το παρακάτω ποίημα "Στα χρόνια της υπομονής" του συμπατριώτη μας Βαγγέλη Πουρνάρα αποτυπώνει την πραγματικότητα στο χωριό για αυτούς που έμεναν πίσω. Τα συναισθήματα ανάμικτα για όλους μας μεταξύ καπνών... και βαμβακιών.

"Τα Αγ-ωραία της Κρανιάς"

 

Ο Βαγγέλης Β. Πουρνάρας χώρεσε όλο το χωριό σε ένα πραγματικά απολαυστικό ποίημα. Πρόσωπα και μνήμες "ενώπιόν" μας. Τον ευχαριστούμε θερμά. 

Από τον Βαγγέλη Πουρνάρα,

Για να θυμούνται οι παλιοί, οι νέοι να μαθαίνουν

Η έμπνευση, δεν είναι ότι κι ότι,

δεν είναι ένας δρόμος κι όπου πας,

πρέπει να παίρνεις, την καρδιά σου στο κατόπι,

να τη μοιράζεσαι, με κείνους που αγαπάς!

Ένα μήνα με ταλαιπώρησε ο ιός του..υπολογιστή. Όσο και της γρίπης πέρσι. Γι αυτό και ναυάγησα στη θάλασσα του διαδικτύου. Όσες και όσοι με αποδεχτήκατε(πολλοί ξανά), σας ευχαριστώ πολύ.

Νοερά, αυτές τις μέρες, ταξίδεψα στο πανηγύρι του ΄Αη Δημήτρη, στην γενέτειρα Κρανιά,

Τότε που τα όργανα, βαρούσανε σε κάθε καφενείο. 

Τότε που οι «ντιζέζες» , σεργιάνιζαν στα ντέφια τους, καημούς

και πόθους ξέχωρους.

Αράχνες, που στα βλέφαρα, ιστούς αγάπης πλέκανε..

Τότε που οι πατημασιές, «παλιάς κοπής» ανδρών, οπλές αλόγων γίνονταν, σε καλντερίμια γνώριμα.

΄Αγ-ωραία

Μες στην παλιά την αγορά, ακολουθώ πορεία, 

να σας θυμίσω πρόσωπα, που γράψαν ιστορία, 

είναι ανάμνηση ζωής, της ζήσης παραθύρι, 

απλό μνημόσυνο γραφής, της θύμησης γιοφύρι.

Ράφτης με τέχνη μπόλικη και στις τσακίσεις μάγκας, 

στου «Τσιάντα» το υπόγειο, ο Γιάννης «Νταλαμάγκας».

Ό «Καργατζής» ζωγράφιζε, στης τέχνης τα αλώνια, 

ήταν σικάτα πάντοτε, σακάκια, παντελόνια.

Ο «Σιούσιους» σούπερ μαγαζί, βογκούσαν τα γκισέδια, 

σωστός και πάντα τυπικός, κρατούσε και βρισέδια.

Στου «Γάκου» το περίπτερο, κολλούσαμε σαν βδέλλες, 

μενού του καταστήματος, «μιντίσις » καραμέλες!

Και ο Χαράλαμπος Μπαλής, ξεχείλιζε μεράκι, 

σου σέρβιρε το τσίπουρο και για μεζέ.. νεράκι! 

Κρεβάτια και παπλώματα, σερβάντες πρώτης ύλης, 

το πρόσεχε το μαγαζί, ο «Μπίντος» ο Βασίλης.

Μνήμες από τον Δευκαλίωνα Κρανιάς (ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ)

   

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑΣ ΚΡΑΝΕΑΣ

Στενά συνδεδεμένος με τα υπέροχα νεανικά χρόνια ο «Δευκαλίωνας».

Χρόνια γεμάτα ενθουσιασμό, ορμή, ξεγνοιασιά και ποικίλα εκφραστικά συναισθήματα.

Ανεβαίνω στο ξύλινο σκαμνί της πεθυμιάς και ανοίγω διάπλατα το παραθύρι των αναμνήσεων:

«τη νιότη αγναντεύοντας

στο διάβα της ξεχνιέμαι,

νέος κι εγώ, απ΄ την κλωστή,

της θύμησης κρεμιέμαι!..»

Αναπλάθοντας μνήμες: "Κεραυνός" Κρανέας

 

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

ΑΝΑΠΛΑΘΟΝΤΑΣ ΜΝΗΜΕΣ

Το facebook, είναι ένας όμορφος, προσιτός, αποτελεσματικός και άμεσος τρόπος επικοινωνίας. Ο καθένας καταθέτει το «στίγμα» του, με τον τρόπο που επιλέγει ό ίδιος.

Εγώ επέλεξα τον ποιητικό. Θα μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί σας, με τον στοχαστικό και δυσνόητο: «στις χορδές μιας κιθάρας, μάτωσα τα δάχτυλά μου για να σε ξυπνήσω, όμως ο ύπνος, επέμενε στα δικαιώματά του και το τραγούδι μου, κρεμάστηκε στα κλαριά μιας λεύκας, για να αυτοκτονήσει!»(άβυσσος η ψυχή του ποιητή!)

Θα μπορούσα να γίνω πιο αιχμηρός και μυστήριος, με μια διαχρονική διαπίστωση: «είκοσι τέσσερις ώρες νύχτα και συ αλύχτα, κανείς δεν σ΄ακούει, κανείς. Συρματοπλέγματα στης σκέψης το δρόμο, αυτοί με το νόμο κι ας είναι απλοί δεκανείς. Δυο ξεροκόμματα για να κοιμάσαι, πάρτα και σκάσε, στις γρίλιες ανάσα καυτή. Είκοσι τέσσερις ώρες νύχτα, τα νύχια μπήχτα, αλλιώς δεν ξυπνάνε αυτοί!»

Θα μπορούσα, επίσης, να ήμουνα, τρυφερός, ερωτικός, ρομαντικός και ευαίσθητος: «την ώρα που τα χείλη μου, άγγιζαν τα δικά σου, μια συμφωνία κάνανε, με της καρδιάς τους χτύπους, να μην χτυπήσουνε ποτέ, ξένων χειλιών την πόρτα..»

Επέλεξα τελικά, στην παρούσα φάση, τον δρόμο των αναμνήσεων και της χαρμολύπης, με αφετηρία και προορισμό, την αγαπημένη Κρανιά: « Ριγούν τα φύλλα της καρδιάς, γίνονται οι χτύποι ντέφια, υγεία και καλή καρδιά, της μάνας γης αδέρφια!» 

Συνειδητή επιλογή και υπεύθυνη. Και η χαρά μου είναι μεγάλη, γιατί στην επιλογή μου αυτή, βρίσκω ανταπόκριση και από πολλά νέα παιδιά της Κρανιάς, που βάζουν φτερά στη γνώση τους, καθώς επίσης και από φίλους που δεν έλκουν την καταγωγή τους από την Κρανιά, αλλά αγαπούν τον τόπο μας. Άλλωστε το «κοινό» μου, είναι καθαρά Κρανιώτικο, με ελάχιστες εξαιρέσεις προσώπων, που εκτιμώ βαθύτατα.

Στο ταξίδι μου αυτό, οι μνήμες αναπλάθονται. Αγαπημένα πρόσωπα, στου νου τη στράτα βγαίνουν. Πολλοί είναι εκείνοι που «έφυγαν» νωρίς.Στη μνήμη τους, ανάβω το κερί της θύμησης…

Είμαστε στη δεκαετία του 1960

«Κεραυνός» Κρανέας

"Τ' άστριου", από τον Βαγγέλη Πουρνάρα

 

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

«Τ΄ άστριου» 

Καλή σας μέρα φίλοι μου, καλή σας μέρα φίλες,

σκορπώ ευχές, «από καρδιάς», πανέμορφες, ποικίλες.

Υγεία να ΄χετε «παιδιά», υγεία πάνω απ΄ όλα

και να υπάρχει πάντοτε, φαί στην κατσαρόλα.

Οι παντρεμένοι να «φορούν», χαμόγελο στα χείλια,

να ΄χουν δουλειά, καλά λεφτά και μία «ζιάρη» φαμίλια!

Να μην τη χύνουνε ποτέ, τη χύτρα με το.. γάλα,

να περισσεύει η χαρά, να λείπει η «γκριζιάλα!»

-Οι τραχανάδες, δυο ειδών, ο ένας δίχως λάδι,

με τη γυναίκα το πρωί, για φαγητό το βράδυ!-

Οι «μαναχοί» να οπλιστούν, με κράνη και με ξίφη,

να «γκιζερίσουνε» παντού, μέχρι να βρούνε νύφη!

Του καθενός επιλογή και το τονίζω πάλι,

πολλοί, δεν θέλουν «συλλουή», να έχουν στο κεφάλι!

Ο «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ» της καρδιάς, νέα αρχή να κάνει,

να πιάσουνε τους στόχους τους, «ΠΟΕ» και «ΤΣΑΡΙΤΣΑΝΗ». 

Για κείνους που δεχτήκανε, της πίκρας το μαχαίρι,

να είναι χάδι-βάλσαμο, της θύμησης τ΄αγέρι.

Χαράς να είναι προπομπός, το κάθε σταυροδρόμι,

να κάνουν χρόνους δυνατούς, οι Μαραθωνοδρόμοι!

Γεμάτος να ΄ναι με χαρές, του δεκαοκτώ ο χρόνος,

να συνεχίσει τη γραφή, ο φίλος μου ο Θώμος

Να λάμψει το χαμόγελο, να γνέψει η ελπίδα,

να στηριχτεί στα πόδια της και πάλι η πατρίδα. 

Να βρουν «ντιάκι» αντοχής, του κόσμου οι μονάχοι,

των ξεχασμένων η κραυγή, σκέψης να γίνει στάχυ.

Να μην ακούμε συνεχώς, φόρων καινούριων, ήχο,

φτάνουν αυτοί, που άδικα, μας φόρτωσαν στο «ζ΄νίχο!»

Να στερηθούν τα «ζούζουλα», στιγμές για «μαναφλούκια»,

να μην μπορούν στο διάβα σας, να στήνουνε παλούκια!

Αυτοί που λένε «μέτσινα» και κάνουνε το μάγκα,

η πιο πικάντικη τροφή, να γίνουν στη «μαρμάγκα!»

0ι πεθερές, λόγο καλό, να ..πλάθουνε στα χείλια,

αν θέλουνε οι νύφες τους, να σκάσουν απ΄ τη ζήλεια!

Και τα παιδιά της ξενιτιάς, αγόρια και κυράδες

να ΄ρθούνε πίσω μια χαρά και με πολλούς παράδες.

Στην ξιφασκία δεύτερη, παγκόσμια, η Δώρα*,

της εύχομαι και το χρυσό, στολίδι για τη χώρα.

Και της Σταυρούλας* ήτανε, σπουδαία η πορεία,

στο άθλημα τάε κβο ντο, έγραψε ιστορία!

Τον Λάλο τον Δημήτριο, να επαινέσω θέλω,

σκηνοθεσίας λειτουργός, του βγάζω το καπέλο!

Ζωγράφος καταξίωσης, ο Θοδωρής ο Λάλος,

σε λίγα χρόνια έγινε, στην τέχνη του μεγάλος!

Οι κοπελιές στο βόλει, στολίδι για την πόλη,

πρωτάθλημα και θα χαρεί, η Ελασσόνα όλη!

Η Παπαδήμου Βαγγελιώ, στην ξενιτιά διαπρέπει,

με το παράσημο καρδιάς, να την τιμήσω πρέπει.

Ασημικά και πρόσφορα στης σκέψης το ντουλάπι,

της προσφοράς εγκώμια, στην Ντούμου την Αγάπη ! 

Αντανακλούν οι συνειρμοί , σε όσους βρίσκουν τρόπους 

και χτίζουν γέφυρες ζωής, μαζί με συνανθρώπους

Στον ρου της σκέψης αναρτώ, εκτίμησης ταμπέλα,

ταιριάζουν έπαινοι στον Σεφ, Νικόλαο Γκονέλα !

Πιστός στης γνώσης το στρατί, στης έκφρασης τον «όργο»

δείγματα έξοχης γραφής, απ΄το Μπαλή το Γιώργο! 

Στους δυο Συλλόγους, Αθηνών και στη Θεσσαλονίκη

μπράβο τρανό από καρδιάς, θαρρώ πως τους ανήκει!

Για τις σπουδαίες του δουλειές, εγκώμιο μεγάλο,

στον σκηνοθέτη-ηθοποιό,Θεόφιλο τον Λάλο!

Ήθος, αλήθεια, σεβασμός, στου Χρήστου τη γραφίδα,

συγχαρητήρια πολλά, για την Ιστοσελίδα. 

Και στον Βασίλη των νικών, το «εύγε» του ανήκει,

πλέκω εγκώμια καρδιάς, στον Παπαμαργαρίτη.

Στον Χρήστο Τζιέρα που τιμά, μαγειρική και τόπο,

να γίνει το κατάστημα, μες στην Αθήνα πρώτο!

Σε όλους, όσοι μαγαζιά ανοίγουνε καινούρια,

τους εύχομαι καλές δουλειές και πάντοτε με..φούρια!

Στον Σύλλογο των Κρανιωτών, μία μονάχα φράση,

συγχαρητήρια θερμά, για την πολλή του δράση!

Οι κυνηγοί στα..πόστα τους και πάντα με υγεία,

να «κριτσινούν» από λαγούς και χοίρους τα ψυγεία!

Χριστός γεννάται, τι χαρά, γιορτάζει όλη η πλάση

κι ο νους σε χρόνια μακρινά, ζητά να πλησιάσει..

Κρανιώτικες μνήμες μεταξύ καπνών... και βαμβακιών

  

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες γίνεται στην Ελασσόνα η ετήσια εμποροπανήγυρη. Αυτές οι ημέρες της εμποροπανήγυρης σηματοδοτούσαν παλιότερα (δεκαετίες '70, '80, '90) για τους Κρανιώτες εργάτες γης το τέλος της συγκομιδής του καπνού στα καπνοχώραφα της Μακεδονίας και την επιστροφή τους από... τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Με όλη την πραμάτεια τους μέσα σε βαλίτσες, αλλά και σε τσουβάλια (!), επέστρεφαν στην Κρανιά για μια μικρή ανάπαυλα (;) για να ξεκινήσουν στη συνέχεια για τα βαμβάκια στα χωράφια της Θεσσαλίας ή τις ελιές και τα πορτοκάλια στην Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, την Κρήτη και όπου αλλού.

Το παρακάτω ποίημα "Στα χρόνια της υπομονής" του συμπατριώτη μας Βαγγέλη Πουρνάρα αποτυπώνει την πραγματικότητα στο χωριό για αυτούς που έμεναν πίσω. Τα συναισθήματα ανάμικτα για όλους μας μεταξύ καπνών... και βαμβακιών.

Μνήμες από τον Δευκαλίωνα Κρανιάς (ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ)

 

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑΣ ΚΡΑΝΕΑΣ

Στενά συνδεδεμένος με τα υπέροχα νεανικά χρόνια ο «Δευκαλίωνας».

Χρόνια γεμάτα ενθουσιασμό, ορμή, ξεγνοιασιά και ποικίλα εκφραστικά συναισθήματα.

Ανεβαίνω στο ξύλινο σκαμνί της πεθυμιάς και ανοίγω διάπλατα το παραθύρι των αναμνήσεων:

«τη νιότη αγναντεύοντας

στο διάβα της ξεχνιέμαι,

νέος κι εγώ, απ΄ την κλωστή,

της θύμησης κρεμιέμαι!..»

Άλλοι άντρες ώριμοι, άλλοι ακόμα έφηβοι, ψάχναν να βρουν τον αντρισμό, στα χνάρια της καψούρας. Η νιότη πάντα βιαστική, έπαιρνε λάθος στράτα:

"Τα Αγ-ωραία της Κρανιάς"

 

Ο Βαγγέλης Β. Πουρνάρας χώρεσε όλο το χωριό σε ένα πραγματικά απολαυστικό ποίημα. Πρόσωπα και μνήμες "ενώπιόν" μας. Τον ευχαριστούμε θερμά. 

Από τον Βαγγέλη Πουρνάρα,

Για να θυμούνται οι παλιοί, οι νέοι να μαθαίνουν

Η έμπνευση, δεν είναι ότι κι ότι,

δεν είναι ένας δρόμος κι όπου πας,

πρέπει να παίρνεις, την καρδιά σου στο κατόπι,

να τη μοιράζεσαι, με κείνους που αγαπάς!

Ένα μήνα με ταλαιπώρησε ο ιός του..υπολογιστή. Όσο και της γρίπης πέρσι. Γι αυτό και ναυάγησα στη θάλασσα του διαδικτύου. Όσες και όσοι με αποδεχτήκατε(πολλοί ξανά), σας ευχαριστώ πολύ.

Νοερά, αυτές τις μέρες, ταξίδεψα στο πανηγύρι του ΄Αη Δημήτρη, στην γενέτειρα Κρανιά,

Τότε που τα όργανα, βαρούσανε σε κάθε καφενείο. 

Τότε που οι «ντιζέζες» , σεργιάνιζαν στα ντέφια τους, καημούς

και πόθους ξέχωρους.

Αράχνες, που στα βλέφαρα, ιστούς αγάπης πλέκανε..

Τότε που οι πατημασιές, «παλιάς κοπής» ανδρών, οπλές αλόγων γίνονταν, σε καλντερίμια γνώριμα.

΄Αγ-ωραία

Μες στην παλιά την αγορά, ακολουθώ πορεία, 

να σας θυμίσω πρόσωπα, που γράψαν ιστορία, 

είναι ανάμνηση ζωής, της ζήσης παραθύρι, 

απλό μνημόσυνο γραφής, της θύμησης γιοφύρι.

Ράφτης με τέχνη μπόλικη και στις τσακίσεις μάγκας, 

στου «Τσιάντα» το υπόγειο, ο Γιάννης «Νταλαμάγκας».

Ό «Καργατζής» ζωγράφιζε, στης τέχνης τα αλώνια, 

ήταν σικάτα πάντοτε, σακάκια, παντελόνια.

Ο «Σιούσιους» σούπερ μαγαζί, βογκούσαν τα γκισέδια, 

σωστός και πάντα τυπικός, κρατούσε και βρισέδια.

Στου «Γάκου» το περίπτερο, κολλούσαμε σαν βδέλλες, 

μενού του καταστήματος, «μιντίσις » καραμέλες!

Και ο Χαράλαμπος Μπαλής, ξεχείλιζε μεράκι, 

σου σέρβιρε το τσίπουρο και για μεζέ.. νεράκι! 

Κρεβάτια και παπλώματα, σερβάντες πρώτης ύλης, 

το πρόσεχε το μαγαζί, ο «Μπίντος» ο Βασίλης.

Μνήμες από τον Δευκαλίωνα Κρανιάς (ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ)

  

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑΣ ΚΡΑΝΕΑΣ

Στενά συνδεδεμένος με τα υπέροχα νεανικά χρόνια ο «Δευκαλίωνας».

Χρόνια γεμάτα ενθουσιασμό, ορμή, ξεγνοιασιά και ποικίλα εκφραστικά συναισθήματα.

Ανεβαίνω στο ξύλινο σκαμνί της πεθυμιάς και ανοίγω διάπλατα το παραθύρι των αναμνήσεων:

«τη νιότη αγναντεύοντας

στο διάβα της ξεχνιέμαι,

νέος κι εγώ, απ΄ την κλωστή,

της θύμησης κρεμιέμαι!..»

"Τα Αγ-ωραία της Κρανιάς"

 

Ο Βαγγέλης Β. Πουρνάρας χώρεσε όλο το χωριό σε ένα πραγματικά απολαυστικό ποίημα. Πρόσωπα και μνήμες "ενώπιόν" μας. Τον ευχαριστούμε θερμά. 

Από τον Βαγγέλη Πουρνάρα,

Για να θυμούνται οι παλιοί, οι νέοι να μαθαίνουν

Η έμπνευση, δεν είναι ότι κι ότι,

δεν είναι ένας δρόμος κι όπου πας,

πρέπει να παίρνεις, την καρδιά σου στο κατόπι,

να τη μοιράζεσαι, με κείνους που αγαπάς!

Ένα μήνα με ταλαιπώρησε ο ιός του..υπολογιστή. Όσο και της γρίπης πέρσι. Γι αυτό και ναυάγησα στη θάλασσα του διαδικτύου. Όσες και όσοι με αποδεχτήκατε(πολλοί ξανά), σας ευχαριστώ πολύ.

Νοερά, αυτές τις μέρες, ταξίδεψα στο πανηγύρι του ΄Αη Δημήτρη, στην γενέτειρα Κρανιά,

Τότε που τα όργανα, βαρούσανε σε κάθε καφενείο. 

Τότε που οι «ντιζέζες» , σεργιάνιζαν στα ντέφια τους, καημούς

και πόθους ξέχωρους.

Αράχνες, που στα βλέφαρα, ιστούς αγάπης πλέκανε..

Τότε που οι πατημασιές, «παλιάς κοπής» ανδρών, οπλές αλόγων γίνονταν, σε καλντερίμια γνώριμα.

΄Αγ-ωραία

Μες στην παλιά την αγορά, ακολουθώ πορεία, 

να σας θυμίσω πρόσωπα, που γράψαν ιστορία, 

είναι ανάμνηση ζωής, της ζήσης παραθύρι, 

απλό μνημόσυνο γραφής, της θύμησης γιοφύρι.

Ράφτης με τέχνη μπόλικη και στις τσακίσεις μάγκας, 

στου «Τσιάντα» το υπόγειο, ο Γιάννης «Νταλαμάγκας».

Ό «Καργατζής» ζωγράφιζε, στης τέχνης τα αλώνια, 

ήταν σικάτα πάντοτε, σακάκια, παντελόνια.

Ο «Σιούσιους» σούπερ μαγαζί, βογκούσαν τα γκισέδια, 

σωστός και πάντα τυπικός, κρατούσε και βρισέδια.

Στου «Γάκου» το περίπτερο, κολλούσαμε σαν βδέλλες, 

μενού του καταστήματος, «μιντίσις » καραμέλες!

Και ο Χαράλαμπος Μπαλής, ξεχείλιζε μεράκι, 

σου σέρβιρε το τσίπουρο και για μεζέ.. νεράκι! 

Κρεβάτια και παπλώματα, σερβάντες πρώτης ύλης, 

το πρόσεχε το μαγαζί, ο «Μπίντος» ο Βασίλης.

"Τ' άστριου", από τον Βαγγέλη Πουρνάρα

 

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

«Τ΄ άστριου» 

Καλή σας μέρα φίλοι μου, καλή σας μέρα φίλες,

σκορπώ ευχές, «από καρδιάς», πανέμορφες, ποικίλες.

Υγεία να ΄χετε «παιδιά», υγεία πάνω απ΄ όλα

και να υπάρχει πάντοτε, φαί στην κατσαρόλα.

Οι παντρεμένοι να «φορούν», χαμόγελο στα χείλια,

να ΄χουν δουλειά, καλά λεφτά και μία «ζιάρη» φαμίλια!

Να μην τη χύνουνε ποτέ, τη χύτρα με το.. γάλα,

να περισσεύει η χαρά, να λείπει η «γκριζιάλα!»

-Οι τραχανάδες, δυο ειδών, ο ένας δίχως λάδι,

με τη γυναίκα το πρωί, για φαγητό το βράδυ!-

Οι «μαναχοί» να οπλιστούν, με κράνη και με ξίφη,

να «γκιζερίσουνε» παντού, μέχρι να βρούνε νύφη!

Του καθενός επιλογή και το τονίζω πάλι,

πολλοί, δεν θέλουν «συλλουή», να έχουν στο κεφάλι!

Ο «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ» της καρδιάς, νέα αρχή να κάνει,

να πιάσουνε τους στόχους τους, «ΠΟΕ» και «ΤΣΑΡΙΤΣΑΝΗ». 

Για κείνους που δεχτήκανε, της πίκρας το μαχαίρι,

να είναι χάδι-βάλσαμο, της θύμησης τ΄αγέρι.

Χαράς να είναι προπομπός, το κάθε σταυροδρόμι,

να κάνουν χρόνους δυνατούς, οι Μαραθωνοδρόμοι!

Γεμάτος να ΄ναι με χαρές, του δεκαοκτώ ο χρόνος,

να συνεχίσει τη γραφή, ο φίλος μου ο Θώμος

Να λάμψει το χαμόγελο, να γνέψει η ελπίδα,

να στηριχτεί στα πόδια της και πάλι η πατρίδα. 

Να βρουν «ντιάκι» αντοχής, του κόσμου οι μονάχοι,

των ξεχασμένων η κραυγή, σκέψης να γίνει στάχυ.

Να μην ακούμε συνεχώς, φόρων καινούριων, ήχο,

φτάνουν αυτοί, που άδικα, μας φόρτωσαν στο «ζ΄νίχο!»

Να στερηθούν τα «ζούζουλα», στιγμές για «μαναφλούκια»,

να μην μπορούν στο διάβα σας, να στήνουνε παλούκια!

Αυτοί που λένε «μέτσινα» και κάνουνε το μάγκα,

η πιο πικάντικη τροφή, να γίνουν στη «μαρμάγκα!»

0ι πεθερές, λόγο καλό, να ..πλάθουνε στα χείλια,

αν θέλουνε οι νύφες τους, να σκάσουν απ΄ τη ζήλεια!

Και τα παιδιά της ξενιτιάς, αγόρια και κυράδες

να ΄ρθούνε πίσω μια χαρά και με πολλούς παράδες.

Στην ξιφασκία δεύτερη, παγκόσμια, η Δώρα*,

της εύχομαι και το χρυσό, στολίδι για τη χώρα.

Και της Σταυρούλας* ήτανε, σπουδαία η πορεία,

στο άθλημα τάε κβο ντο, έγραψε ιστορία!

Τον Λάλο τον Δημήτριο, να επαινέσω θέλω,

σκηνοθεσίας λειτουργός, του βγάζω το καπέλο!

Ζωγράφος καταξίωσης, ο Θοδωρής ο Λάλος,

σε λίγα χρόνια έγινε, στην τέχνη του μεγάλος!

Οι κοπελιές στο βόλει, στολίδι για την πόλη,

πρωτάθλημα και θα χαρεί, η Ελασσόνα όλη!

Η Παπαδήμου Βαγγελιώ, στην ξενιτιά διαπρέπει,

με το παράσημο καρδιάς, να την τιμήσω πρέπει.

Ασημικά και πρόσφορα στης σκέψης το ντουλάπι,

της προσφοράς εγκώμια, στην Ντούμου την Αγάπη ! 

Αντανακλούν οι συνειρμοί , σε όσους βρίσκουν τρόπους 

και χτίζουν γέφυρες ζωής, μαζί με συνανθρώπους

Στον ρου της σκέψης αναρτώ, εκτίμησης ταμπέλα,

ταιριάζουν έπαινοι στον Σεφ, Νικόλαο Γκονέλα !

Πιστός στης γνώσης το στρατί, στης έκφρασης τον «όργο»

δείγματα έξοχης γραφής, απ΄το Μπαλή το Γιώργο! 

Στους δυο Συλλόγους, Αθηνών και στη Θεσσαλονίκη

μπράβο τρανό από καρδιάς, θαρρώ πως τους ανήκει!

Για τις σπουδαίες του δουλειές, εγκώμιο μεγάλο,

στον σκηνοθέτη-ηθοποιό,Θεόφιλο τον Λάλο!

Ήθος, αλήθεια, σεβασμός, στου Χρήστου τη γραφίδα,

συγχαρητήρια πολλά, για την Ιστοσελίδα. 

Και στον Βασίλη των νικών, το «εύγε» του ανήκει,

πλέκω εγκώμια καρδιάς, στον Παπαμαργαρίτη.

Στον Χρήστο Τζιέρα που τιμά, μαγειρική και τόπο,

να γίνει το κατάστημα, μες στην Αθήνα πρώτο!

Σε όλους, όσοι μαγαζιά ανοίγουνε καινούρια,

τους εύχομαι καλές δουλειές και πάντοτε με..φούρια!

Στον Σύλλογο των Κρανιωτών, μία μονάχα φράση,

συγχαρητήρια θερμά, για την πολλή του δράση!

Οι κυνηγοί στα..πόστα τους και πάντα με υγεία,

να «κριτσινούν» από λαγούς και χοίρους τα ψυγεία!

Χριστός γεννάται, τι χαρά, γιορτάζει όλη η πλάση

κι ο νους σε χρόνια μακρινά, ζητά να πλησιάσει..

Μνήμες από τον Δευκαλίωνα Κρανιάς (ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ)

 

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑΣ ΚΡΑΝΕΑΣ

Στενά συνδεδεμένος με τα υπέροχα νεανικά χρόνια ο «Δευκαλίωνας».

Χρόνια γεμάτα ενθουσιασμό, ορμή, ξεγνοιασιά και ποικίλα εκφραστικά συναισθήματα.

Ανεβαίνω στο ξύλινο σκαμνί της πεθυμιάς και ανοίγω διάπλατα το παραθύρι των αναμνήσεων:

«τη νιότη αγναντεύοντας

στο διάβα της ξεχνιέμαι,

νέος κι εγώ, απ΄ την κλωστή,

της θύμησης κρεμιέμαι!..»

«Αργύρ'ς»

 

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

«Αργύρ'ς»

Αναρωτήθηκε ποτέ, από εσάς κανένας, 

γιατί σ' ολόκληρο χωριό, Αργύρης ούτε ένας!

Τις απαντήσεις άντλησα, απ΄ το Δημήτρη Θώμο,

σε μια συζήτηση καλή, που κάναμε στο δρόμο!

/////////

Οι Άγιοι Ανάργυροι, η χάρη τους μεγάλη, 

γιορτάζουν τον Ιούλιο και το Νοέμβρη πάλι.

Η μνήμη του Αργύριου, του Μάρτυρα Αγίου, 

γιορτάζει μόνο μια φορά, στις έντεκα Μαίου..

/////////

Φτωχά τα χρόνια τα παλιά, λάδι σταλιά στη πίτα,

και μόνο ζαχαρόνερο, επάνω στη φιλίτα!

Παπούτσια γουρ΄νοτσάρουχα και παντελόνια σκτίσια,

βλέμματα όμως καθαρά, καρδιά παλικαρίσια.

Η φτώχεια ήτανε κοινή, για όλους τους ανθρώπους,

ανέχειας κορύφωση, ενέχυρο στους κόπους.

Να την τιμήσουν θέλανε, να σιάξουνε το κλήμα

γι αυτό και βρήκαν όνομα, να δώσουνε στο..χρήμα!

//////////

Χωρίς νουνό το βάφτισαν, το είπανε.. « αργύρη»

και λέγαν, πως θα γιόρταζε, στον τόπο κάθε μέρα, 

ωραίες οι καλές ευχές, μα λίγο το.. μπακίρι,

τους φόβιζαν τα έξοδα και κάνανε.. σια πέρα!

/////////

Μια μέρα ένας γκόρμπιτας, ανέβαινε τις σκάλες,

είχε στην πλάτη του χαλιά, κιλίμια στις μασχάλες.

/////////

Η μάννα έγνεθε μαλλί, σαν σβούρα το σφοντύλι

και το τραγούδι, βάλσαμο παρηγοριάς στα χείλη.

Στην αγκαλιά το τύλιγε, ο πρωινός αγέρας

και το ΄φτανε στην ξενιτιά, ν΄ ακούσει ο πατέρας! 

////////

«Πάρε κιλίμια μπρε κυρά, τα δίνω όσο-όσο,

πάρε να κάνω και σεφτέ, φτηνά θα σου τα δώσω!»

/////////

Η μάννα του απάντησε, «μην ανεβαίνεις πάνω,

ειν' ο «αργύρης» άρρωστος, δεν ξέρω τι να κάνω!»

/////////

Ο γκόρμπιτας επέμενε, «μπρε να τον δω και λίγο,

να δει κι αυτός τα υφαντά και ύστερα θα φύγω!»

/////////

-«Σου είπα, είναι άρρωστος, κοντεύει να τα βάξει,

να μη βρεθείς στα χάλια του, θεός να σε φυλάξει!

////////

Ο γκόρμπιτας μπαμπάλισε, στα γρήγορα τα μάτια,

και φώναξε, τινάζοντας, στο ώμο την πραμάτεια:

«λατσχό-γκιβέ»*,ορέ κερά, τραβάω για πιο πέρα,

πιραστικά στον άντρα σου, δα έρθου άλλη μέρα!»

*Καλημέρα, στη γλώσσα των Ρομά.

Ρεμπέτικο τραγούδι από τους Βαγγέλη και Γιώργο Πουρνάρα (Βίντεο)

 

Τις ρεμπέτικες συστάσεις τους μας δίνουν οι συμπατριώτες μας Βαγγέλης και Γιώργος Πουρνάρας. 

Η ποίηση του Βαγγέλη Πουρνάρα έχει ταξιδέψει και μας ταξίδεψε έως τώρα, τόσο μέσα από τις σελίδες εφημερίδων, περιοδικών και ηλεκτρονικού τύπου, όσο και από την μεστή ποιητική συλλογή του υπό τον τίτλο "Αλαργινά", η οποία εκδόθηκε πριν μερικά χρόνια. Τώρα πλέον ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να μελοποιηθούν ποιήματα του Βαγγέλη Πουρνάρα. Εδώ ακριβώς, σε αυτό το σημείο, η ποίηση του Βαγγέλη Πουρνάρα συναντά και ενώνεται με τη δωρική μουσική και τη λαϊκή φωνή του Γιώργου Πουρνάρα, ο οποίος ήδη εδώ και πολύ καιρό έχει δώσει άψογα δείγματα μουσικής γραφής και ερμηνείας. Το πρώτο, λοιπόν, δημιούργημα αυτής της συνεργασίας είναι το ρεμπέτικο τραγούδι που θα ακούσετε, "Οι συστάσεις", και ελπίζουμε να υπάρξει συνέχεια και με άλλες μελοποιήσεις.

Τους ευχόμαστε ολόψυχα να είναι καλοτάξιδο το τραγούδι. Οι συστάσεις δόθηκαν με το παραπάνω! Καλή συνέχεια και περιπλάνηση στους ποιητικούς και μουσικούς δρόμους. 

Κάντε "κλικ" στην εικόνα για να ακούσετε το τραγούδι

"Τ' άστριου" από τον Βαγγέλη Πουρνάρα

 

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

«Τ΄ άστριου» 

Καλή σας μέρα φίλοι μου, καλή σας μέρα φίλες,

σκορπώ ευχές, «από καρδιάς», πανέμορφες, ποικίλες.

Υγεία να ΄χετε «παιδιά», υγεία πάνω απ΄ όλα

και να υπάρχει πάντοτε, φαί στην κατσαρόλα.

Οι παντρεμένοι να «φορούν», χαμόγελο στα χείλια,

να ΄χουν δουλειά, καλά λεφτά και μία «ζιάρη» φαμίλια!

Να μην τη χύνουνε ποτέ, τη χύτρα με το.. γάλα,

να περισσεύει η χαρά, να λείπει η «γκριζιάλα!»

-Οι τραχανάδες, δυο ειδών, ο ένας δίχως λάδι,

με τη γυναίκα το πρωί, για φαγητό το βράδυ!-

Οι «μαναχοί» να οπλιστούν, με κράνη και με ξίφη,

να «γκιζερίσουνε» παντού, μέχρι να βρούνε νύφη!

Του καθενός επιλογή και το τονίζω πάλι,

πολλοί, δεν θέλουν «συλλουή», να έχουν στο κεφάλι!

Ο «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ» της καρδιάς, νέα αρχή να κάνει,

να πιάσουνε τους στόχους τους, «ΠΟΕ» και «ΤΣΑΡΙΤΣΑΝΗ». 

Για κείνους που δεχτήκανε, της πίκρας το μαχαίρι,

να είναι χάδι-βάλσαμο, της θύμησης τ΄αγέρι.

Χαράς να είναι προπομπός, το κάθε σταυροδρόμι,

να κάνουν χρόνους δυνατούς, οι Μαραθωνοδρόμοι!

Γεμάτος να ΄ναι με χαρές, του δεκαοκτώ ο χρόνος,

να συνεχίσει τη γραφή, ο φίλος μου ο Θώμος

Να λάμψει το χαμόγελο, να γνέψει η ελπίδα,

να στηριχτεί στα πόδια της και πάλι η πατρίδα. 

Να βρουν «ντιάκι» αντοχής, του κόσμου οι μονάχοι,

των ξεχασμένων η κραυγή, σκέψης να γίνει στάχυ.

Να μην ακούμε συνεχώς, φόρων καινούριων, ήχο,

φτάνουν αυτοί, που άδικα, μας φόρτωσαν στο «ζ΄νίχο!»

Να στερηθούν τα «ζούζουλα», στιγμές για «μαναφλούκια»,

να μην μπορούν στο διάβα σας, να στήνουνε παλούκια!

Αυτοί που λένε «μέτσινα» και κάνουνε το μάγκα,

η πιο πικάντικη τροφή, να γίνουν στη «μαρμάγκα!»

0ι πεθερές, λόγο καλό, να ..πλάθουνε στα χείλια,

αν θέλουνε οι νύφες τους, να σκάσουν απ΄ τη ζήλεια!

Και τα παιδιά της ξενιτιάς, αγόρια και κυράδες

να ΄ρθούνε πίσω μια χαρά και με πολλούς παράδες.

Στην ξιφασκία δεύτερη, παγκόσμια, η Δώρα*,

της εύχομαι και το χρυσό, στολίδι για τη χώρα.

Και της Σταυρούλας* ήτανε, σπουδαία η πορεία,

στο άθλημα τάε κβο ντο, έγραψε ιστορία!

Τον Λάλο τον Δημήτριο, να επαινέσω θέλω,

σκηνοθεσίας λειτουργός, του βγάζω το καπέλο!

Ζωγράφος καταξίωσης, ο Θοδωρής ο Λάλος,

σε λίγα χρόνια έγινε, στην τέχνη του μεγάλος!

Οι κοπελιές στο βόλει, στολίδι για την πόλη,

πρωτάθλημα και θα χαρεί, η Ελασσόνα όλη!

Η Παπαδήμου Βαγγελιώ, στην ξενιτιά διαπρέπει,

με το παράσημο καρδιάς, να την τιμήσω πρέπει.

Ασημικά και πρόσφορα στης σκέψης το ντουλάπι,

της προσφοράς εγκώμια, στην Ντούμου την Αγάπη ! 

Αντανακλούν οι συνειρμοί , σε όσους βρίσκουν τρόπους 

και χτίζουν γέφυρες ζωής, μαζί με συνανθρώπους

Στον ρου της σκέψης αναρτώ, εκτίμησης ταμπέλα,

ταιριάζουν έπαινοι στον Σεφ, Νικόλαο Γκονέλα !

Πιστός στης γνώσης το στρατί, στης έκφρασης τον «όργο»

δείγματα έξοχης γραφής, απ΄το Μπαλή το Γιώργο! 

Στους δυο Συλλόγους, Αθηνών και στη Θεσσαλονίκη

μπράβο τρανό από καρδιάς, θαρρώ πως τους ανήκει!

Για τις σπουδαίες του δουλειές, εγκώμιο μεγάλο,

στον σκηνοθέτη-ηθοποιό,Θεόφιλο τον Λάλο!

Ήθος, αλήθεια, σεβασμός, στου Χρήστου τη γραφίδα,

συγχαρητήρια πολλά, για την Ιστοσελίδα. 

Και στον Βασίλη των νικών, το «εύγε» του ανήκει,

πλέκω εγκώμια καρδιάς, στον Παπαμαργαρίτη.

Στον Χρήστο Τζιέρα που τιμά, μαγειρική και τόπο,

να γίνει το κατάστημα, μες στην Αθήνα πρώτο!

Σε όλους, όσοι μαγαζιά ανοίγουνε καινούρια,

τους εύχομαι καλές δουλειές και πάντοτε με..φούρια!

Στον Σύλλογο των Κρανιωτών, μία μονάχα φράση,

συγχαρητήρια θερμά, για την πολλή του δράση!

Οι κυνηγοί στα..πόστα τους και πάντα με υγεία,

να «κριτσινούν» από λαγούς και χοίρους τα ψυγεία!

Χριστός γεννάται, τι χαρά, γιορτάζει όλη η πλάση

κι ο νους σε χρόνια μακρινά, ζητά να πλησιάσει..

Αναπλάθοντας μνήμες: "Κεραυνός" Κρανέας

 

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

ΑΝΑΠΛΑΘΟΝΤΑΣ ΜΝΗΜΕΣ

Το facebook, είναι ένας όμορφος, προσιτός, αποτελεσματικός και άμεσος τρόπος επικοινωνίας. Ο καθένας καταθέτει το «στίγμα» του, με τον τρόπο που επιλέγει ό ίδιος.

Εγώ επέλεξα τον ποιητικό. Θα μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί σας, με τον στοχαστικό και δυσνόητο: «στις χορδές μιας κιθάρας, μάτωσα τα δάχτυλά μου για να σε ξυπνήσω, όμως ο ύπνος, επέμενε στα δικαιώματά του και το τραγούδι μου, κρεμάστηκε στα κλαριά μιας λεύκας, για να αυτοκτονήσει!»(άβυσσος η ψυχή του ποιητή!)

Θα μπορούσα να γίνω πιο αιχμηρός και μυστήριος, με μια διαχρονική διαπίστωση: «είκοσι τέσσερις ώρες νύχτα και συ αλύχτα, κανείς δεν σ΄ακούει, κανείς. Συρματοπλέγματα στης σκέψης το δρόμο, αυτοί με το νόμο κι ας είναι απλοί δεκανείς. Δυο ξεροκόμματα για να κοιμάσαι, πάρτα και σκάσε, στις γρίλιες ανάσα καυτή. Είκοσι τέσσερις ώρες νύχτα, τα νύχια μπήχτα, αλλιώς δεν ξυπνάνε αυτοί!»

Θα μπορούσα, επίσης, να ήμουνα, τρυφερός, ερωτικός, ρομαντικός και ευαίσθητος: «την ώρα που τα χείλη μου, άγγιζαν τα δικά σου, μια συμφωνία κάνανε, με της καρδιάς τους χτύπους, να μην χτυπήσουνε ποτέ, ξένων χειλιών την πόρτα..»

Επέλεξα τελικά, στην παρούσα φάση, τον δρόμο των αναμνήσεων και της χαρμολύπης, με αφετηρία και προορισμό, την αγαπημένη Κρανιά: « Ριγούν τα φύλλα της καρδιάς, γίνονται οι χτύποι ντέφια, υγεία και καλή καρδιά, της μάνας γης αδέρφια!» 

Συνειδητή επιλογή και υπεύθυνη. Και η χαρά μου είναι μεγάλη, γιατί στην επιλογή μου αυτή, βρίσκω ανταπόκριση και από πολλά νέα παιδιά της Κρανιάς, που βάζουν φτερά στη γνώση τους, καθώς επίσης και από φίλους που δεν έλκουν την καταγωγή τους από την Κρανιά, αλλά αγαπούν τον τόπο μας. Άλλωστε το «κοινό» μου, είναι καθαρά Κρανιώτικο, με ελάχιστες εξαιρέσεις προσώπων, που εκτιμώ βαθύτατα.

Στο ταξίδι μου αυτό, οι μνήμες αναπλάθονται. Αγαπημένα πρόσωπα, στου νου τη στράτα βγαίνουν. Πολλοί είναι εκείνοι που «έφυγαν» νωρίς.Στη μνήμη τους, ανάβω το κερί της θύμησης…

Είμαστε στη δεκαετία του 1960

«Κεραυνός» Κρανέας

"Τα Αγ-ωραία της Κρανιάς"

 

Ο Βαγγέλης Β. Πουρνάρας χώρεσε όλο το χωριό σε ένα πραγματικά απολαυστικό ποίημα. Πρόσωπα και μνήμες "ενώπιόν" μας. Τον ευχαριστούμε θερμά. 

Από τον Βαγγέλη Πουρνάρα,

Για να θυμούνται οι παλιοί, οι νέοι να μαθαίνουν

Η έμπνευση, δεν είναι ότι κι ότι,

δεν είναι ένας δρόμος κι όπου πας,

πρέπει να παίρνεις, την καρδιά σου στο κατόπι,

να τη μοιράζεσαι, με κείνους που αγαπάς!

Ένα μήνα με ταλαιπώρησε ο ιός του..υπολογιστή. Όσο και της γρίπης πέρσι. Γι αυτό και ναυάγησα στη θάλασσα του διαδικτύου. Όσες και όσοι με αποδεχτήκατε(πολλοί ξανά), σας ευχαριστώ πολύ.

Νοερά, αυτές τις μέρες, ταξίδεψα στο πανηγύρι του ΄Αη Δημήτρη, στην γενέτειρα Κρανιά,

Τότε που τα όργανα, βαρούσανε σε κάθε καφενείο. 

Τότε που οι «ντιζέζες» , σεργιάνιζαν στα ντέφια τους, καημούς

και πόθους ξέχωρους.

Αράχνες, που στα βλέφαρα, ιστούς αγάπης πλέκανε..

Τότε που οι πατημασιές, «παλιάς κοπής» ανδρών, οπλές αλόγων γίνονταν, σε καλντερίμια γνώριμα.

΄Αγ-ωραία

Μες στην παλιά την αγορά, ακολουθώ πορεία, 

να σας θυμίσω πρόσωπα, που γράψαν ιστορία, 

είναι ανάμνηση ζωής, της ζήσης παραθύρι, 

απλό μνημόσυνο γραφής, της θύμησης γιοφύρι.

Ράφτης με τέχνη μπόλικη και στις τσακίσεις μάγκας, 

στου «Τσιάντα» το υπόγειο, ο Γιάννης «Νταλαμάγκας».

Ό «Καργατζής» ζωγράφιζε, στης τέχνης τα αλώνια, 

ήταν σικάτα πάντοτε, σακάκια, παντελόνια.

Ο «Σιούσιους» σούπερ μαγαζί, βογκούσαν τα γκισέδια, 

σωστός και πάντα τυπικός, κρατούσε και βρισέδια.

Στου «Γάκου» το περίπτερο, κολλούσαμε σαν βδέλλες, 

μενού του καταστήματος, «μιντίσις » καραμέλες!

Και ο Χαράλαμπος Μπαλής, ξεχείλιζε μεράκι, 

σου σέρβιρε το τσίπουρο και για μεζέ.. νεράκι! 

Κρεβάτια και παπλώματα, σερβάντες πρώτης ύλης, 

το πρόσεχε το μαγαζί, ο «Μπίντος» ο Βασίλης.

Μνήμες από τον Δευκαλίωνα Κρανιάς (ΦΩΤΟ - ΒΙΝΤΕΟ)

Από τον Βαγγέλη Β. Πουρνάρα,

ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑΣ ΚΡΑΝΕΑΣ

Στενά συνδεδεμένος με τα υπέροχα νεανικά χρόνια ο «Δευκαλίωνας».

Χρόνια γεμάτα ενθουσιασμό, ορμή, ξεγνοιασιά και ποικίλα εκφραστικά συναισθήματα.

Ανεβαίνω στο ξύλινο σκαμνί της πεθυμιάς και ανοίγω διάπλατα το παραθύρι των αναμνήσεων:

«τη νιότη αγναντεύοντας

στο διάβα της ξεχνιέμαι,

νέος κι εγώ, απ΄ την κλωστή,

της θύμησης κρεμιέμαι!..»

Άλλοι άντρες ώριμοι, άλλοι ακόμα έφηβοι, ψάχναν να βρουν τον αντρισμό, στα χνάρια της καψούρας. Η νιότη πάντα βιαστική, έπαιρνε λάθος στράτα:

Μνήμες Κρανιώτικες: Μεταξύ καπνών... και βαμβακιών

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες γίνεται στην Ελασσόνα η ετήσια εμποροπανήγυρη. Αυτές οι ημέρες σηματοδοτούσαν παλιότερα για τους Κρανιώτες εργάτες γης το τέλος της συγκομιδής του καπνού στα καπνοχώραφα της Μακεδονίας και την επιστροφή τους από... τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Με όλη την πραμάτεια τους μέσα σε βαλίτσες, αλλά και  σε τσουβάλια (!), επέστρεφαν στην Κρανιά για μια μικρή ανάπαυλα (;) για να ξεκινήσουν στη συνέχεια για τα βαμβάκια στα χωράφια της Θεσσαλίας ή τις ελιές και τα πορτοκάλια στην Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, την Κρήτη και όπου αλλού.

Το παρακάτω ποίημα "Στα χρόνια της υπομονής" του συμπατριώτη μας Βαγγέλη Πουρνάρα αποτυπώνει την πραγματικότητα στο χωριό για αυτούς που έμεναν πίσω. Τα συναισθήματα ανάμικτα για όλους μας μεταξύ καπνών... και βαμβακιών.