Παύλος Λάλος: Αφήγημα για το Πάσχα στην Κρανιά

Ένα υπέροχο αφήγημα του Παύλου Λάλου για τα πασχαλόγιορτα και τα ήθη και έθιμα στην Κρανιά.

Το Πάσχα, γιορτή κατ' εξοχή της Άνοιξης για μας, ο καθένας το βίωσε με το δικό του τρόπο, με το τελετουργικό φαΐ με μαζώξεις οικογενειακές, την έξοδο στη φύση-χωριό σαν εκδρομή,κλπ. Μικροί πηγαίναμε και σε απογευματινές λειτουργίες να κάψουμε τις λαμπάδες από την ανάσταση που μπορεί, αν δεν πρόσεχες, να σου την έσπαζε άλλο παιδί (να τη λαλούσε τη λαμπάδα, λέγαμε), για αυτό ήθελε προσοχή. Στο χωριό τα κόκκινα αυγά χρησιμοποιούνταν παλιά και για πρωτάθλημα γερού αυγού(μεταξύ των αγοριών), με τον νικητή να παίρνει το τσακισμένο αυγό του ηττημένου, γι αυτό προσπαθούσαν να βρουν γερό αυγό οι πρωταθλητές (αποκλείονταν τα ξύλινα- και τα παπίσια και τα κάθε είδους ψεύτικα αυγά). Φυσικά έτρωγαν πολλά αυγά, που όλες τότε οι θειές κερνούσαν σε όποιο σπίτι να πήγαινες είχαν το κουμάντο τους, ένας που έφαγε σε στοίχημα 40 αυγά του βγήκε το παρατσούκλι "σαρανταυγάς". Τώρα η χοληστερίνη εμποδίζει την κατανάλωση αυγών!!! Λαμπάδες που περίσσευαν από την ανάσταση τις καίγαν ως αφιέρωμα και στην Παναγία το αρχαίο εκκλησάκι στη Χράπα της Κρανιάς Ελασσόνας(την Παρασκευή μετά το Πάσχα)στο άγριας ομορφιάς τοπίο μιας χαράδρας τρομερής, απ' όπου βλέπεις τον Όλυμπο με χιονισμένη συνήθως κορφή, κι ακούς τον κούκκο να λαλεί, φωνή που για όσους είναι από τέτοια μέρη κρύβει όλη την παιδική μνήμη, την ανεπανάληπτη. Εκεί σώζεται τοιχογραφία μιας πονεμένης Παναγιάς πλατυτέρας (παλαιά πολύ) που συγκλονίζει, αν την προσέξεις φυσικά και δεν την προσπεράσεις.Τη φορητή εικόνα της Παναγίας την ξεπροβοδούν από το χωριό την Πέμπτη βράδυ και την επιστρέφουν με τα πόδια φυσικά όσοι θέλουν και αντέχουν της χαράδρας το ανέβα κατέβα,σκηνές ζώσες Παπαδιαμαντικού διηγήματος. Ευτυχώς δεν είναι τουριστική ατραξιόν, αλλά δική μας αποκλειστικότητα. Ελπίζω ότι και φέτος θα περπατήσω το άγριο αυτό τοπίο (3 φωτό Παναγίας και Χράπα με το ρέμα).

Παύλος Λάλος

* Το κείμενο και τις φωτογραφίες τα λάβαμε από τον προσωπικό λογαριασμό του συμπατριώτη μας συνταξιούχου δημοσιογράφου Παύλου Λάλου στο facebook. Τον ευχαριστούμε θερμά για το απολαυστικό αφήγημα και τις φωτογραφίες.

Πάσχα 2017

Το φως του ήλιου παρέχεται αφειδώλευτα προς όλους μας, δικαίους και αδίκους. Δεν φτάνει όμως στην καρδιά μας. Το έτερο Φως του έτερου Ήλιου, αυτού που ανέτειλε από τον κενό τάφο, έρχεται ζητώντας να εισχωρήσει για να φωτίσει τις καρδιές όλων μας, να τις ανάψει, να τις ζεστάνει, να τις κάψει. Μια μικρή μυστική χαραμάδα ίσως να αρκεί… αφού «νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια».

Χριστός Ανέστη!

Ευχές Ιστολογίου

Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε ακόμη και οι χριστιανοί εύχονται καλή Ανάσταση. Η Ανάσταση βιώνεται ήδη από τη Σταύρωση. Ο χριστιανός ζει ένα περίεργο παρόν μέσα και συνάμα έξω από τον χρόνο και τον τόπο.

Καλή Ανάσταση!

Ο επικίνδυνος Θεός με τον μωρό Σταυρό Του

Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο η λογική του ανθρώπου αντιλαμβάνεται τον Σταυρό του Χριστού ως μωρία και σκάνδαλο. Πώς είναι δυνατόν ο πανίσχυρος Θεός να σταυρώνεται από το πλάσμα Του; Τι είδους Θεός είναι αυτός που εκουσίως ανεβαίνει στο σταυρό; Πώς μπορεί αυτός ο αδύναμος, σταυρωμένος Θεός να σώσει τον άνθρωπο;

Και όμως αυτός είναι Θεός. Αυτός που έρχεται, που τρέχει (θέω/ τρέχω) να πάρει τη θέση του ανθρώπου στην οδύνη και τραγικότητα της ανθρωπότητάς του. Ο Θεός δεν παραμένει υπερβατικός, στατικός, που κατοικεί μακριά στον ουρανό και από εκεί αγναντεύει απλά τη δημιουργία του μέσα στη φθορά της. Ο Υιός του Θεού κινείται ως φύσει αεικίνητος και γίνεται Υιός του ανθρώπου. Εισβάλλει αθόρυβα στην ανθρώπινη ζωή, γίνεται ιστορικό πρόσωπο με σάρκα και οστά για να σώσει τον άνθρωπο εντός της ιστορίας μέσα από τον δικό του Σταυρό της αυτοπαραίτησης.

 Ο Χριστός πάνω στον σταυρό τα έχει χάσει όλα. Βρίσκεται στην έσχατη μορφή θυσίας και μάλιστα ατιμωτικής. Μόνος Του, Αυτός και ο Σταυρός Του. Τα υπομένει όλα. Ακόμη και όταν προκαλείται από τους Φαρισαίους να κατεβεί από τον σταυρό για να τον πιστέψουν δεν το κάνει, αλλά απαντά με σιωπή. Αν κατέβαινε θα τον πίστευαν μα όχι από αγάπη, αλλά από αναγκασμό. Θα ήταν υποχρεωμένοι να τον πιστέψουν και άρα μη ελεύθεροι. Στον Σταυρό του Χριστού συναντιούνται η ελευθερία του Θεού που εκουσίως θυσιάζεται από το πλάσμα Του και η στρεβλή ελευθερία του ανθρώπου που θυσιάζει τον Θεό του. Η μια ελευθερία είναι της αγάπης, η άλλη του μηδενός.

 Ο σταυρωμένος Χριστός θέλει να τον πιστέψουν έτσι, σταυρωμένο και ατιμασμένο, γιατί τον αγαπούνε. Έτσι όπως τον πίστεψε και τον αγάπησε ο ένας από τους δυο ληστές που ήταν δίπλα του. Γίνεται ένα με τον ληστή, όπως έγινε ένα και με την πόρνη. Και όταν πεθαίνει ο Χριστός δεν μπαίνει μόνος του στον παράδεισο αλλά με έναν ληστή. Αυτή είναι η δύναμη του Σταυρού: τον ληστή να τον μεταμορφώσει σε άγιο με μια μόνο φράση του: «Μνήσθητι μου Κύριε εν τη βασιλεία σου». Το τίμημα της Ανάστασης που ακολουθεί, είναι ο Σταυρός. Ο θάνατος να θανατωθεί με θάνατο. «Θανάτω θάνατον πατήσας». Ο Χριστός τελικά δείχνει τον δρόμο της προσωπικής ανάστασης του καθενός ανθρώπου σπάζοντας τα δεσμά του ειδώλου της αυτολατρείας μας και ενώνοντας ταυτόχρονα τα σπασμένα κομμάτια της ανθρωπότητας.

Και αν ερχόταν και πάλι ο Χριστός στη γη ταπεινά ως θεάνθρωπος; Είναι σίγουρο πως